Το μοντέλο διοίκησης που εφαρμόστηκε στον Ολυμπιακό Βόλου τα τελευταία τέσσερα χρόνια απέτυχε. Μπορεί η ομάδα να εμφανίστηκε ανταγωνιστική και να έχασε την άνοδο την τελευταία στιγμή τις δύο πρώτες σεζόν, όμως όχι μόνο δεν πέτυχε το στόχο, αλλά βρίσκεται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση, με τον κόσμο να έχει γυρίσει την πλάτη του στην ομάδα.
Μέσα σε τέσσερα χρόνια που η ομάδα συμμετέχει στη Football League μετά τη σεζόν 2011-12 που δεν αγωνίστηκε, άλλαξαν τέσσερις διοικήσεις! Μποτσιβάλης, Καραγιάννης, Βαρούτσικος-Τόρης, διοίκηση Πρωτοδικείου. Τη φετινή σεζόν ακολουθήθηκε άλλο μοντέλο, με διοίκηση Πρωτοδικείου και μία ομάδα επιχειρηματιών να στηρίζει οικονομικά την προσπάθεια, με παράγοντες που είναι πολλά χρόνια στη διοίκηση ή δίπλα σε αυτή. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει ποιοι έχουν τις μετοχές και ποιοι είναι αυτοί οι επιχειρηματίες που “ματώνουν” για την ΠΑΕ.
Σίγουρα το θέμα με τον Τικάο ήταν κάτι που δεν περίμεναν στον Ολυμπιακό Βόλου, ή μάλλον μέχρι να τελεσιδικήσει δεν ήθελαν να πιστέψουν ότι θα εκδιαστεί ένα τόσο τεράστιο ποσό σε έναν ποδοσφαιριστή που δεν έπαιξε καθόλου στην ομάδα. Ωστόσο δεν είναι μόνο ο Τικάο. Προσφυγές πληρώνονται από προηγούμενα χρόνια, για μια προσφυγή παίκτη της περασμένης περιόδου οι “ερυθρόλευκοι” δεν πέρασαν την αξιολόγηση της αδειοδότησης με αποτέλεσμα -αν δεν αλλάξει κάτι- να μην μπορούν να κάνουν μεταγραφές, προσφυγές κατέθεσαν άλλοι δύο παίκτες που έπαιζαν φέτος στην ομάδα, σύμφωνα με πληροφορίες. Το γενικότερο οικονομικό περιβάλλον της Football League δεν ευνοεί μεγάλα ανοίγματα.
Στην βολιώτικη ΠΑΕ όμως, προχώρησαν περισσότερο απ’ ό,τι μπορούσαν. Το σύνθημα “ή τώρα ή ποτέ” ήταν καλό για να ενθουσιάσει τον κόσμο, όχι όμως τόσο καλό για να κρύψει τα κακώς κείμενα… Τα μεγάλα λόγια έχουν “χορτάσει” τους φιλάθλους.
Με δύο μόνο Βολιώτες ποδοσφαιριστές, η ΠΑΕ επένδυσε τα τελευταία χρόνια σε πολλούς παίκτες που πέρασαν και δεν ακούμπησαν, σπαταλώντας αρκετά χρήματα, για λεγόμενους “σουπερλιγκάτους” που απογοήτευσαν με την παρουσία τους. Βεβαίως υπήρξαν και ποδοσφαιριστές που ήρθαν στον Βόλο άγνωστοι αλλά καθιερώθηκαν, που αποκτήθηκαν για δεύτερες ή τρίτες λύσεις κι αναδείχθηκαν σε πολύτιμες μονάδες.
Το ζητούμενο για όσους διοίκησαν τον Ολυμπιακό ήταν η άνοδος στη “χρυσοφόρα” Σούπερ Λιγκ, με αναλώσιμους προπονητές που αλλάζουν τις ομάδες της Β’ Κατηγορίας σαν τα πουκάμισα, με παίκτες που είχαν πολύ υψηλά συμβόλαια και τον κόσμο να έχει απογοητευτεί από τις συνεχείς υποσχέσεις και την άσχημη κατάληξη των πρωταθλημάτων. Υπάρχει κι άλλο μοντέλο διοίκησης, που εφαρμόζει για παράδειγμα η Αναγέννηση Καρδίτσας, με ντόπιους παίκτες, έναν σταθερό τεχνικό και συμμαζεμένα οικονομικά, χωρίς πρωταγωνιστικές βλέψεις, όμως με μια υγιή ομάδα που βάζει χαμηλά τον πήχη και καταφέρνει τους στόχους της.
Μήπως λοιπόν είναι ώρα η ομάδα να ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο;
