Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας θα ήθελα να γράψω δυο λόγια για τη Μαρία, τη Δέσποινα, την Άννα, τη Σταυρούλα, για όλες εμάς που μεγαλώνουμε παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες.
Για όλες εμάς, τα παιδιά αυτά είναι πραγματικοί ήρωες. Αν κάποιος δεν το ζει δεν μπορεί να το καταλάβει. Κατά κάποιο τρόπο τα πράγματα σήμερα είναι λίγο καλύτερα, καθώς υπάρχει ανοχή σε ένα μεγάλο ποσοστό, δεν υπάρχει όμως αποδοχή. Δε θα γράψω για τις εξαιρέσεις, θα γράψω για τον κανόνα. Στη θεωρία είμαστε όλοι άψογοι, τι γίνεται όμως στην πράξη; Έχοντας ένα παιδί με ιδιαίτερες ικανότητες αλλάζει όλη σου η ζωή. Περνάς ατέλειωτα βράδια κλαίγοντας, νοιώθοντας ενοχές και θεωρώντας τον εαυτό σου ανεπαρκή για να προσφέρεις σε αυτό το πλασματάκι ότι του αξίζει. Νοιώθεις θυμό και θέλεις να τα βάλεις με όλο τον κόσμο κάθε φορά που το βλέπεις μόνο του στην αυλή του σχολείου, στο πάρκο, σε γενέθλια. Όπου κι αν βρίσκεσαι είσαι με τις «κεραίες» τεντωμένες για να επέμβεις σε κάθε παράξενο βλέμμα, σε κάθε κοροϊδευτικό γελάκι.
Ένα μόνιμο άγχος καθώς τίποτα δεν τους χαρίζεται. Πρέπει να κάνουν άπειρες ώρες λογοθεραπείας, εργοθεραπείας , φυσιοθεραπείας, ψυχοθεραπείας προκειμένου να αποκτήσουν δεξιότητες που για όλα τα υπόλοιπα παιδιά αναπτύσσονται αβίαστα. Από μωρά δουλεύουν, δουλεύουν, δουλεύουν. Σε όλον αυτό τον αγώνα εμείς οι μαμάδες είμαστε δίπλα τους να τα στηρίζουμε και να τα ενθαρρύνουμε, νοιώθοντας διπλά περήφανες όταν καταφέρνουν το παραμικρό.
Από την στιγμή που θα πάρουμε στα χέρια μας την όποια διάγνωση από εκεί και πέρα ζούμε με ένα μόνιμο άγχος, τι θα απογίνουν τα παιδιά μας όταν εμείς φύγουμε από τη ζωή, καθώς ζούμε σε μια χώρα που δεν υπάρχει ουσιαστική κοινωνική μέριμνα.
Μπορώ να γράφω για ώρες, η ουσία ωστόσο είναι μία: Μάθετε στα παιδιά σας να αποδέχονται καθετί που θεωρούν διαφορετικό, να το αγκαλιάζουν και να το βοηθούν. Η σωστή συνύπαρξη με αυτά τα υπέροχα παιδιά μπορούν να αποτελέσουν μάθημα ζωής για όλους.
Παπουλίδου Στέλλα
Περήφανη μητέρα του Αποστόλη
Ειδική Παιδαγωγός – Λογοθεραπεύτρια
