Ο Βολιώτης πάλαι ποτέ διεθνής καλαθοσφαιριστής και εκ των θρύλων του αθλήματος στην Ελλάδα Βασίλης Γκούμας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών, έχοντας αφήσει πίσω του μία μεγάλη παρακαταθήκη. Άνθρωπος δραστήριος με πολλά ενδιαφέροντα, τόσο σε ό,τι αφορά το μπάσκετ όσο και την κοινωνία γενικότερα, είχε μιλήσει ο 2021 στο «Magnesiasports», με τη συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Χρυσόστομο Τρίμμη να φιλοξενείται σε ειδικό ένθετο της εφημερίδας «Μαγνησία», τονίζοντας ο ίδιος την ανάγκη για αλλαγή στον Αθλητισμό της χώρα μας.
«Ο Βασίλης Γκούμας θυμάται και κρίνει…» ανέφερε αρχικά το κείμενο εκείνης της συνέντευξης, με τίτλο «Χρειαζόμαστε νέο αθλητικό μοντέλο»…
Η συνέντευξη:
Μπορεί να έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που βομβάρδιζε τα καλάθια στα γήπεδα του Βόλου και όχι μόνο ως παίκτης του Ολυμπιακού, ωστόσο ο «Αυτοκράτορας» του ελληνικού μπάσκετ, Βασίλης Γκούμας και θυμάται εκείνες τις εποχές αλλά και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα σε τοπικό επίπεδο. Οπότε η σύγκριση μοιάζει αναπόφευκτη, με τον ίδιο να επισημαίνει κατηγορηματικά ότι τα δεδομένα θα πρέπει ν’ αλλάξουν και οι αλλαγές στο αθλητικό μοντέλο θα πρέπει να είναι ριζικές. Τόσο ριζικές ώστε ο Βόλος να αναπνεύσει αθλητικά, με φορείς όπως η Τοπική Αυτοδιοίκηση να δραστηριοποιούνται προς αυτήν την κατεύθυνση…
–Αν και έχετε χρόνια που έχετε φύγει από τον Βόλο, βλέπουμε ότι είστε σε επαφή και με παράγοντες και με στελέχη των αθλητικών συλλόγων…
Φυσικά, είμαστε σε επικοινωνία, τα λέμε συχνά… Για το μπάσκετ, για την πόλη και με τον Νομό γενικά.
–Δεν βλέπουμε όμως τον Βόλο να είναι αναπτυγμένος μπασκετικά, όσο ήταν στο παρελθόν…
Όχι δεν είναι… Παλιά είχε 4-5 ομάδες που ήταν αρκετά καλές, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Παλιά υπήρχε και ένα δυνατό περιφερειακό πρωτάθλημα Θεσσαλίας, που παίζαμε με Λάρισα και ομάδες άλλων περιοχών, και υπήρχε περισσότερο ενδιαφέρον για να δημιουργηθούν δυνατές ομάδες. Είχαμε και καλή φουρνιά από παίκτες, με αποτέλεσμα να έχει καλή ομάδα και ο Ολυμπιακός Βόλου και ο Μαγνησιακός και η Νίκη Βόλου για παράδειγμα. Ο Τρίτων, ο Τιτάν, ο Κένταυρος ήταν επίσης καλές ομάδες με αθλητές από τα γυμνάσια της περιοχής.
–Σας στενοχωρεί αυτή η κατάσταση;
Είχαμε διαφορετικά δεδομένα και υποδομές τότε. Για παράδειγμα τότε πολύ καλούς αθλητές τότε έβγαζε η Παιδούπολη, και στο μπάσκετ και σε άλλα αθλήματα, τροφοδοτώντας σωματεία. Η Παιδούπολη ήταν μία δομή στην Αγριά, που φιλοξενούσε παιδιά που δεν είχαν γονείς, σαν οικοτροφείο. Μένανε εκεί και είχαν πολύ ενδιαφέρον για τον Αθλητισμό. Είχαν ένα πολύ καλό γήπεδο μπάσκετ, είχαν ενασχόληση με τον Στίβο… Είχαμε και μία άλλη κατάσταση τότε. Ερχόταν για παράδειγμα ένα αμερικάνικο πολεμικό πλοίο στο λιμάνι του Βόλου και σχεδόν πάντα παίζαμε μπάσκετ με τους Αμερικανούς, οπότε είχαμε τριβή στο άθλημα. Μετά είχαμε τα γυμνάσια, με τους γυμναστές να φέρνουν παιδιά στους συλλόγους. Ήταν τότε ο Ζαχαρόπουλος, ο Γούσιας, ο Κουντούρης, ο Χρυσόπουλος… Είχαμε πολύ καλούς γυμναστές που θυμάμαι που γέμιζαν τους συλλόγους με παίκτες.
