Την ξαφνική απώλεια του εικονολήπτη Γιώργου Παυλάκη βίωσε μπροστά στα μάτια του ο δημοσιογράφος του ΑΝΤ1, Κωνσταντίνος Φλαμής. Οι δυο τους βρέθηκαν στη Λίμνη του Μόρνου για το τελευταίο τους ρεπορτάζ, σε μια αποστολή που έμελλε να σημαδευτεί από τραγική κατάληξη.
Στο Κάλλιο Φωκίδας, το χωριό που είχε βυθιστεί στα νερά της λίμνης και αναδύθηκε ξανά λόγω λειψυδρίας, ο Παυλάκης στήριξε με την εμπειρία του την κάλυψη του θέματος. Χειριζόταν το drone, έστηνε τα πλάνα, καθοδηγούσε τον συνάδελφό του στη σκηνοθεσία των εικόνων. Αφού ολοκληρώθηκαν οι συνεντεύξεις, οι δύο άντρες πήραν χωριστά τα αυτοκίνητά τους για την επιστροφή προς το Λιδωρίκι.
Λίγα λεπτά αργότερα, ο εικονολήπτης έκανε σήμα στον Φλαμή να σταματήσει. Είχε αρχίσει να αισθάνεται έντονη αδιαθεσία και κατέρρευσε στιγμιαία. Ο δημοσιογράφος έσπευσε να τον βοηθήσει, προσπαθώντας να τον συνεφέρει με νερό και χτυπήματα στο πρόσωπο, ενώ κάλεσε και γιατρό στο τηλέφωνο. Ο Παυλάκης ανέκτησε τις αισθήσεις του, είπε ότι είναι καλά και επιχείρησε να συνεχίσει την οδήγηση, παρά τις προτροπές του συναδέλφου του.
Δεκαπέντε λεπτά αργότερα έφτασαν στο Κέντρο Υγείας Λιδωρικίου. Εκεί, ο εικονολήπτης υπέστη νέο επεισόδιο. Οι γιατροί τον παρέλαβαν αμέσως και προσπάθησαν να τον επαναφέρουν. Ο Φλαμής θυμάται την τελευταία εικόνα: τον φίλο και συνεργάτη του να αναπνέει, λίγο πριν τον απομακρύνουν για να ξεκινήσει η μάχη για τη ζωή του. Για 45 λεπτά οι γιατροί έκαναν ΚΑΡΠΑ, όμως ο Γιώργος Παυλάκης δεν τα κατάφερε.
«Σε έχασα μέσα σε 15 λεπτά. Την πρώτη γύρισες, τη δεύτερη δεν σε πρόλαβα», έγραψε συγκλονισμένος ο Κωνσταντίνος Φλαμής. Στην ανάρτησή του μοιράστηκε στιγμές από τη μακρόχρονη συνεργασία τους: αποστολές σε φωτιές, σεισμούς, νοσοκομεία, αγροτικές κινητοποιήσεις, αλλά και σε ταξίδια στο εξωτερικό – από τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι την Αλβανία και την Κορέα. Θυμήθηκε συζητήσεις, διαφωνίες, χαρές και γλέντια που συνόδευαν τη δουλειά τους.
Ο ίδιος αποχαιρέτησε τον φίλο του με λόγια γεμάτα πόνο αλλά και υπόσχεση:
«Ο Παυλάκης έπαιρνε πάντα μπρος. Ήταν παντού, σε όλα. Ήταν ο συνεργάτης μου, ο φίλος μου, η ψυχή του ρεπορτάζ. Δεν γίνεται να μην παίρνει μπρος. Ο Παυλάκης θα είναι σε κάθε μου ρεπορτάζ, θα με διορθώνει, θα μου λέει να κάνω ένα βήμα πίσω. Γιατί το ρεπορτάζ θα είναι πάντα ο Παυλάκης».
Όλη η ανάρτηση
Το κείμενο του Κώστα Φλαμή για τον Γιώργο Παυλάκη
Σκηνή 1η Ρεπορτάζ για τον Antenna.
“Γιώργη που είσαι Γιώργη” φώναζα στις 12 σήμερα το μεσημέρι πάνω από ένα χωριό που είχε βυθιστεί στη λίμνη του Μόρνου αλλά είχε αναδυθεί εκ νέου λόγω λειψυδρίας. Οτι είχα φθάσει στο Κάλλιο Φωκίδος. “Εδώ κάτω είμαι” μου φωνάζει και βλέπω το drone να σηκώνεται και να πετά πάνω από τα μισοβυθισμένα σπίτια. Μετά άρχισε η σκηνοθεσία του. Στήσου έτσι, πέτα μου δεξί ώμο μπροστά, κάτσε στα γόνατα να δείχνουμε το βάθος της λίμνης. Ανεβήκαμε, κάναμε και μερικές συνεντεύξεις, μπήκε ο καθένας στο αμάξι του και φύγαμε για Λιδωρίκι.
