Η απόφαση της επιστροφής δεν καθορίζεται από την απόσταση, αλλά από την εμπιστοσύνη σε ένα σύστημα που αξίζει να σε δεχτεί πίσω.
Η συζήτηση για την επιστροφή των γιατρών από το εξωτερικό – το λεγόμενο brain drain – γίνεται συχνά πάνω σε λάθος βάση. Δεν είναι μόνο θέμα αριθμών. Δεν χρειαζόμαστε απλώς περισσότερους γιατρούς• χρειαζόμαστε καλύτερους γιατρούς με γνώση, όρεξη, αξιοπρέπεια και πραγματικό κίνητρο να προσφέρουν.
Μιλώ και από προσωπική εμπειρία. Σπούδασα Ιατρική στο ΑΠΘ και στη συνέχεια εργάστηκα για 22 χρόνια στη Γερμανία. Εκεί εξειδικεύτηκα σε όλο το φάσμα της Αναισθησιολογίας, καθώς και στις επιμέρους υποειδικότητες όπως εντατικολογία, επείγουσα ιατρική, ιατρική πόνου, παρηγορητική και εναλλακτική ιατρική, ολοκληρώνοντας παράλληλα τη συγγραφή της διδακτορικής μου διατριβής. Το 1996 επέστρεψα στην Ελλάδα και ανέλαβα ως Συντονιστής Διευθυντής του Αναισθησιολογικού Τμήματος στο Νοσοκομείο Βόλου.
Παρά τις προσδοκίες, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι κυρίως οι συνθήκες εργασίας, η ανεπαρκής οργάνωση, η έλλειψη αξιοκρατίας ,η απουσία ουσιαστικής δημοκρατίας στον χώρο της υγείας καθώς και πολλές φορές η προβληματική συνεργασία μεταξύ νοσοκομειακών και ιδιωτών ιατρών.
Γιατί να επιστρέψει ένας γιατρός που έφυγε ακριβώς για να ξεφύγει από αυτά; Που στο εξωτερικό βρήκε οργάνωση, σεβασμό και προοπτική; Θα χτίσει τη ζωή του εκεί, θα δημιουργήσει οικογένεια εκεί. Δεν επιστρέφει εύκολα — και σίγουρα όχι με υποσχέσεις.
Η επιστροφή δεν θα έρθει με ευχολόγια. Θα έρθει μόνο αν αλλάξουν πραγματικά οι συνθήκες. Αν δημιουργηθεί ένα σύστημα που να εμπνέει εμπιστοσύνη — ένα περιβάλλον στο οποίο να αξίζει να επιστρέψεις και, κυρίως, να αξίζει να παραμείνεις.
Και όσο οι συνθήκες δεν αλλάζουν, η απόσταση δεν μετριέται σε χιλιόμετρα — αλλά σε εμπιστοσύνη.
