Μα αφορμή τη συμπλήρωση 74 χρόνων από την ίδρυση του ΕΑΜ, η Λαϊκή Ενότητα Μαγνησίας εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
Εβδομήντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από την ίδρυση του ΕΑΜ. Η σπίθα άναψε στις 27-28 Σεπτεμβρίου 1941, όταν συναντήθηκαν σ΄ ένα σπιτάκι της Νεάπολης, στη σκιά του Λυκαβηττού, εκπρόσωποι κομμάτων της Αριστεράς. Αστραπιαία έγινε φωτιά, που αγκάλιασε όλη τη χώρα. Ο Λ. Αποστόλου από μέρους του ΚΚΕ, που είχε και την ιστορική πρωτοβουλία της σύμπτυξης του εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου, ο Ηλίας Τσιριμώκος από την ΕΛΔ (Ενωση Λαϊκής Δημοκρατίας), ο Χρ. Χωμενίδης από το ΣΚΕ (Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας) και ο Απ. Βογιατζής από το ΑΚΕ (Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος) δεν μπορούσαν να συλλάβουν τις διαστάσεις εκείνης της “παράνομης” συνάντησης.
Με την ιδρυτική διακήρυξη την οποία υπέγραφαν, γινόταν στο ΕΑΜ “ισοτίμως δεκτόν και παν άλλον κόμμα ή οργάνωσις, που δέχεται τας αρχάς του”. Ουδείς άλλος πολιτικός σχηματισμός ανταποκρίθηκε, όμως, στο πατριωτικό προσκλητήριο. Μόνο ορισμένα αριστερά – σοσιαλιστικά κόμματα και κινήσεις θα προσχωρήσουν στην πορεία (ΣΕΚ, Σοσιαλιστική Ενωσης, Δημοκρατική Ενωση, Αριστεροί Φιλελεύθεροι κ.ά.).
Για τους εκπροσώπους των αστικών κομμάτων ήταν περίπου “τυχοδιωκτισμός” η οργάνωση της αντίστασης κατά των κατακτητών, που καλούσαν οι κομμουνιστές και οι Αριστεροί.
Ολος σχεδόν ο παλιός πολιτικός κόσμος σιώπησε, κήρυξε αναμονή. Δηλαδή ουσιαστικά υποταγή και στάση άρνησης απέναντι στην αντίσταση. Πράγμα που δίνει πρόσθετη αξία στην έμπνευση και υλοποίηση του μετώπου. Ετσι, το μικρό, διαλυμένο και εξουθενωμένο από τις διώξεις της δικτατορίας ΚΚΕ αναδείχθηκε πολιτικός πρωταγωνιστής. ΤΟ ΕΑΜ έγινε γρήγορα ό,τι είχε ανάγκη ο τόπος εκείνες τις στιγμές: ο παλλαϊκός και πανεθνικός γιγαντιαίος φορέας “που θα συγκεντρώσει στις ομάδες του, στις πολιτείες, τα χωριά” παντού,” όλους τους Ελληνες, που ανεξάρτητα από τα πολιτικά τους φρονήματα, συμφωνούνε στους βασικούς σκοπούς του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, την κατάκτηση της λευτεριάς, το διώξιμο των ξένων κατακτητών, την αποκατάσταση και κατοχύρωση των λαϊκών δικαιωμάτων” (από την μπροσούρα “Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ”).
Εφτάμιση δεκαετίες από τότε, η αποτίμηση της πορείας του ΕΑΜ, από την κορύφωση με την απελευθέρωση της χώρας, ως τη συντριβή τη μετα-μεταδεκεμβριανή περίοδο, έχει περάσει από διάφορες φάσεις. Το ΕΑΜ, που “έσωσε τον λαό από την πείνα και τη σκλαβιά”, η “φωνή λαού ως τ’ άκρα του ουρανού” αναγορεύτηκε από τους νικητές του εμφυλίου πολέμου σε προδοτικό. Ο ΕΑΜικός πολίτης διώχθηκε ανελέητα, βίωσε μια δεύτερη κατοχή.
Στην Ιστορία άρχισε να παίρνει τη θέση που κατέκτησε με τους εθνικούς αγώνες του, πολλά χρόνια μετά την απελευθέρωση. Μόνο στις δεκαετίες του 1960 και 1970 άρχισε να γράφεται η πραγματική ιστορία του ΕΑΜικού κινήματος για ν’ αποκατασταθεί στις αρχές της επόμενης με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης. Μαζί της αναγνωρίστηκε η παλλαϊκότητα, η καθολικότητα σχεδόν στον χώρο και τον χρόνο της συμμετοχής του λαού στις τάξεις του.
Σήμερα, αν και κανένας δεν αμφισβητεί στα σοβαρά ότι το ΕΑΜ εξέφρασε απολύτως την πανελλαδική διάθεση για αντίσταση στον κατακτητή και για λαοκρατία μετά την απελευθέρωση, ο ρόλος του επιχειρείται να μειωθεί από άλλους δρόμους.
Ακριβώς σήμερα είναι που πρέπει να γίνει κοινή, συλλογική συνείδηση του Λαού ο ρόλος που μπορεί και οφείλει να διαδραματίσει ενάντια στα Μνημόνια και τις καταστροφικές πολιτικές πολιτικές της λιτότητας και της εξαθλίωσης ένα πανεθνικό, παλλαϊκό, δημοκρατικό Μέτωπο Αξιοπρέπειας και Δημοκρατίας σαν το απολύτως απαραίτητο και αναγκαίο ανάχωμα στον εφιάλτη που μας ετοιμάζουν οι παραδοσιακοί υπάλληλοι των καπιταλιστών τοκογλύφων, σε αγαστή συνεργασία με τους νεοφώτιστους στα μνημόνια, ωστόσο το ίδιο (και περισσότερο) αποδοτικούς στο ξεζούμισμα του λαού.
Ο Λαός παλεύει και θα ακυρώσει ταχύτατα το μέλλον της μπανανίας- αποικίας χρέους που ετοιμάζουν για την πατρίδα του και του κακοπληρωμένου υπάλληλου των κεφαλαιοκρατών που επιφυλάσσουν για τον ίδιον τα μονοπώλια και το ντόπιο πολιτικό τους προσωπικό, όλων των αποχρώσεων.
Θα επιλέξει να ζήσει σε μια πατρίδα ανεξάρτητη, με το λαό της κυρίαρχο, αφέντη στη ζωή του και τον κόπο του.
Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος φόρος Τιμής που μπορούμε ν’ αποτίσουμε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.
ΖΗΤΩ ΤΑ 74χρονα του ΕΑΜ!!!
