Δεν πέρασε ούτε δεκαήμερο από τις «παραγωγικές» -όπως είχαν χαρακτηριστεί- συνομιλίες της Βρετανίδας πρωθυπουργού με τον Ταγίπ Ερντογάν και φαίνεται ότι αυτές μάλλον υπήρξαν παραγωγικότερες ως προς τα σχετιζόμενα με το Κυπριακό.
Αφού με απόφασή του (που δημιουργεί «κρίσιμο προηγούμενο») το Ανώτατο Δικαστήριο στο Λονδίνο απεφάνθη ότι οι βρετανικές δικαστικές Αρχές «μπορούν να συνεργάζονται με αυτές της Βόρειας Κύπρου» (sic) σε ζητήματα που σχετίζονται με δικαστική και παρεμφερή συνδρομή.
Όπως η εκδίκαση υπηκόων και οι διαδικασίες εκδόσεως υπόπτων (ή ενόχων) εφόσον αυτό «ζητηθεί αρμοδίως».
Παρότι η απόφαση της ανώτατης βρετανικής δικαστικής Αρχής δεν εξυπακούει άμεση πολιτειακή αναγνώριση του κατοχικού ψευδοκράτους, εντούτοις: η αποδοχή συγκεκριμένων «τουρκοκυπριακών Αρχών» (εν προκειμένω δικαστικών) δημιουργεί αφ’ εαυτού μείζον θέμα.
Και η Λευκωσία, παρά την αυτοσυγκράτηση και την ψύχραιμη αντιμετώπιση τέτοιας εξελίξεως, εντούτοις και ανησυχεί σφόδρα και δυσφορεί. Γίνεται δε αντιληπτό εν προκειμένω πως θα ζητηθούν εξηγήσεις από την Ντάουνινγκ Στριτ.
Καθώς το γεγονός συν άλλοις: αφενός ενθαρρύνει την τουρκική αδιαλλαξία και συνδράμει την άτυπη μεν, ουσιαστική δε αναβάθμιση του κατοχικού μορφώματος. Και αφετέρου ενθαρρύνει και άλλους να πράξουν το ίδιο.
Ιδίως μουσουλμανικές χώρες, φίλα προσκείμενες στην Άγκυρα. Κάτι που αποτελεί εξάλλου εκδηλωμένη στοχοθεσία και της Άγκυρας, ως εναλλακτικής επιδιώξεως, σε περίπτωση ναυαγίου των διεργασιών για λύση.
Και αυτό, ενώ το Λονδίνο ειδικότερα (και η Ουάσιγκτον από κοντά και σε απόλυτο συντονισμό) βρίσκονται πίσω από τις νέες παρασκηνιακές ζυμώσεις, τις οποίες μεθοδεύουν και επιταχύνουν τα Ηνωμένα Εθνη.
Οι οποίες και θα κλιμακωθούν παραπέρα, προκειμένου πριν από το τέλος αυτού του μήνα να προσδιορισθεί ημερομηνία για νέα Διάσκεψη στη Γενεύη (αρχές Μαρτίου) ως συνέχεια της προηγούμενης.