Σκηνή 2η Στο δρόμο.
Πίσω του πήγαινα και ξαφνικά βλέπω το χέρι του να μου κάνει νόημα να σταματήσω. Δεν είχαν περάσει 5 λεπτά από την ώρα που φύγαμε. “Μαλάκα δεν αισθάνομαι καλά”. Χάνει αισθήσεις. Τον πλακώνω στα χαστούκια. Του δίνω νερό. Συνέρχεται. Καλώ γιατρό στο τηλέφωνο. Ήμασταν στη μέση του πουθενά! Πάρε καμιά καραμέλα μήπως έχεις πάθει υπογλυκαιμία. Πιπιλάει δύο καραμέλες, μου λέει “είμαι μια χαρά πάμε”. Ναι του λέω αλλά να οδηγήσω εγώ. Πάμε με ένα. Όχι, μου λέει, είναι εδώ και ο αντιδήμαρχος (είχε φθάσει με άλλο όχημα) πάμε όλοι μαζί.
Σκηνή 3η Κέντρο Υγείας.
15 λεπτά οδήγησε. Πίσω του ήμουν. Και μόλις πάρκαρε στο κέντρο υγείας, πετάγομαι από το αυτοκίνητο και βλέπω το ίδιο σκηνικό. Επεισόδιο. Έρχονται γιατροί, τον σηκώνουμε, μπαίνουμε στο κέντρο υγείας. Ανέπνεε. Του ρίχνω μία τελευταία ματιά, με βγάζουν έξω. 45 λεπτά ΚΑΡΠΑ. Τέλος.
Αυτό ήταν το τελευταίο ρεπορτάζ Παυλάκη. Μόνο που τώρα γίναμε οι δύο μας πρωταγωνιστές. Και κανείς δεν μας βιντεοσκοπούσε. Ήσουν εκεί αλλά χωρίς την κάμερά σου. Εσύ πάλευες να ζήσεις κι εγώ προσπαθούσα να κάνω ότι σκεφτόμουν. Δεν σε πρόλαβα την δεύτερη φορά αδελφέ. Έφυγες σχεδόν στα χέρια μου. Στα δικά μου, του αντιδημάρχου και ενός γιατρού. Και πέρασε ρε φίλε όλη μας η ζωή σε δευτερόλεπτα μπροστά μου. Οι φωτιές, οι μεγάλοι σεισμοί, τα Νοσοκομεία, οι αγρότες, οι αποστολές. Πέρασαν απο το μυαλό μου τα ταξίδια στον πόλεμο της Ουκρανίας, στην Αλβανία, στην Κορέα. Οι συζητήσεις μας, οι διαφωνίες, οι συμφωνίες, οι κόντρες, τα γλέντια.
Σε έχασα ρε φίλε μέσα σε 15 λεπτά. Την πρώτη γύρισες, την δεύτερη δεν σε πρόλαβα. Μου παν οι γιατροί ότι έκαναν ότι μπορούσαν. Κάτι για πρωτόκολλο μου είπαν και το πόσο προσπάθησαν να πάρεις μπρος. Δεν το γράφω τυχαία. Έτσι μου είπε ο γιατρός. Δεν πήρε μπρος. Λέω ρε παιδιά, ο Παυλάκης έπαιρνε πάντα μπρος. Ήταν παντού, ήταν μέσα σε όλα. Ήταν ο συνεργάτης μου, ο φίλος, η ψυχή μου στο ρεπορτάζ. Είναι δυνατόν να μην παίρνει μπρος; Έμεινα εκεί Γιώργο και ήρθε η Αγγελική. Και ο γιος σου ο Θάνος. Και ο φίλος σου ο Λευτέρης. Και ο Βασίλης με την Βικτωρία. Πάνω από 300 μου τηλεφώνησαν για σένα Γιώργο. Γέμισε το διαδίκτυο μηνύματα. Έγραφαν τα sites για τον εικονολήπτη που έφυγε ενώ έκανε ρεπορτάζ. Έπαιξε ο Antenna μεγάλο θέμα. Με δικά σου πλάνα. Η Δώρα το ετοίμασε. Για να μάθει όλη η Ελλάδα ποιος ήταν ο Γιώργος Παυλάκης.
Ρε θηρίο θες να σου πω κάτι; Συγγνώμη αν σε στενοχωρούσα καμιά φορά πάνω στο ρεπορτάζ. Και μου λείπεις ρε φίλε. Μου λείπεις, γιατί στη δουλειά έχασα το άλλο μου μισό. Άκου δεν παίρνει μπρος ο Παυλάκης. Ο Παυλάκης θα ΄ναι σε κάθε “σταντ απ” μου μπροστά. Σε κάθε ρεπορτάζ θα μου λέει… κάνε ένα βήμα πίσω και δώσε μου ώμο. Ο Παυλάκης θα παίρνει μπρος. Γιατί το ρεπορτάζ θα ναι ο Παυλάκης.
Κ.Φλαμής
