Στο βιβλίο της «Δανεικός Χρόνος» η συγγραφέας Κατερίνα Πλουμιδάκη μπορεί να περιγράφει στιγμή την στιγμή τα όσα βίωσε το 2005, όταν κόντεψε να πεθάνει εξαιτίας μιας σαλάτας που έφαγε σε εστιατόριο της Αθήνας και στα άπλυτα φύλλα της είχε φωλιάσει ο εχινόκοκκος, όμως δεν ξεχνά πως συνεχίζει να ζει με τον ίδιο ακριβώς χρόνο και μετά την περιπέτεια όπου είδε τα χείλη της σαπίζουν.
Ήταν στις 3 Απριλίου του 2023 όταν η συγγραφέας εκμυστηρεύτηκε την περιπέτεια της για πρώτη φορά στο protothema.gr συγκλονίζοντας τους πάντες με τα λεγόμενα της και το φωτογραφικό της υλικό.
«Όλοι ζούμε με δανεικό χρόνο και περπατάμε με νοικιασμένα παπούτσια. Οι γιατροί κατάλαβαν αμέσως τι έχω και μου είπαν να κάνω δύο χειρουργεία με διαφορά 17 ημερών το ένα από το άλλο. Μου άνοιξαν τον πνεύμονα και το συκώτι, ενώ μου είχαν πει πως το κομμάτι του συκωτιού που θα κόψουμε δεν ξέρουμε αν είναι αρκετό για να αναπλαστεί».
Αυτή την ιστορία προσπάθησε να την καταγράψει την ίδια στιγμή στις σελίδες του νέου βιβλίου που ετοίμαζε την ίδια εποχή, ωστόσο δεν περίμενε πως για την ολοκλήρωση του θα χρειαζόταν να περάσει στην ζωή της τρεις φάσεις με τελευταία την περιπέτεια με την αισθητική χειρουργική επέμβαση στα χείλη από Έλληνα γιατρό στην Φλόριντα, όπου σάπισαν μέσα από μια σειρά ιατρικών λαθών.
Όπως αναφέρει σήμερα στο protothema.gr η Κατερίνα Πλουμιδάκη λίγες ώρες πριν την παρουσίαση του βιβλίου της στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού στο Παλαιό Ψυχικό, με μια σειρά σημαντικών ομιλητών ανάμεσα τους η εξαδέλφη της Ντόρα Μπακογιάννη και συντονιστή τον Γιώργο Λιάγκα η ιστορία είναι αληθινή για όλα όσα βίωσε την εποχή της περιπέτειας της με τον εχινόκοκκο:
«Προσωπικά αυτό που έχω καταλάβει και στην περιπέτεια με τον εχινόκοκκο και τώρα με το μαρτύριο με τα χείλη μου, είναι πως στην ζωή με έχε κρατήσει η ελπίδα για το αύριο. Και στις δυο περιπτώσεις ζούσα μέρα την μέρα, απλά σε αυτή την φάση η μέρα δείχνει να είναι ατελείωτη. Δεν γίνεται να ζω ελεύθερη όταν από τον καθρέπτη μου βλέπω να με κοιτά κάτι τερατώδες, κάτι που δεν είμαι εγώ. Δεν ζω το σήμερα απλά ζω το πολύ μακρινό αύριο, που ίσως είμαι όπως πριν. Ενώ στην περίπτωση του εχινόκοκκου όλα ήταν διαφορετικά, βοηθούσα τον εαυτό μου και η κάθε μέρα ήταν καλύτερη από την άλλη».
Σύμφωνα με την ίδια μπορεί ο «Δανεικός Χρόνος» να γράφτηκε για την περιπέτεια που βίωσε με τον εχινόκοκκο περιγράφοντας τα πάντα, ωστόσο πολλά από τα συναισθήματα στα οποία αναφέρεται είναι από αυτά που ζει στο σήμερα και μετά τα χείλη της που είδε να σαπίζουν: «Το βιβλίο βασίζεται σε μια αληθινή δική μου ιστορία και στον δανεικό χρόνο που ζω από τότε. Απλά όταν έγραφα το βιβλίο δεν ήξερα ότι τον πραγματικό δανεικό χρόνο θα τον ζήσω τώρα. Και τον ζω τα τελευταία δυο χρόνια. Τα δυο αυτά χειρουργεία είναι άκρως αντιφατικά μεταξύ τους. Τα πρώτα σε πνεύμονα και συκώτι έγιναν για να με σώσουν. Τα σημάδια που μου άφησαν σε κοιλιά 24 εκ. και στον πνεύμονα 12 εκ. τα φοράω με καμάρι, ενώ το σημάδι που μου άφησε η χειρουργική πλαστική επέμβαση στα χείλη, το φοράω με αηδία εξαιτίας της απάνθρωπης συμπεριφοράς του γιατρού και της εγκατάλειψης του» αναφέρει και προσθέτει :
Προκειμένου η Κατερίνα Πλουμιδάκη να γίνει με κάποιο τρόπο και πάλι λειτουργική καθώς από τα χείλη της έχει αφαιρεθεί και σφιγκτήρας μυς θα χρειαστεί να περάσουν αρκετά χρόνια ακόμη: «Για να επιστρέψω σε μια κανονικότητα όπως την λέμε θα χρειαστεί να περάσουν τουλάχιστον αλλά τρία χρόνια καθώς ανάμεσα στα χειρουργεία που θα γίνουν θα πρέπει να μεσολαβήσει ένας χρόνος ώστε να μην νεκρώσει η περιοχή γιατί λείπει το 40% των αιμοφόρων αγγείων. Καλούμε τα χρόνια αυτά να κάνω υπομονή, ώστε να γίνω λειτουργική. Στο κρύο δεν μπορώ να πάω γιατί κάτω από τους 10’ Κέλσιου νεκρώνω, ούτε στην Ελλάδα δεν μπορώ να είμαι χειμώνα. Δεν μπορώ να είμαι χειμώνα στην χώρα μου ούτε και το καλοκαίρι εξαιτίας του ήλιου, αλλά σε αυτή την περίπτωση κάπως προστατεύεσαι».
