Το Πολυτεχνείο ζει;

Γράφει ο Ιωάννης Λαΐνας Ιωάννης, Ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος Βόλου

Σαν σήμερα κάποιοι φρόντισαν να αφυπνίσουν, φρόντισαν να εγείρουν και να δώσουν το παράγγελμα του ξεσηκωμού ενάντια στη τυραννία. Μια τυραννία που σκοπός της ήταν ο έλεγχος, η πιστοποίηση της πολιτικής δοξασίας του κάθε πολίτη και η επιβολή δόγματος που ήταν ενάντια στην ελευθερία της σκέψης και της χρηστοήθης πρακτικής και τα κατάφεραν. Έφεραν την ελευθερία της σκέψης και τις πολιτικής πρακτικής, την δημοκρατία και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο με ψωμί, παιδεία, ελευθερία για τους πολίτες αυτής της χώρας. Αυτό μνημονεύουμε σήμερα; Τους ευχαριστούμε δηλαδή για αυτό που έκαναν για λόγους συνείδησης όταν ήταν παιδιά; Συνήθως ότι διδάσκεσαι από παιδί το εφαρμόζεις μεγαλώνοντας και είναι η βιωματική σου πρακτική ειδικά όταν είσαι επαναστάτης συνείδησης εκ φύσεως. Εφαρμόζεις δηλαδή το δόγμα ψωμί, παιδεία, ελευθερία όταν αναλαμβάνεις υψηλή πολιτική θέση ευθύνης απέναντι στον λαό σου. Αντ’ αυτού πως γίνεται αυτή η μετάλλαξη στον εαυτό κάποιου που ενώ δίδασκε δεν εκράτησε το λόγω του και το ψωμί παιδεία ελευθερία, είναι αναζήτηση από τη νεολαία του σήμερα και απαίτηση, από αυτούς που κάποτε το απαιτούσαν από άλλους. Πως αλλάζουν οι καιροί συνάνθρωποί μου; Και οι άνθρωποι πως αλλοιώνουν τις συνειδήσεις τους; Άραγε και η φετινή επέτειος θα είναι μια αιτία να αλλάξει κάτι έτσι ώστε να κυλίσει η ζωή μας προς το καλύτερο; Να σταματήσει η νεολαία να φεύγει από τη χώρα, ο εργάτης να βρίσκει δουλειά και η υγεία να είναι αγαθό όλων και υποχρέωση των κυβερνώντων να παρέχουν αλληλεγγύη και ασφάλεια στον κόσμο αυτής της χώρας που διοικούν . Κατά τη γνώμη μου οι ανησυχίες μου ως πολίτη, ως γονέα αλλά και ως συνάνθρωπο θα τύχουν απάντησης από αυτούς, που κάποτε παρακινούσαν άλλους ή απλώς κάθε χρόνο το Πολυτεχνείο θα ζει.