-Γιατί δεν γίνεται αυτό πλέον;
Είναι και θέμα πόσο φίλαθλοι είναι… O ΓΣΒ για παράδειγμα είχε όλο το Λύκειο Βόλου εξαιτίας του Χρυσόπουλου. Ο Ζαχαρόπουλος που είχε το 2ο Γυμνάσιο είχε τους παίκτες στον Ολυμπιακό Βόλου. Ο Γούλας είχε παίκτες στη Νίκη Βόλου. Ήταν γυμναστές που κοιτούσαν τα παιδιά αυτά. Ίσως πλέον να μην ενθαρρύνονται πλέον… Αλλά υπάρχει και μία γενικότερη απογοήτευση για το μπάσκετ πλέον..
-Δηλαδή;
Δείτε και άλλες περιοχές. Η Λάρισα είναι πεσμένη, το ίδιο και η Κατερίνη, και πολλές άλλες περιοχές της Περιφέρειας. Η Καβάλα και η Κομοτηνή για παράδειγμα είχαν και αυτές τότε ομάδες. Όλοι αυτοί οι σύλλογοι είχαν παρουσία στην τότε Β’ Εθνική, που υπάρχει μεν τώρα αλλά μοιάζει υποβαθμισμένη. Τότε έπαιζαν με πάθος 30 ομάδες από την Περιφέρεια. Τώρα, ο διαχωρισμός σε τοπικά πρωταθλήματα σε Ενώσεις (σσ ΕΣΚΑΘ, ΕΣΚΑ, ΕΣΚΑΝΑ και ΕΚΑΣΘ για παράδειγμα) κατέστρεψε το μπάσκετ. Τα τοπικά πρωταθλήματα έπρεπε να γίνονται και να έχουν εξέλιξη, δηλαδή οι πρωταθλητές Θεσσαλίας για παράδειγμα να έρχοντα στη συνέχεια αντιμέτωποι με την πρωταθλήτρια Μακεδονίας και να υπάρχει μετέπειτα αγωνιστική δράση. Να παίζουν τα παιδιά μπάσκετ…
-Από την εποχή του Ολυμπιακού Βόλου τις μνήμες έχετε κρατήσει;
Θυμάμαι το γήπεδο στο ποτάμι στην περιοχή του Άναβρου (σσ γέλια)! Πηγαίναμε εκεί και παίζαμε με μπάλα ποδοσφαίρου, και μας κυνηγούσε ο Δημητρακόπουλος που κοιμόταν εκεί(!) και για να βρούμε καμία μπάλα, αν παίζαμε με Αμερικάνους, την πετάγαμε πίσω στο ποτάμι και είχαμε έναν δικό μας εκεί που την έπαιρνε και έφευγε! Κλέβαμε την μπάλα για να έχουμε να παίξουμε μετά! Επίσης θα πρέπει ν’ αναφέρω ότι εκείνη την εποχή είχε πολύ καλή ομάδα η Νίκη Βόλου, με καλούς παίκτες και με περισσότερη οργάνωση. Αλλά εμείς είχαμε περισσότερο πάθος και φανατισμό, σαν… Σπαρτιάτες. Οπότε αυτός ο ανταγωνισμός έδινε ώθηση. Είχαμε τότε τρία γήπεδα, του ΓΣ Βόλου, της Νίκης και του Ολυμπιακού και χωρίς φώτα, και παίζαμε πάντα Κυριακή πρωί για να μην μας πιάσει το σκοτάδι. Θυμάμαι για παράδειγμα ότι μία φορά, στις αρχές της δεκαετίας του 1960 παίζαμε με τον ΓΣ Λάρισας, απόγευμα και χάναμε, με τον κόσμο να μπαίνει σε κάποια φάση μέσα στο γήπεδο και να μην αποχωρεί με αποτέλεσμα να αναβληθεί ο αγώνας!
