Ο Χάρης Βαρθακούρης είναι ένα από τα πρόσωπα της μουσικής σκηνής που θέλησε να αποχαιρετήσει με τον δικό του τρόπο τον φίλο και συνεργάτη του Δημήτρη Κόκοτα.
Ο Δημήτρης Κόκοτας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 58 ετών, με την είδηση του θανάτου του να γίνεται γνωστή το μεσημέρι της Τρίτης 25 Αυγούστου, σκορπίζοντας θλίψη στην οικογένειά του, τους φίλους και τον καλλιτεχνικό κόσμο.
Ο ερμηνευτής, για περίπου δυόμισι χρόνια έδινε σκληρή μάχη με την υγεία του, καθώς το 2024, κατά τη διάρκεια προβών στα πλαίσια του «J2US» υπέστη έμφραγμα.
Συγκινεί ο Χάρης Βαρθακούρης για την απώλεια του Δημήτρη Κόκοτα – Η ανάρτησή του
Κατά τη διάρκεια της καριέρα του, ο Δημήτρης Κόκοτας, συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής.
Ανάμεσά τους και ο Χάρης Βαρθακούρης με τον οποίο φαίνεται πως τον έδενε και μία φιλία χρόνων.
Το απόγευμα της Τρίτης, με αφορμή τη δυσάρεστη είδηση του θανάτου του, ο Βαρθακούρης, θέλησε να μιλήσει για τον Δημήτρη Κόκοτα. Μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στα social media, μοιράστηκε ορισμένες φωτογραφίες από τις κοινές τους εμφανίσεις στη σκηνή, σημειώνοντας μόλις μερικά από τα συναισθήματά του.
Στη λεζάντα της δημοσίευσης, έγραψε χαρακτηριστικά: «Δεν ξέρω αν υπάρχει «σωστός» τρόπος να αποχαιρετήσεις έναν φίλο. Δυστυχώς η είδηση που εδώ και πολύ καιρό απευχόμουν, έφτασε μόλις στα αυτιά μου.
Η αλήθεια είναι πως, κάπου μέσα μου, το ήξερα. Ήξερα ότι αυτή η μέρα μπορεί να έρθει. Είχα προετοιμαστεί, όσο μπορεί κανείς να προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο.
Κι όμως… τώρα που ήρθε, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είμαστε ποτέ έτοιμοι τελικά.
Ίσως γιατί άλλο είναι να ξέρεις ότι κάποιος μπορεί ανά πάσα στιγμή να φύγει κι άλλο να συνειδητοποιείς ότι δεν θα τον ξαναδείς, δεν θα ξαναμιλήσετε, δεν θα γελάσετε ξανά μαζί.
Καλό σου ταξίδι, Δημήτρη μου.
Θα μας λείψεις πολύ.
Θα σε θυμάμαι όπως σε γνώρισα. Όπως σε αγαπήσαμε όλη η παρέα μας, με τον Γρηγόρη και τον Στέλιο, που ταξιδέψαμε όλο τον πλανήτη παρέα, τραγουδώντας και χαρίζοντας χαρά στους Έλληνες της διασποράς.. Με τις καλές σου στιγμές, με τις τρέλες σου, με τα απίστευτα γέλια μας μέχρι δακρύων και με όλα αυτά που σε έκαναν εσένα.
Και ίσως αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να αφήσει ένας άνθρωπος πίσω του: να υπάρχουν άνθρωποι που θα χαμογελούν όταν τον θυμούνται, ακόμα κι αν τα μάτια τους είναι βουρκωμένα.
Καλό ταξίδι, φίλε μου.
Δεν θα πω «αντίο».
Θα πω απλώς… μέχρι να ξαναβρεθούμε».
