Με αφορμή μια παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου «Το Παιδί και ο άγγελος», ο Αλέξης Σταμάτης, είχε μιλήσει στο Ράδιο Ένα 102,5 και τον Ηλία Κουτσερή, το για το βιβλίο του, όσο και για τη σχέση του με την Μαγνησία και ιδιαίτερα το Πήλιο. Η ιστορία του βιβλίου, όπως είχε εξηγήσει ο ίδιος ο συγγραφέας, ξεκινά με δύο ασυνήθιστους χαρακτήρες: ένα παιδί που δεν μιλά, εκφράζεται μόνο μέσα από τη σιωπή, και έναν άνδρα μέσης ηλικίας με το όνομα «Άγγελος» όχι ως ιδιότητα, αλλά κυριολεκτικά ως όνομα. Οι δυο τους σχηματίζουν ένα ιδιότυπο δίδυμο που καταλήγει σε ένα ορεινό χωριό, το οποίο, όπως παραδέχτηκε ο συγγραφέας, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κάπου… στο Πήλιο.
Ο ίδιος, άλλωστε, είχε ρίζες από τις Μηλιές και γνώριζε από πρώτο χέρι την ψυχοσύνθεση και τη δυναμική των μικρών ελληνικών χωριών -με τον παπά, τον φαρμακοποιό, τον ταβερνιάρη, και όλους εκείνους τους χαρακτήρες που κουβαλούν ιστορίες, μυστικά και αντιφάσεις.
Ανιδιοτέλεια και καχυποψία:
το ηθικό δίλημμα της κοινότητας
Ο χαρακτήρας του βιβλίου «Άγγελος», με μια σχεδόν ανεξήγητη γενναιοδωρία, αρχίζει να αναπλάθει χώρους, να δημιουργεί, και τελικά να προσφέρει τα αποτελέσματα της δουλειάς του στο ίδιο το χωριό: μια πινακοθήκη, έναν κήπο, μια καλλιέργεια, όλα στη διάθεση των κατοίκων. Κι ενώ οι κάτοικοι στην αρχή χαίρονται, η ανθρώπινη φύση δεν αργεί να δείξει την άλλη της πλευρά. Η καχυποψία, η αμφιβολία, η ανάγκη για εξήγηση και ανταπόδοση γεννούν ένα ψυχρό κλίμα και οδηγούν την αφήγηση προς πιο σκοτεινά μονοπάτια.
Το Πήλιο και ο Βόλος στη λογοτεχνία του
Η ελληνική επαρχία, και ειδικά η Θεσσαλία, είναι βασικό συστατικό του μυθιστορήματος. Ο Αλ. Σταμάτης εξομολογήθηκε τότε πως αγαπά πολύ τον Βόλο, αισθάνεται πως είναι από αυτό τον τόπο και αναγνωρίζει πως το χωριό του βιβλίου, όπως και η κοντινή μεγάλη πόλη που εμφανίζεται, θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι το Πήλιο και ο Βόλος. Το βιβλίο είναι γεμάτο με το άρωμα της ελληνικής φύσης, αλλά και των κοινωνικών δυναμικών που τη διαπερνούν.
Το καλό, το κακό και η ανθρώπινη φύση
Αναδεικνύει επιπλέον την άποψη ότι δεν πιστεύει στο απόλυτο κακό ή στο απόλυτο καλό. Για τον ίδιο, αυτά τα στοιχεία υπάρχουν μέσα στον άνθρωπο, παλεύουν καθημερινά και διαμορφώνουν συμπεριφορές. Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι αναγκάζονται να πάρουν θέση απόλυτα υπέρ ή απόλυτα κατά κι αυτό είναι, όπως λέει, ένα βαθύ πρόβλημα της εποχής μας.
Όπως είχε αναφέρει, «ο σύγχρονος αναγνώστης είναι πολύ πιο έμπειρος και ενεργός απ’ ό,τι στο παρελθόν. Δεν χρειάζεται κάθε ιστορία να έχει το ίδιο τέλος , όπως παράδειγμα στα έργα της Αγκάθα Κρίστι. Ο αναγνώστης, εκπαιδευμένος μέσα από την τέχνη, το σινεμά, τις σειρές, μπορεί πλέον να συμπληρώνει τα κενά, να προβληματίζεται, να συνδιαμορφώνει. «Όσα βιβλία υπάρχουν, τόσοι και οι τρόποι που διαβάζονται».
