Γράφει ο Θανάσης Μυλιόρδος, Μέλος ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ, Υπ. Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου
Καθώς οι σημαίες ετοιμάζονται να ξεδιπλωθούν στους δρόμους για την αυριανή επέτειο της Πρωτομαγιάς, η πρόταση για το 32ωρο δεν ηχεί πια ως μια τεχνοκρατική ρύθμιση της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ως η οργανική συνέχεια ενός ανεκπλήρωτου πεπρωμένου. Η Πρωτομαγιά δεν είναι ένα μουσειακό έκθεμα θυσίας· είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η ιστορία της ανθρωπότητας είναι η ιστορία της απαλλοτρίωσης του χρόνου μας από τα χέρια των δυναστών.
Το 1886, το αίτημα ήταν το «οκτάωρο». Ένα αίτημα που τότε φάνταζε ουτοπικό, μια ρομαντική ύβρις απέναντι στις σιδερένιες μηχανές της βιομηχανικής επανάστασης. Σήμερα, 140 χρόνια μετά, το 32ωρο έρχεται να ολοκληρώσει εκείνον τον ημιτελή κύκλο. Είναι η σύγχρονη απάντηση στο ερώτημα: «Τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος στην εποχή της ψηφιακής επιτάχυνσης;»
Αύριο, όταν θα τιμούμε τους νεκρούς του Σικάγο και της Καισαριανής, πρέπει να αναλογιστούμε ότι η μεγαλύτερη τιμή προς τη μνήμη τους δεν είναι η σιωπή, αλλά η διεκδίκηση της ποιοτικής σχόλης. Το 32ωρο είναι η επαναστατική πράξη της δικής μας εποχής, γιατί τολμά να αμφισβητήσει το δόγμα της «εργασίας-θυσίας».
Η σύμπτωση της πρότασης του ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ με την επέτειο της Πρωτομαγιάς είναι σχεδόν συμβολική. Είναι η στιγμή να μετατρέψουμε την τεχνολογική υπεραξία σε κοινωνικό χρόνο. Αν η επιστήμη και η αυτοματοποίηση κατάφεραν να πολλαπλασιάσουν την παραγωγή, τότε η διατήρηση του 40ωρου δεν είναι οικονομική ανάγκη, είναι ιδεολογική τιμωρία. Είναι η επιμονή του συστήματος να κρατά το σώμα και το πνεύμα δεσμώτη, φοβούμενο ότι ο άνθρωπος που έχει χρόνο να σκεφτεί, είναι ο άνθρωπος που θα επιλέξει να ανατρέψει.
Το 32ωρο είναι η δική μας «Άνοιξη». Είναι η διεκδίκηση ενός τριημέρου όπου η δημιουργικότητα δεν θα στραγγίζεται για τα κέρδη των λίγων, αλλά θα ανθίζει στις βιβλιοθήκες, στα πάρκα, στις συνελεύσεις και στις αγκαλιές. Είναι η άρνηση να μετατραπούμε σε βιολογικά εξαρτήματα ενός αλγόριθμου που δεν κοιμάται ποτέ.
Αύριο, λοιπόν, δεν διαδηλώνουμε απλώς για τα κεκτημένα του χθες. Διαδηλώνουμε για το δικαίωμα στο «αύριο». Το 32ωρο είναι το σύγχρονο λάβαρο μιας εργατικής τάξης που δεν ορίζεται πια μόνο από τη χειρωναξία, αλλά από την κοινή επιθυμία για μια ζωή που δεν θα καταναλώνεται πριν καν βιωθεί.
Η Πρωτομαγιά του 2026 ας είναι η αφετηρία για την απελευθέρωση των Παρασκευών μας. Γιατί ο δρόμος προς την ουτοπία δεν περνά μέσα από την αύξηση της παραγωγής, αλλά μέσα από τη μείωση της υποταγής.
