Υπάρχουν στιγμές που δεν χωρούν σε χρονόμετρα, σε θέσεις και σε απονομές. Στιγμές που δεν τις γράφει κανένα αποτέλεσμα, αλλά μένουν χαραγμένες βαθύτερα από κάθε ρεκόρ. Μια τέτοια στιγμή έζησα στον ημιμαραθώνιο του Βόλου. Βρέθηκα εκεί για να χειροκροτήσω έναν πολύ καλό μου φίλο, τον Δημήτρη, που κατέκτησε την 3η θέση, στην κατηγορία των ανδρών 50-59 ετών, στα 5 χλμ. Μαζί του στο βάθρο ανέβηκε και η κόρη του, η Μαρία. Μια εικόνα απλή, αλλά γεμάτη φως. Πατέρας και κόρη, σε μια στιγμή δικαίωσης, χαράς και υπερηφάνειας. Κι όμως, η πραγματική ιστορία δεν γράφτηκε εκεί.
Λίγο αργότερα, καθισμένοι σε ένα πεζούλι στην παραλία, δίπλα στο άγαλμα, η Μαρία είχε ήδη γίνει η «ψυχή» μιας μικρής, αυθόρμητης παρέας. Ένας αθλητής από την Καρδίτσα άρχισε να της μιλάει. Ύστερα ένας δεύτερος, από την Κοζάνη. Και μετά κι άλλοι. Άνθρωποι που μόλις είχαν τρέξει, κουρασμένοι, ιδρωμένοι, αλλά με ένα χαμόγελο που ξαναγεννιόταν μέσα από την παιδική της περιέργεια. Η Μαρία, με τις πολλές και ιδιαίτερες ικανότητες και ανάγκες, ρωτούσε, γελούσε, άκουγε. Η Μαρία, το σπάνιο και υπέροχο αυτό πλάσμα, που με την καλή της καρδιά, την αγκαλιά της, το νοιάξιμο της, καταφέρνει και κερδίζει τις καρδιές όλων, έτσι και τώρα, κατάφερε κι έσπασε την τυπικότητα της στιγμής, έφερε τους ανθρώπους πιο κοντά, σαν να τους θύμιζε, με τον δικό της τρόπο, κάτι απλό. Ότι ο αθλητισμός είναι πρωτίστως επικοινωνία. Κι εκεί, ήρθε η κίνηση του αθλητή Χρήστου Παρμάκη, από την Κοζάνη, που κανείς δεν περίμενε. Χωρίς δεύτερη σκέψη, της πρόσφερε το κύπελλο που είχε κατακτήσει για την 1η θέση στην ηλικιακή του κατηγορία. Όχι, δεν ήταν μια κίνηση εντυπωσιασμού.
Δεν υπήρχαν κάμερες, ούτε σκηνοθεσία. Ήταν μια καθαρή, αυθόρμητη πράξη γενναιοδωρίας. Σαν να ήθελε να πει πως κάποιες διακρίσεις αξίζουν περισσότερο όταν χαρίζονται. Ιδιαίτερα όταν μοιράζονται με ένα ξεχωριστό παιδί σαν τη Μαρία, που με τη δύναμη, την αυθεντικότητα και τη μοναδικότητά της σου θυμίζει τι έχει πραγματικά αξία.
Εκείνη τη στιγμή, όλοι σιωπήσαμε. Και μετά, συγκινηθήκαμε βαθιά. Η οικογένεια, οι φίλοι της που ήμασταν παρόντες σε μια τόσο σπουδαία κίνηση. Γιατί μπροστά μας δεν είχαμε απλώς έναν αθλητή και ένα παιδί. Είχαμε μια μικρή υπενθύμιση για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Γιατί, αν κάτι μετράει, δεν είναι ούτε οι επιδόσεις που μετριούνται σε δευτερόλεπτα, ούτε οι επιτυχίες σε μετάλλια. Είναι αυτές οι πράξεις που μας επαναφέρουν στην ουσία. Και αν κάτι θα μείνει χαραγμένο μέσα μου, είναι αυτή η σχεδόν μαγική στιγμή σύνδεσης μεταξύ ανθρώπων που, λίγα λεπτά πριν, ήταν άγνωστοι μεταξύ τους, κι όμως, έμοιαζαν να συνδέονται για πάντα. Μέσω της Μαρίας. Και ίσως, σκέφτομαι, πως τελικά αυτό να είναι ο αθλητισμός. Όχι μόνο ο τερματισμός, αλλά η στιγμή που κάποιος σου δίνει το κύπελλό του χωρίς δεύτερη σκέψη, επειδή κάτι μέσα του του ψιθύρισε πως εκείνη τη στιγμή αξίζει περισσότερο να το χαρίσει, παρά να το κρατήσει. Στο όνομα της ανθρωπιάς.
Σε ευχαριστούμε Χρήστο για το δώρο που έκανες στη Μαρία μας, αλλά και σε εμάς.
Γιατί μας θύμισες κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε. Πως δεν υπάρχει τίποτα σπουδαιότερο από το να παραμένεις άνθρωπος.
Κατερίνα Καρεκλίδου
