Τον Αύγουστο του 2003 η Νίκη υποδέχθηκε τον Παναθηναϊκό στο ΕΑΚ Βόλου για τον θεσμό του Κυπέλλου, στη ρεβάνς της ήττας της με 2-0 στο πρώτο ματς. Οι δύο ομάδες έφεραν ισοπαλία 1-1, με το “κυανόλευκο” τέρμα να σημειώνεται από τον Δημήτρη Κόφφα. Αυτό ήταν και το τελευταίο γκολ της Νίκης απέναντι στον Παναθηναϊκό.
Είκοσι τρία χρόνια μετά, ο Δημήτρης Κόφφας θυμάται την αναμέτρηση στο ΕΑΚ Βόλου, με τον ίδιο να πετυχαίνει την ισοφάριση για τη Νίκη στο 48ο λεπτό. Μια Νίκη που εκείνη την εποχή διέθετε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό σύνολο και διεκδίκησε ακόμη και την άνοδο στην Α’ Εθνική.
Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής γυρίζει τον χρόνο πίσω, περιγράφει πώς ήρθε το δικό του γκολ, θυμάται την ατμόσφαιρα στις εξέδρες και τους μεγάλους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού που βρέθηκαν απέναντί του.
– Δημήτρη, έχουν περάσει 23 χρόνια από τον αγώνα της Νίκης με τον Παναθηναϊκό, που έληξε ισόπαλος 1-1 με γκολ δικό σου. Τι θυμάσαι από αυτό το παιχνίδι;
«Από ό,τι θυμάμαι, εκείνος ο αγώνας δεν έγινε στη φυσική μας έδρα, αλλά στο ΕΑΚ Βόλου. Το δικό μας ήταν κλειστό λόγω εργασιών και έτσι παίξαμε στην έδρα του Ολυμπιακού Βόλου. Είχαμε παίξει το πρώτο ματς στην Πάτρα, καθώς ο Παναθηναϊκός ήταν τιμωρημένος, και χάσαμε 2-0. Το 1-1 ήταν η ρεβάνς. Μάλλον, πάντως, φέραμε γούρι στον Παναθηναϊκό, διότι εκείνη την περίοδο έκανε το νταμπλ, έχοντας προπονητή τον Γιτζάκ Σουμ, τον Ισραηλινό.
Όμως και εμείς είχαμε καλή ομάδα εκείνη την εποχή. Μετείχαμε τότε στη Β’ Εθνική σε ενιαίο όμιλο, όπως είναι και φέτος, και μέχρι τον τελευταίο μήνα διεκδικούσαμε την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία. Πληρωνόμασταν στην ώρα μας και η ομάδα πήγαινε… τρένο, έχοντας πολύ καλούς παίκτες στο ρόστερ, όπως τους Αντεμάρ και Σολάκη, που ήρθαν στην ομάδα μετά τα ματς του Κυπέλλου. Αν δεν προέκυπτε οικονομικό θέμα μετά τον Μάρτιο, πιστεύω ότι θα τερματίζαμε στην πρώτη τριάδα και θα ανεβαίναμε στην Α’ Εθνική.
Με τον Παναθηναϊκό έγινε ένα πολύ καλό παιχνίδι. Τον κοντράραμε στα ίσα. Δεν παίξαμε αμυντικά, αλλά προσπαθήσαμε να δείξουμε τις δικές μας ποδοσφαιρικές αρετές και νομίζω ότι τα καταφέραμε».
– Πώς έγινε η φάση στο γκολ που πέτυχες;
«Η φάση ξεκίνησε από κόρνερ που εκτέλεσε ο Τσέροβιτς. Εξάλλου, ο Σέρτζιο χτυπούσε πάντα καλά τα “στημένα”. Η μπάλα βρήκε στον Μάντα, έγινε μία αναμπουμπούλα και εγώ με το κεφάλι την έσπρωξα στα δίχτυα. Με αυτό το γκολ ισοφαρίσαμε σε 1-1.
Γενικά, η ομάδα που είχαμε ήταν εξαιρετική στις στατικές φάσεις. Από τη μία είχαμε τον Τσέροβιτς με τις εκτελέσεις του και από την άλλη ήμασταν αρκετοί ψηλοί, όπως εγώ, ο Μπαλάφας, ο Ρουμελιώτης, ο Αναστασιάδης. Είχαμε βάλει πολλά γκολ με κεφαλιές».
– Πώς ήταν εκείνη την ημέρα το γήπεδο και η ατμόσφαιρα από τον κόσμο της Νίκης;
«Το γήπεδο δεν ήταν πολύ καλό εκείνη την ημέρα, αλλά οι κερκίδες ήταν σχεδόν γεμάτες. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ωραία. Οι φίλοι της Νίκης είχαν πάρει την κερκίδα που βρίσκεται προς την πλευρά του βοηθητικού, ενώ εκείνοι του Παναθηναϊκού πήραν την ευθεία από την πλευρά των επισήμων. Μόνο τα δύο πέταλα είχαν κάποιες κενές θέσεις, ενώ γεμάτη ήταν και η Γορίτσα από τους… τσαμπατζήδες».
– Είχατε τότε την αίσθηση ότι μπορείτε να κάνετε την έκπληξη ή μπήκατε στο ματς περισσότερο για να το απολαύσετε;
«Όταν μπαίνεις να παίξεις σε ένα τέτοιο παιχνίδι με αντίπαλο μεγάλη ομάδα, πάντα υπάρχει κίνητρο και παίζεις καλύτερα. Νομίζω γι’ αυτό και μας βγήκε και φέραμε 1-1, απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό που είχε έρθει στον Βόλο με αρκετούς βασικούς ποδοσφαιριστές».
– Τι θυμάσαι από τους παίκτες του Παναθηναϊκού εκείνης της εποχής; Υπήρχε κάποιος που σου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση;
«Ο Παναθηναϊκός είχε εξαιρετική ομάδα. Είχε μπροστά τον Κύπριο Κωνσταντίνου, ένα πραγματικό… τανκ. Επίσης, τον Κροάτη Βλάοβιτς, που ήταν παικταράς με όλη τη σημασία της λέξης. Το έδειχνε σε κάθε επαφή με την μπάλα που είχε. Έπαιζαν και άλλοι παίκτες με περγαμηνές, όπως οι Νικοπολίδης, Κωνσταντινίδης, Μπασινάς, Γκούμας, Κυριάκος.
Μάλιστα, σε εκείνο το ματς ο μεγάλος Κριστόφ Βαζέχα ήρθε από τον πάγκο. Προφανώς ήθελαν να τον ξεκουράσουν και δεν τον έβαλαν από την αρχή, οπότε τον έριξαν στον αγώνα μετά τη δική μας ισοφάριση».
Γιώργος Πέγιος
