Η Ειρήνη Μπόσινα, μέλος του ΕΟΣ Αλμυρού, με ανάρτησή της διηγείται την ανάβαση στην υψηλότερη κορυφή της Ευρώπης, το Ελμπρούς στον Καύκασο της Ρωσίας. Συγκεκριμένα, έγραψε:
“Ανάβαση στην υψηλότερη κορυφή της Ευρώπης, Ελμπρούς, Καύκασος, Ρωσία 5642μ. Είκοσι δύο συνολικά άτομα μαζί με τους 3 Έλληνες συνοδούς μας, άγνωστοι μεταξύ μας ξεκινήσαμε 11μερο ταξίδι με στόχο την κατάκτηση της ψηλότερης κορυφής της Ευρώπης.
Ο εγκλιματισμός ξεκίνησε την Δευτέρα και Τρίτη 27 και 28 Ιουλίου 2026 με αναβάσεις μέχρι περίπου τα 3300 μ και επίσκεψη στον περίφημο καταρράκτη Devichi Kosi στα 2800μ στο Εθνικό Πάρκο Prielbrusye, κοντά στο χωριό Τερσκόλ με ύψος 30μ και διάμετρο 18μ.
Την Τετάρτη 29 Ιουλίου αφήσαμε τις ανέσεις του ξενοδοχείου για να εγκατασταθούμε στην κατασκήνωση στα 4100μ που αποτέλεσε το σπίτι μας για τις επόμενες μέρες μέχρι την τελική προσπάθεια. Υποτυπώδεις εγκαταστάσεις, δύσκολες συνθήκες αλλά η ομάδα ήταν δυνατή και αντιμετώπιζε ότι προέκυπτε με χιούμορ.
Την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026 έγινε ανάβαση μέχρι τα 4950μ η οποία ήταν ουσιαστικά ο κύριος εγκλιματισμός μας πριν την τελική προσπάθεια. Κάποιοι πονοκέφαλοι και αυπνία είναι τα κύρια συμπτώματα του υψομέτρου τα οποία σταδιακά υποχώρησαν.
Η Παρασκευή ήταν μέρα ξεκούρασης με μαθήματα αυτοδιάσωσης από πτώση στον πάγο με την χρήση piole. Η κανονική μέρα ανάβασης ήταν ξημερώματα Σαββάτου 1η Αυγούστου αλλά ο καιρός κλειστός και η τελική προσπάθεια μετατέθηκε για τα ξημερώματα Κυριακής (μέρα ρεζέρβα) 2 Αυγούστου 2026 με την πρόβλεψη να παραμένει σταθερή με ανέμους στα 30 χλμ/ωρα, καθαρό καιρό και θερμοκρασία μέχρι -15 βαθμούς.
Στις 2 τα ξημερώματα λοιπόν Κυριακής ξεκινήσαμε την τελική προσπάθεια απόλυτα πειθαρχημένοι στις οδηγίες των Ρώσων οδηγών μας, του Σεργκέι, ο οποίος έδινε τον ρυθμό step-rest και της αεικίνητης Ελίζ (μιας μικροκαμωμένης Ρωσίδας οδηγού η οποία είναι και μέλος της διασωστικής ομάδας του Ελμπρούς) η οποία κινούταν σαν αγριοκάτσικο ανάμεσά μας και βοηθούσε όποιος είχε ανάγκη. Μαζί τους επίσης άλλοι 4 Ρώσοι συνοδοί για μεγαλύτερη ασφάλεια.
Έχοντας διασχίσει την περίφημη «λοξή λωρίδα» (Kosaya Polka) και το διάσελο (Saddle), ήρθε το πιο δύσκολο τεχνικά και απότομο τμήμα της ανάβασης (τα λεγόμενα «κάγκελα» ή σταθερά σχοινιά / perila). Το τμήμα αυτό ξεκινά περίπου στα 5.300 με 5.350 μέτρα υψόμετρο, αφήνοντας πίσω την επίπεδη ζώνη του διάσελου. Εκτείνεται για μερικές εκατοντάδες μέτρα κατά μήκος της απότομης πλαγιάς που οδηγεί προς τη Δυτική Κορυφή (5.642μ). Η πλαγιά έχει κλίση 35° έως 45°, η οποία σε αυτό το υψόμετρο φαντάζει εξαιρετικά απότομη. Το έδαφος αποτελείται από σκληρό, παγωμένο χιόνι ή καθαρό πάγο, ανάλογα με την εποχή.
Αφού καταφέραμε όλοι να ανεβούμε την πλαγιά, φτάσαμε σε ένα επίπεδο οροπέδιο το οποίο ανεπίσημα ονομάζεται «Μονοπάτι των Ζόμπι» (Zombie Pathway / Тропа зомби). Για έναν ορειβάτη που πλησιάζει την κορυφή του Ελμπρούς, περπατώντας στο «Μονοπάτι των Ζόμπι» μετά τα σταθερά σχοινιά, η στιγμή αυτή είναι μια συναισθηματική έκρηξη που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Μετά από μήνες εξαντλητικής προετοιμασίας, στερήσεων και αμφιβολιών, το σώμα και το μυαλό βιώνουν κάτι μοναδικό.
