Η 1η Γενική Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος για το νέο Ιεραποστολικό έτος, πραγματοποιήθηκε στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας, υπό την προεδρία του Σεβ. Μητροπολίτου κ. Ιγνατίου. Η Σύναξη ξεκίνησε με την τέλεση Τρισαγίου υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών & Πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου, του από Δημητριάδος, με την ευκαιρία της μνήμης του Οσίου Χριστοδούλου του εν Πάτμω.
Ακολούθησε ο Αγιασμός ενάρξεως των Συνάξεων από τον κ. Ιγνάτιο, ο οποίος πραγματοποίησε και τον εναρκτήριο Χαιρετισμό. Ο Σεβασμιώτατος ζήτησε από όλους τους πατέρες “να είμαστε ενωμένοι και να διακονούμε αυτή την ενότητα με το έργο μας. Να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι είμαστε μία Εκκλησία”. Συνέστησε σε όλους “προσευχή και προσοχή για τον δύσκολο χειμώνα που διαφαίνεται να έρχεται» και ευχήθηκε: «δύναμη και κουράγιο ώστε να μπορέσουμε με σύνεση να ανταπεξέλθουμε στο έργο που η Εκκλησία μας, μας έχει αναθέσει».
Στην συνέχεια, ο Πρωτ. Δημήτριος Κατούνης, Δ/ντής της Σχολής Αγιογραφίας «Διά χειρός», ανέπτυξε το θέμα «Νέες προκλήσεις, η μετά covid – 19 εποχή», που απασχόλησε μία εκ των οκτώ ομάδων συμπροβληματισμού, εκ των Κληρικών μας, που συνέστησε η Ιερά Μητρόπολή μας και εργάστηκαν μέσα στο Καλοκαίρι πάνω στα ζητήματα της πανδημίας.
Στη συνέχεια, ο ομιλητής αναφέρθηκε στο δεύτερο επίπεδο των προκλήσεων της πανδημίας, όπου «εντάσσονται η θρησκευτική πίστη και η στάση της Ορθοδοξίας απέναντι σ’ αυτό το θέμα», καθώς «ο κορωνοϊός συνέλαβε τους ορθοδόξους αδιάβαστους και απροετοίμαστους: Ο διχασμός και η αντιφατικότητα…
Πρέπει να καταλάβουμε πως ο διχασμός και η αντιφατικότητα των μελών της Εκκλησίας, και κυρίως των ποιμένων, απομάκρυναν πάρα πολλούς ανθρώπους απ’ αυτή, τους σκανδάλισαν και τους εμπόδισαν να την εμπιστευτούν, και μάλιστα σε μία τόσο δύσκολη περίοδο της ζωής τους, όπως είναι η πανδημική κρίση που βιώνουμε… Θεολογική ανεπάρκεια… Δυστυχώς, μία γελοιωδέστατη ημιμάθεια μετατρέπει μερικούς κυριολεκτικά ψυχοπαθείς σε καθηγητές και καθηγουμένους του λαού, ενώ ένας είναι ο μόνος καθηγητής και ηγούμενος, ο Χριστός. Αυτή η ημιμάθεια, σε συνδυασμό με τον εωσφορικό εγωισμό, δυσφημούν το Ευαγγέλιο, διασύρουν το όνομα του Τριαδικού Θεού και ασύστολα εγκληματούν απέναντι στους ανθρώπους…
Έλλειψη ηγετικού και στιβαρού λόγου… Δεν ακούστηκαν λόγια αληθινής παρηγοριάς από χείλη επίσημα. Μόνον χλιαρές προσεγγίσεις, αόριστα γλυκανάλατα κείμενα, άνευρες αποφάσεις και ποικιλόμορφες παροτρύνσεις, χωρίς ουσιαστική βαθιά τεκμηρίωση…
Ολοκληρώνοντας την εισήγησή του, ο π. Δημήτριος παρατήρησε ότι, «μέσα από την οδυνηρή εμπειρία της πανδημίας, προέκυψαν μία σειρά από ανάγκες, που η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται να θεραπεύσει. Είναι η ανάγκη αγιασμού, ενίσχυσης της λατρείας, παρηγορητικού λόγου, έμπρακτης φιλανθρωπίας. Η ανάγκη πνευματικής και πολιτιστικής καλλιέργειας των κληρικών, ενημέρωσης, συμπαράστασης, καθοδήγησης».
Ακολούθησε αναλυτική συζήτηση και η σύνοψη των συμπερασμάτων από τον Σεβ. Ποιμενάρχη κ. Ιγνάτιο.
