Διανύουμε τον Δεκέμβριο, τον τελευταίο μήνα του 2021, και δεν μετράμε μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα ούτε μέχρι το νέο έτος, αλλά τις χαμένες αδερφές μας. Από πανδημία; Όχι, από γυναικοκτόνους. Γυναίκες που είτε φώναζαν επανειλημμένα για βοήθεια είτε φοβόντουσαν να μιλήσουν σε κάποιον. Γυναίκες νεκρές απ’ τους κακοποιητικούς πρώην ή εν διαστάσει ή νυν συζύγους/συντρόφους τους. Και όλον αυτόν τον καιρό, βιώνουμε πανελλαδικά το ίδιο μοτίβο: δολοφονούν και μετά παραδίδονται. Ελάχιστες εξαιρέσεις, βέβαια, κρύβονται. Έπεται η θυματοποίηση του θύτη και σε ακραίες περιπτώσεις και η προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα του θύματος. Αναρίθμητα είναι τα παραδείγματα καθημερινής ωμής, θεσμικής ή μη, βίας εις βάρος των γυναικών, αλλά και όλων όσων ανήκουν στον πάτο της κοινωνικής και ταξικής ιεραρχίας. Η πατριαρχική βία και η επίθεση στις γυναίκες της εργατικής τάξης εντείνεται πλάι-πλάι με τη συνολικότερη επίθεση σε βάρος των από τα κάτω, τονίζει η Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου.
Οι δολοφονίες, οι δεκάδες καταγγελίες βιασμών μεταναστριών μέσα στα κρατητήρια και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου βρίσκονται στοιβαγμένες, η βία, τα βασανιστήρια και οι σεξιστικές επιθέσεις της αστυνομίας απέναντι στις αγωνιζόμενες γυναίκες που ορθώνουν ανάστημα και αντιστέκονται παλεύοντας για ένα καλύτερο αύριο, είναι μερικά από αυτά. Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που οι κρατικοί θεσμοί, η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, η περιφέρεια Θεσσαλίας, τα ΜΜΕ και η ΕΛ.ΑΣ. στήνουν υποκριτικές καμπάνιες ενάντια στη βία κατά των γυναικών, νίπτοντας τας χείρας τους για όσα οι ίδιοι συντηρούν, προκαλούν και αναπαράγουν.
Θέλουμε να πάψουμε να μετράμε, όχι επειδή χάσαμε το μέτρημα της λίστας γυναικοκτονιών. Πρέπει οπωσδήποτε να ξεριζώσουμε αυτήν τη νοοτροπία. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να εξετάσουμε τις ρίζες του προβλήματος, τονίζει η Λέσχη.
Πρώτη και κύρια είναι η πατριαρχία, η οποία έχει πολλές εκφάνσεις: την έμφυλη βία, τους έμφυλους ρόλους, τον μισογυνισμό, εσωτερικευμένο και μη, τον σεξισμό, την κουλτούρα του βιασμού, τα εκδικητικά πορνό.
Δεύτερη ρίζα του προβλήματος είναι το κράτος. Το κράτος νομοθετεί… εναντίον μας. Ήδη από το 2019, οι νόμοι που αφορούν τον βιασμό και άλλες μορφές έμφυλης βίας από κακουργήματα υποβαθμίστηκαν σε πλημμελήματα.
Τρίτη ρίζα του κακού: το κεφάλαιο. Το κεφάλαιο έχει στηριχθεί απ’ την πατριαρχία. Το δυϊκό σύστημα πατριαρχίας-καπιταλισμού, παρά τις αντιφάσεις του, έχει στρατηγικές συνέπειες στις ζωές μας. Πρόκειται για δύο ξεχωριστά συστήματα που συνενώνονται ως εξής. Ο καπιταλισμός προσαρμόζεται στις προϋπάρχουσες πατριαρχικές μορφές και τις διατηρεί ενισχύοντάς τες. Ο ρόλος της ήδη υποταγμένης κόρης, συζύγου/συντρόφου και μάνας ενισχύεται από εκείνον της εργάτριας/εργαζόμενης/υπαλλήλου. Έτσι, το φύλο επαναπροσδιορίζεται με όρους κοινωνικής τάξης, συγχωνεύοντας τη διττή υποταγή, οπότε και συγκροτείται μια ενιαία θεωρία παραγωγής – αναπαραγωγής.
«Όσο υπάρχει κράτος και κεφάλαιο, θα υπάρχει και πατριαρχία, θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεσμένοι. Ο αγώνας μας πρέπει να είναι συνολικός. Είναι επιτακτικό να κατανοήσουμε πως η κοινωνική και ατομική απελευθέρωση μπορεί να έρθει μόνο από τα κάτω, ισότιμα και αδιαμεσολάβητα. Απέναντι στην καταπίεση και τη βαρβαρότητα της πατριαρχίας και του καπιταλιστικού κόσμου, ενάντια σε κάθε είδους διακρίσεις, σεξιστικές, βίαιες και προσβλητικές συμπεριφορές, να παλέψουμε όλες, όλοι και όλα μαζί για τη μέρα της πραγματικής χειραφέτησης των ανθρώπων, τη μέρα που θα απαλλαγούμε από τον κόσμο που γεννά τη βία, τον θάνατο, την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Οφείλουμε να χτίσουμε δωρεάν δομές προστασίας, στήριξης και στοργής των κακοποιημένων γυναικών. Για τον κόσμο της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της ζωής», καταλήγει η ανακοίνωση.