10 μέτρα πριν την κορυφή, περιμένουμε στη σειρά μας καθώς πλήθος ορειβατών βρίσκεται εκεί εκμεταλλευόμενος το παράθυρο του καιρού. Ένας ένας αρχίσαμε να διασχίζουμε τα τελευταία μέτρα με δάκρυα χαράς, φωνές και γέλια (Έλληνες είμαστε… χαμούλι κάναμε στην κορυφή), αγκαλιές, φιλιά, φωτογραφίες, αλλά έπρεπε να φύγουμε για να πάρουν σειρά και άλλοι ορειβάτες που έφταναν συνεχώς.
Ξεκούραση και ξεκίνησε το δύσκολο κομμάτι της κατάβασης. Ο στόχος δεν είχε ολοκληρωθεί. Έπρεπε όλοι να επιστρέψουμε στο καταφύγιο ασφαλείς. Στο βουνό υπάρχει ένας απαράβατος κανόνας: «Η κορυφή είναι προαιρετική, η επιστροφή είναι υποχρεωτική». Η κορυφή είναι μόνο η μισή διαδρομή. Όταν ξεκινά η κατάβαση, το σώμα έχει ήδη καταναλώσει το 70-80% των ενεργειακών του αποθεμάτων. Τα γόνατα και οι τετρακέφαλοι δέχονται τεράστια πίεση σε κάθε βήμα προς τα κάτω.
Μόλις πατήσει την κορυφή, ο ορειβάτης νιώθει ότι «τα κατάφερε». Αυτή η πρόωρη αίσθηση επιτυχίας μειώνει την αδρεναλίνη και τη συγκέντρωση. Το μυαλό χαλαρώνει, με αποτέλεσμα να γίνονται εύκολα λάθη.
Το απότομο τμήμα (Perila) που ανέβηκαμε με δυσκολία, τώρα έπρεπε να το κατεβούμε. Η κατάβαση σε πλαγιά 40 μοιρών με κραμπόν απαιτεί απόλυτη ισορροπία. Ένα λάθος πάτημα (π.χ. να μαγκώσει το κραμπόν στο παντελόνι) μπορεί να προκαλέσει πτώση. Όλα όμως κύλησαν καλά. Επιστρέψαμε όλοι ασφαλείς στο καταφύγιο , κατάκοποι αλλά ευτυχισμένοι.
Το Ελμπρούς χαρακτηρίζεται από ένα παράδοξο: ενώ τεχνικά θεωρείται ένα «εύκολο» βουνό (μια απλή πεζοπορία σε παγετώνα χωρίς ορθοπλαγιές ή δύσκολη αναρρίχηση σε βράχο), στατιστικά είναι ένα από τα πιο θανατηφόρα βουνά στον κόσμο, μετρώντας περίπου 15 έως 30 θανάτους κάθε χρόνο.
Η ψευδαίσθηση της ευκολίας (υποτίμηση): Επειδή η νότια διαδρομή διαθέτει τελεφερίκ (μέχρι τα 3.800μ) και ερπυστριοφόρα οχήματα (snowcats) που μπορούν να μεταφέρουν κόσμο ακόμα πιο ψηλά, πολλοί θεωρούν ότι το Ελμπρούς είναι «τουριστικό». Αυτό προσελκύει εκατοντάδες απροετοίμαστους ή άπειρους ορειβάτες χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό, γνώσεις πλοήγησης ή οδηγούς, με αποτέλεσμα να εγκλωβίζονται στις πρώτες αναποδιές.
Ακραίος και απρόβλεπτος καιρός: Το βουνό βρίσκεται ανάμεσα στη Μαύρη και την Κασπία Θάλασσα, γεγονός που προκαλεί αστραπιαίες αλλαγές του καιρού. Μέσα σε 15 λεπτά, μια καθαρή ηλιόλουστη μέρα μπορεί να μετατραπεί σε σφοδρή χιονοθύελλα με ανέμους που ξεπερνούν τα 100 χλμ/ώρα και θερμοκρασίες που πέφτουν στους -30°C, ακόμη και το καλοκαίρι.
▪Όπως απέδειξε και η πρόσφατη τραγωδία στα τέλη Ιουλίου του 2026, όπου πέντε Βόσνιοι ορειβάτες έχασαν τη ζωή τους όταν έχασαν το μονοπάτι κατά την κατάβαση λόγω ξαφνικής καταιγίδας, το Ελμπρούς δεν συγχωρεί το παραμικρό λάθος ή την έλλειψη σεβασμού.
Η ομάδα λειτούργησε σαν ομάδα, οι οδηγοί μας Έλληνες και Ρώσοι ήταν πραγματικά επαγγελματίες. Η ανάβαση έγινε με την εταιρεία Hellas Nature σε μια πραγματικά άψογη διοργάνωση αποστολής σε μια εμπόλεμη χώρα όπως είναι η Ρωσία.
Ευχαριστώ θερμά όσους με βοήθησαν και με στήριξαν σε αυτό το ταξίδι. Την οικογένεια μου και κυρίως την μητέρα μου για την υπομονή της καθώς ήμουν απούσα από το σπίτι όλους αυτούς τους μήνες με την προετοιμασία να ξεκινά από τον Γενάρη του 2026, προσπαθώντας να ισορροπήσω την δουλειά και τις προπονήσεις.
Ευχαριστώ τον αδερφό μου Κώστα Μπόσινα και τον πρόεδρο του ΕΟΣ Αλμυρού, Χρ. Ζαβό, που με συνόδευσαν στις προπονήσεις, την Χάιδω Καραπτσιά στην οποία χρωστάω το μεγαλύτερο μέρος της φυσικής μου κατάστασης. Η ανάβαση αυτή είναι αφιερωμένη σε όσους αγαπούν τα βουνά και την φύση”.
