Άγνοια όσον αφορά τις πτυχές της νεότερης ιστορίας μας, στις νέες γενιές, εντοπίζει ο σκηνοθέτης Στέλιος Χαραλαμπόπουλος, όπως τόνισε ο ίδιος μιλώντας στο Ράδιο Ένα 102,5 και στον Ηλία Κουτσερή, με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ του «Ο Κόκκινος Δάσκαλος» που πραγματεύεται τη δράση του αντιστασιακού και του στελέχους του ΚΚΕ, Νίκου Πλουμπίδη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ CineDoc Caravan, στο Κινηματοθέατρον Αχίλλειον, το Σάββατο 17 Ιανουαρίου, στις 20:00, παρουσία του ίδιου του σκηνοθέτη, που θα συζητήσει και με το κοινό.
Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή ιστορικής αμνησίας
«Είναι παρήγορο το γεγονός, ότι πολλοί νέοι πλαισιώνουν αυτές τις προβολές, αν και πολλοί προτιμούν να κατεβάζουν από πλατφόρμες και να βλέπουν σπίτι τους κάποιες ταινίες, αλλά δεν είναι το ίδιο» σημείωσε αρχικά ο κ. Χαραλαμπόπουλος, λειτουργώντας όπως επεσήμανε ως ένα συλλογικό υποκείμενο μέσα στη σκοτεινή αίθουσα. Έχοντας προηγηθεί και άλλες προβολές του ντοκιμαντέρ, για τον σκηνοθέτη, του ήταν εντυπωσιακό ότι αυτό άγγιξε τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι δεν γνώριζαν σχεδόν τίποτα για την υπόθεση Πλουμπίδη και ότι υπήρχε άγνοια. «Στις ερωτήσεις που μου έκαναν μετά και τις συζητήσεις που κάναμε, υπήρχε άγνοια για τη νεότερη ιστορία μας. Δηλαδή πολλοί μου λέγανε “μα καλά, πηγαίνανε οι άνθρωποι τότε φυλακή για τις ιδέες τους, υπήρχαν εκτελέσεις και υπήρχανε εξορίες κτλ;”. Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή ιστορικής αμνησίας και έτσι πιστεύω ότι μια ταινία ντοκιμαντέρ όπως και η συγκεκριμένη, αλλά κι άλλες, ασκούν χωρίς να είναι μέσα στις προθέσεις τους, έναν παιδευτικό ρόλο» περιέγραψε.
Για τον κο Χαραλαμπόπουλο, ο κινηματογράφος έχει μεγάλη δύναμη αρκεί να σκύβει κανείς σε αυτά τα θέματα, πολύ ευαίσθητα θέματα, με μια υπευθυνότητα και μια συνέπεια. «Πρέπει κάποια στιγμή και εμείς να δούμε το παρελθόν μας κατάματα και να το διαχειριστούμε με μια ευθύνη, όχι με μισαλλοδοξία και κραυγές, αλλά η ιστορική αλήθεια πάντα σε όφελος είναι του κάθε λαού» υποστήριξε.
«Είχε γίνει ο ήρωάς μου και ας μην είχε κάτι το ηρωικό»
Ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος ανέφερε επίσης ότι έχοντας ακούσει την ιστορία του Νίκου Πλουμπίδη από μικρό παιδί είχε συγκινηθεί. «Είχα ταυτιστεί. Είχε γίνει ο ήρωάς μου. Ας μην είχε κάτι το ηρωικό, αυτή η τραγική πορεία αυτού του ανθρώπου που έφυγε τόσο μόνος, απομονωμένος, συκοφαντημένος από τους συντρόφους του. Έφυγε με την ρετσινιά του χαφιέ και την απόλυτη πίκρα του ανθρώπου που φεύγει χωρίς έστω τη στοργή, την αγάπη των συντρόφων του» τόνισε.
Για την παραγωγή συνεργάστηκε και με τον γιο του Νίκου Πλουμπίδη, του διακεκριμένου ψυχίατρου Δημήτρη, ενώ χρησιμοποίησε επιστολές του ίδιου του Νίκου Πλουμπίδη, κάνοντας λόγο για σπουδαία κείμενα πολιτικής, ιστορικής σκέψης, αλλά και της υπαρξιακής αγωνίας ενός ανθρώπου που βαδίζει προς τον θάνατο.
«Προτίμησε στη δίκη του να μην υπερασπιστεί τον εαυτό του και να υπερασπιστεί το κόμμα του, την ιδεολογία του και την αξιοπρέπεια, την τιμή του κόμματός του. Δεν άφησε στους κατηγόρους του κανένα περιθώριο να εκμεταλλευτούν αυτήν τη συκοφαντία που απευθύνθηκε απέναντί του προκειμένου να κατηγορήσουν το κόμμα του. Αυτό, πραγματικά το κάνει για μένα σαν ένας ήρωα που έρχεται από την αρχαία τραγωδία, μια προμηθεϊκή μορφή για το στοιχείο της αυταπάρνησης και της αυτοθυσίας του» ανέφερε καταληκτικά.
Απόδοση ραδιοφωνικής συνέντευξης: Χρυσόστομος Τρίμμης
