«10 χρόνια τώρα, από τότε που έχασα το παιδί μου, πονάω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ»

Εδώ σημειώνεται, ότι δεν τους είχε χορηγηθεί αποτελεσματικό αντιπυρικό υλικό, με το εναχθέν, στα Δικαστήρια, Δημόσιο να απαντά κυνικά ότι «δεν προβλέπεται», ούτε κρίθηκε η περίσταση αρκούντως σοβαρή και επικίνδυνη, ώστε να διαταχθεί η συνδρομή των ΕΚΑΜ και άλλων αντίστοιχων μονάδων.

Διερωτάται κανείς τι οπλισμό θα έπρεπε να φέρουν οι διωκόμενοι δράστες για να συναισθανθούν οι ιθύνοντες την κρισιμότητα των στιγμών. Δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, ως την ώρα που θέρισαν τις ζωές τους, τα Καλάσνικοφ των δραστών, ποιο ήταν το σχέδιο της σύλληψης των δραστών και πού, αν όπως αστήρικτα ισχυρίζεται η Υπηρεσία υπήρχε σχέδιο, θα υλοποιούνταν αυτό, σε ποιο σημείο και με ποιόν τρόπο, με ποια μέσα.

Επιπλέον τούτων, ενάντια στην παγκόσμια, πάγια τακτική, περιπολικό όχημα να προπορεύεται των δικύκλων και να λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας τους, δεν υπήρχε, το αντίθετο μάλιστα, όχημα της Άμεσης Δράσης ακούστηκε πίσω από τις ομάδες ΔΙ.Α.Σ και μάλιστα εν αντιθέσει με τις οδηγίες του Κέντρο της ΔΙ.Α.Σ, αυτό πήρε εντολή από το δικό του Κέντρο να ανάψει τη σειρήνα, προδίδοντας πια πέραν πάσης αμφιβολίας, αν υπήρχε έστω η ελάχιστη, την παρακολούθηση, με συνέπεια να αρχίσουν αμέσως μετά οι ριπές των Καλάσνικοφ που πήραν τη ζωή του Γιάννη και του Γιώργου.

Ακόμη, λίγο πριν το γεγονός αυτό, από τον ασύρματο της ομάδας ΔΙ.Α.Σ διαβιβάζονταν κατ’ επανάληψη προς τους μοτοσικλετιστές ότι το στίγμα των δραστών, βρισκόταν μακριά από αυτούς, επί της Μακρυγιάννη, ενώ το όχημα προπορευόταν λίγα μόλις μέτρα από εκείνους, αιφνιδιάζοντάς τους και στερώντας τους και την τελευταία ελπίδα να αυτοπροστατευθούν, έστω και με ασπίδα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ελλείψει οποιασδήποτε άνωθεν πρόνοιας για τις ζωές τους.

Οι ανωτέρω πλημμέλειες, μαζί με την ελλιπή εκπαίδευση και τη μη χορήγηση του απαραίτητου υλικοτεχνικούεξοπλισμού στην Ομάδα ΔΙΑΣ, για προφανείς λόγους εξοικονόμησης πόρων, ώστε να μπορεί να προστατευτεί από τέτοιου είδους πυρά των οποίων η επικινδυνότητα είναι πασίγνωστη και στον πλέον αδαή, συνδέονται αιτιωδώς με τις απώλειες των παιδιών και τον τραυματισμό, σωματικό και ψυχικό, των υπολοίπων. Ισχυρισμός του Ελληνικού Δημοσίου, προς αντίκρουση των ανωτέρω,εμπεριέχεται επί της ουσίας στο ότι το αιματοκύλισμα εκείνης της ημέρας και ο μαρτυρικός θάνατος του Γιάννη και του Γιώργου, επήλθε, όχι γιατί οφείλεται σε παράνομες πράξεις ή παραλήψεις της ΕΛ.ΑΣ., αλλά σε αστάθμητο παράγοντα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την επικινδυνότητα του αστυνομικού επαγγέλματος. Αντιμετωπίζονται δηλαδή οι μάχιμοι αστυνομικοί της χώρας ως ζωές αναλώσιμες, των οποίων η απώλεια είναι ένα εύλογο και αναμενόμενο ρίσκο

Η σωρεία παράνομων και μοιραίων παραλείψεων καθ’ όλη την γεγονοτική διαδρομή της αποφράδας ημέρας διεξοδικώς αναφέρθηκαν σε αγωγές που κατατέθηκαν ενώπιων των αρμοδίων Διοικητικών Δικαστηρίων, δυνάμει του άρθρου 105 ΕισΝΑΚ, ήτοι ένεκα αστικής αδικοπρακτικής ευθύνης του Δημοσίου. Αδιάσειστα στοιχεία προσκομίστηκαν προς απόδειξη των ανωτέρω.

Μετά από εφτά ολόκληρα χρόνια εκδικάστηκαν σε πρώτο βαθμό οι ως άνω αγωγές και μάλιστα από το ίδιο Τμήμα, ακριβώς την ίδια ημερομηνία. Αν και οι αποφάσεις για αυτές είναι απορριπτικές όλες, με ακριβώς το ίδιο σκεπτικό και αιτιολογία, δημοσιεύθηκαν και επιδόθηκαν με διαφορά μεγάλου διαστήματος, πλέον του ενός χρόνου, η πρώτη από την τελευταία, γεγονός που δημιούργησε εύλογες απορίες.

Το εσφαλμένο σκεπτικό των απορριπτικών αποφάσεων αυτών, εξαιτίας τόσο εσφαλμένης εκτίμησης των αποδεικτικών μέσων που του εισφέρθηκαν όσο και εσφαλμένης ερμηνείας του Νόμου, δε δέχεται ότι έλαβαν χώρα παρανομίες και παραλείψεις των οργάνων του Δημοσίου. Κατά των Αποφάσεων αυτών, έχουν άπαντες ασκήσει έφεση, έχοντας βαθιά πίστη ότι στο τέλος, η Ελληνική Δικαιοσύνη θα διορθώσει τη λαθεμένη κρίση της και θα αποδοθούν έστω μετά από δέκα και πλέον έτη οι ευθύνες σε αυτούς που τους αναλογούν, δικαιώνοντας τις ψυχές των νεαρών αστυνομικών που σκοτώθηκαν εν ώρα καθήκοντος.

Πηγή: propago.gr