Δύο χρόνια συμπληρώνονται από την ανείπωτη τραγωδία με την πυρκαγιά στο Μάτι και τους 102 νεκρούς.
Ωστόσο, θύματα της πύρινης λαίλαπας που σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά της δεν ήταν μόνον οι 102 συμπολίτες μας που βρήκαν τραγικό θάνατο, αλλά και όλοι εκείνοι που έδωσαν τη δική τους προσωπική μάχη, είτε για να σώσουν τις περιουσίες τους είτε για να σώσουν ανθρώπινες ζωές.
Ένα από αυτά τα πρόσωπα είναι και η Αγνή Γκαντώνα, σύζυγος του δημάρχου Ραφήνας-Πικερμίου Βαγγέλη Μπουρνούς, η οποία για πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια μίλησε στο irafina.gr για τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε εκείνη την ημέρα του Ιουλίου μαζί με τα παιδιά της και τους άρρωστους γονείς της. Τα όσα διηγήθηκε στην τοπική ιστοσελίδα προκαλούν σοκ.
«Εικόνα Αποκάλυψης»
«Βλέπω κόσμο να βγαίνει από τα σπίτια του σαν τα μυρμήγκια, έτρεχαν, φώναζαν. Με βλέπει ένας γείτονας καθώς κατεβαίναμε προς την Αργυρή Ακτή και μου λέει: γρήγορα γρήγορα η φωτιά έχει περάσει στο Μάτι. Κατεβαίνω πανικόβλητη, άρχισαν να τρέμουν τα χέρια μου, σήκωσα τους δικούς μου και αυτοί ήταν ανήσυχοι γιατί είχε αρχίσει να μυρίζει, αρχίσαμε να κλείνουμε τα παράθυρα, κάποια στιγμή έπεσε και το ρεύμα, κι εκεί καταλάβαμε ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Καθώς βγήκαμε έξω για να φύγουμε, ήταν εικόνα Αποκάλυψης… Ένα πορτοκαλοκόκκινο πέπλο πάνω από το κεφάλι μας, σαν μια τεράστια μπάλα πύρινη, γύρω γύρω μαύροι καπνοί, έντονα να μυρίζει, να πέφτουν κάφτρες. Καταλάβαμε ότι ήταν πάρα πολύ κοντά μας», λέει η κυρία Γκαντώνα.
Οι σκηνές πολέμου
«Ενστικτωδώς, όλοι τρέξαμε προς τη θάλασσα επειδή είχαμε μαζί μας ηλικιωμένους ανθρώπους. Σχεδόν χρειάστηκε να τους κουβαλήσουμε στα χέρια, γιατί κάποιοι είχαν προβλήματα κινητικά. Ήταν όλοι τρομαγμένοι, με μια απορία γιατί δεν γνωρίζαμε τίποτα. Όλοι νιώθαμε ότι ερχόταν ένα κακό για το οποίο κανείς δεν μας προειδοποίησε, κανένας δεν μας προετοίμασε και δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τι μπορεί να φταίει. Εγώ, για να σας πω την αλήθεια, επειδή έχω ζήσει πολλά χρόνια στο Μάτι και έχουμε περάσει και άλλες καταστάσεις με φωτιές που έχουν φτάσει κοντά, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι δεν λειτουργούσε τίποτα. Νόμιζα ότι κάτι μεγαλύτερο έχει συμβεί, ότι έχουμε πόλεμο, ένιωθα πανικό, τρόμο, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα ότι πρέπει να είμαι δυνατή για να προστατεύσω ανθρώπους που είναι πιο αδύναμοι από μένα, τα παιδιά, οι γονείς, οι γείτονες. Ήταν χαοτικό, νόμιζες ότι βρισκόσουν σε σκηνικό πολεμικής ταινίας. Ακούγαμε εκρήξεις, σειρήνα δεν ακούσαμε καμία, δεν ξέρουμε τον λόγο, ακούγαμε φωνές ανθρώπων να ζητούν βοήθεια, “τρέξτε”, “καιγόμαστε” και ονόματα… Αυτό ήταν το πιο τραγικό… Ερχόταν στην παραλία και φώναζε τα ονόματα των παιδιών του, των δικών του ο καθένας», είπε η κ. Γκαντώνα μιλώντας στο irafina.gr.
Και συνεχίζει τη συγκλονιστική περιγραφή της: «Μέσα σε λίγα λεπτά πρέπει να μαζεύτηκαν γύρω στα 400 άτομα σε αυτόν τον μικρό χώρο στην Αργυρά Ακτή, όλοι έντρομοι, άλλοι με εγκαύματα στα πέλματα γιατί έφυγαν πανικόβλητοι, ξυπόλητοι, γιατί κυριολεκτικά τους έπιασε στον ύπνο η φωτιά. Ενώ όταν φύγαμε εμείς δεν καιγόταν το σπίτι μας, η γειτονιά μας, τη φωτιά τη βρήκαμε εδώ κάτω. Καίγονταν τα πεύκα, ο Κάβος, η τέντα της ταβέρνας, ξαφνικά ο αέρας, ενώ ήταν ήδη δυνατός, άρχισε να φυσάει μανιασμένα. Ο μεγάλος μας εχθρός πλέον δεν ήταν τόσο η φωτιά, γιατί είχαμε μπει στη θάλασσα, δεν είχαμε πού αλλού να προστατευτούμε, αλλά ο καπνός, που ακόμα και τώρα που σας μιλάω μου έρχεται η αίσθηση και το πνίξιμο του καπνού στον λαιμό και στα μάτια, και αναγκαζόμασταν να βουτάμε το κεφάλι μας στο νερό για να αποφύγουμε τις κάφτρες. Γιατί όλα τα πεύκα που έπεφταν πάνω από τη θάλασσα τόσα χρόνια φλέγονταν, φλεγόταν όλη η Ακτή, είχαμε κυκλωθεί από τη φωτιά, πουλιά έπεφταν δίπλα μας φλεγόμενα, και ξαφνικά, ενώ ο καπνός πύκνωνε, κρατούσα τα παιδιά μου και δεν τα έβλεπα, κρατούσα τους γονείς μου και δεν τους έβλεπα, μόνο από τη φωνή ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον αν είναι καλά, έρχονταν γείτονες και φώναζαν “παιδιά, είστε εδώ; Είστε καλά; Τον είδατε τον τάδε;”. Δεν ήξερα αν θα βγούμε ζωντανοί από εκεί, νομίζαμε όλοι ότι θα πεθάνουμε, οι συνθήκες ήταν τόσο τραγικές που δεν ξέραμε αν θα επιβιώσουμε από αυτό».