Είχαμε όμως τρομερή αθλητική νεολαία. Ήταν αθλητικομάνα ο Βόλος. Έβγαζε παίκτες στον Στίβο, στην κολύμβηση και στην υδατοσφαίριση…
-Λείπει μόνο η αγωνιστική δράση, ή και οι παράγοντες;
Χάσαμε και πολλούς ανθρώπους που ενδιαφέρονταν να μαζεύουν τα παιδιά, τους παιδαγωγούς-παράγοντες. Δεν υπάρχουν πλέον τα ίδια ενδιαφέροντα, καθώς η προσοχή στράφηκε αλλού, σε άλλα θέματα της καθημερινότητας. Υπήρξε και ένα μεγάλο κενό (σσ οικονομική κρίση) σαν χώρα… Βέβαια το θέμα των παραγόντων και η έλλειψή τους δεν αφορά μόνο την Περιφέρεια, αφού και η Αθήνα είχε πρόβλημα σ’ αυτό το κομμάτι… Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο και ο άνθρωπος που είναι εκτός γηπέδου για να μαζέψει αυτά τα παιδιά, αλλά και η οργάνωση σε όλα τα επίπεδα. Τώρα όμως έχουν ρίξει το βάρος στις ακαδημίες για τις συνδρομές.
-Αυτό βγάζει προβλήματα και στις εθνικές κατηγορίες προφανώς…
Εννοείται. Αν δεις την Α1 Εθνική, είναι για γέλια. Μόνο οι Αμερικανοί παίζουν μπάσκετ αυτή τη στιγμή. Οι Έλληνες ουσιαστικά είναι ρολίστες και δεν παίζουν.
-Μήπως έχει καιρό να βγάλει ο Βόλος μεγάλο παίκτη, που να πρωταγωνιστεί σε παγκόσμιο στερέωμα, αν εξαιρέσουμε κάποιες πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις;
Από άλλες περιοχές μπορεί να βγήκαν παίκτες, αλλά δεν φτιάχτηκαν στις περιοχές από τις οποίες κατάγονται. Πχ ο Σπανούλης από τη Λάρισα φτιάχτηκε στην Αθήνα και αυτός κατά τη διάρκεια της διαδρομής του είχε τριβή με παίκτες από το εξωτερικό και ανέπτυξε το ταλέντο του και την τεχνική του. Ο Βόλος είχε ταλέντα πάντα, αλλά στη συνέχεια πολλά από αυτά τα παιδιά δεν έμειναν στο μπάσκετ και προτίμησαννα ακολουθήσουν διαφορετική πορεία, σπουδάζοντας για παράδειγμα. Κάποιοι άλλοι παίκτες παρέμειναν στο μπάσκετ αφού έπεσαν σε εποχή που υπήρχαν και μεγάλα συμβόλαια.
«Να δοθεί έμφαση και κίνητρα για τον σχολικό Αθλητισμό»
-Αν ένας σύλλογος του Βόλου ζητήσει την βοήθεια του Βασίλη Γκούμα, αυτός θα ανταποκριθεί;
Μιλάμε με πολλά παιδιά πάντα. Αλλά πρέπει να αλλάξει το σύστημα από πλευράς Ομοσπονδίας. Δεν παίζουνε οι ομάδες μπάσκετ, δεν έχει αγώνες και δεν έχει ενδιαφέρον. Χρειάζονται πολλά παιχνίδια.
-Τώρα στην εποχή του κορωνοϊού, εκτιμάτε ότι θα έρθουν περισσότερα προβλήματα;
Αν βγει το εμβόλιο, θεωρώ ότι θα αναθαρρήσει κάπως ο κόσμος. Αν έχουμε και πτώση των κρουσμάτων μπορεί ο κόσμος να ελπίζει πάλι και να του φύγει ο φόβος. Αυτή τη στιγμή ο Αθλητισμός έχει έρθει σε δεύτερο πλάνο, και τα άδεια γήπεδα δεν συντελούν προς την αισιοδοξία και την αύξηση της διάθεσης για άθληση και πρωταθλήματα. Βλέπεις ένα τεράστιο γήπεδο να είναι άδειο και «παγωμένο»… Είναι βέβαια και το θέμα του κορωνοϊού και της μετάδοσής του, αλλά επικρατεί και ένας κανιβαλισμός. Πρέπει να προφυλαχθούμε αλλά και η ζωή πρέπει να συνεχιστεί…
-Με τις εκλογές στις αθλητικές ομοσπονδίες είναι ευκαιρία ν’ αλλάξουν πράγματα;
Δεν ξέρω αν το σκέφτονται αυτό οι υποψήφιοι. Πρέπει βέβαια πρώτα να δούμε αν θα αλλάξουν τα δεδομένα και αν δεν διατηρηθεί η γραμμή που ακολουθεί η διοίκηση Βασιλακόπουλου. Είχα όμως πει σε μία συνάντηση που είχα μαζί του, στον Υφυπουργό Αθλητισμού, τον Λευτέρη Αυγενάκη ότι όλα τα αθλήματα θα πρέπει να ανήκουν στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και όχι στις Ομοσπονδίες, που είναι σαν τους πολιτικούς και δεν σκέφτονται ότι η Νεολαία της Χώρας μπορεί να παίζει μπάσκετ ή κάποιο άλλο άθλημα, έστω και αν δεν γίνει Σπανούλης ή Διαμαντίδης. Παίζει ρόλο το να κινητοποιείς τη Νεολαία της χώρας. Στην Ελλάδα από την άλλη υπάρχει και το πρόβλημα ότι δεν διαθέτει σχολικό Αθλητισμό!
-Πρέπει εκ βάθρων ν’ αλλάξει το μοντέλο δηλαδή…
Ακριβώς, δεν παίζουν ουσιαστικά τα σχολεία, δεν υπάρχει καν πανεπιστημιακός αθλητισμός. Παλιά στην Αθήνα, επί Δημαρχίας Έβερτ, είχαμε κάνει πρωτάθλημα σχολείων κάθε Σαββατοκύριακο και είχαμε βάλει ως έπαθλο για τον πρωταθλητή μία τεράστια βιβλιοθήκη και για τον δεύτερο ένα σύστημα υπολογιστών για τις σχολικές μονάδες. Έτσι, τα σχολεία. Πρέπει λοιπόν και η Τοπική Αυτοδιοίκηση να ενεργοποιηθεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Δεν αρκούν για παράδειγμα μόνο τα προγράμματα μαζικού Αθλητισμού. Χρειάζονται περισσότερα κίνητρα για τα παιδιά, ειδικά στις ηλικίες που διαπλάθονται εύκολα.
«Δεν υπάρχει ο χρηματοδότης»
Αρκεί ο σχολικός Αθλητισμός, για τους φιλάθλους όμως; Κάποιος θα πει ότι πιθανότατα όχι, ωστόσο ο Βασίλης Γκούμας στέκεται περισσότερο στην παραγωγή αθλητών,καθώς επαγγελματικά-όπως υποστηρίζει- το βολιώτικο μπάσκετ δύσκολα μπορεί να ανέβει επίπεδο, αφού δεν εντοπίζει ο ίδιος τον άνθρωπο που θ’ αναλάβει το οικονομικό βάρος.
-Μπορεί να κοιτάξει πιο ψηλά μία ομάδα του Βόλου;
Θεωρώ ότι δεν μπορεί να κάνει μία καθαρά επαγγελματική ομάδα αυτή τη στιγμή, για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που θα σηκώσει το οικονομικό βάρος και θα βάλει τα χρήματα. Άρα πρέπει να γίνει κάτι άλλο… Όταν κάποιος χρηματοδοτεί μία ομάδα, είναι σαν να βάζει τα λεφτά του σε ένα καλάθι χωρίς πάτο. Κανείς δεν παίρνει κάτι πίσω. Οπότε, πρέπει να κινητοποιηθεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση προς την κατεύθυνση με κίνητρα για τα σχολεία.
-Να πάμε λίγο και στο κομμάτι της Εθνικής;
Αυτή η Εθνική δεν είναι η πραγματική Εθνική Ελλάδος. Λείπει το «βαρύ πυροβολικό» και μπαίνουν τα παιδιά που είναι ρολίστες στις ομάδες τους. Μπορεί να έχουν φιλότιμο αλλά δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η Εθνική με τόσες ελλείψεις… Δεν βλέπουμε στα προκριματικά για παράδειγμα να παίζουν πολλοί αθλητές, ο Καλάθης, ο Σλούκας, ο Αντετοκούνμπο…
-Να κλείσουμε μ’ αυτό που αναφέρετε. Πόση διαφορά κάνει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο για το ελληνικό μπάσκετ;
Όταν έχεις έναν τέτοιο παίκτη, παίζεις γρήγορα και του δίνεις την μπάλα για να σημειώσει 50 πόντους και να «καθαρίσει» τους αντιπάλους. Δεν παίζεις passing game, συστήματα… Είναι δύσκολο ένας παίκτης σαν τον Αντετοκούνμπο να παίζει με τέτοιες συνθήκες και σε αργό ρυθμό. Δεν θα κάνουμε μοιρασιά στους πόντους! Νομίζω ότι τον χρησιμοποίησαν λάθος στην Εθνική και έπρεπε να παίζει πιο ελεύθερο μπάσκετ…
