Έντονη θλίψη επικρατεί στην τοπική κοινωνία για τον θάνατο της Αγνής Σκουζού, ενός ανθρώπου της προσφοράς, με μεγάλη συνδρομή στο τοπικό εθελοντικό κίνημα. «Έφυγε από τη ζωή», το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου, σε ηλικία 87 ετών. Υπηρέτησε με πάθος τον εθελοντισμό και ίδρυσε το Σωματείο «Φίλοι του Νοσοκομείου», στο οποίο έμεινε πρόεδρος για δεκαπέντε χρόνια. Η κηδεία της θα τελεστεί την Τρίτη στις 11.00 στον Ι.Ν. Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης Βόλου.
Συγκινούν τα λόγια στο μεταξύ, ανθρώπων που γνώρισαν και συνεργάστηκαν στενά με την Αγνή Σκουζού, όπως η διευθύντρια των ΓΑΚ Μαγνησίας Αννίτα Πρασσά και ο δημσοιογράφος Δημήτρης Μπάτζιος, μέσα από τη δράση των «Φίλων του Νοσοκομείου».
Όπως σημειώνει η κα Πρασσά, η Αγνή Γκιζίκη-Σκουζού, ήταν «μία σπάνια Κυρία έφυγε από κοντά μας σήμερα, η Αγνή Γκιζίκη-Σκουζού, αυτή η δυναμική Γιαννιώτισσα που επί χρόνια έκανε πράξη τις αρχές του Εθελοντισμού.
Την πρωτογνώρισα το 2003 όταν ως πρόεδρος των «Φίλων του Αχιλλοπούλειου Νοσοκομείου Βόλου» ζήτησε τη συνεργασία των ΓΑΚ για τη συγγραφή της ιστορίας του ιδρύματος και από την αρχή υπήρξε πολύ καλή χημεία μεταξύ μας που με τα χρόνια εξελίχθηκε σε μια δυνατή φιλία. Η ανοιχτωσιά της, η ευρύτητα της σκέψης της, η μεγαθυμία της, η τόλμη της, η ανιδιοτέλειά της, η αφειδώλευτη προσφορά της πάντα με γοήτευαν πάνω της. Ήταν άνθρωπος με κιμπάρικη καρδιά και ψυχή, με όραμα, που έδινε πνοή σε ό,τι καταπιανόταν. Δεν υπήρχαν εμπόδια για την Αγνή όταν ήθελε να κάνει κάτι που αφορούσε το κοινό καλό και φυσικά όταν πίστευε ότι έχει δίκιο. Όπως η πρωτοβουλία της το 1997 για την ίδρυση των «Φίλων του Αχιλλοπούλειου Νοσοκομείου Βόλου», το καμάρι της, που μέχρι σήμερα προσφέρει απίστευτες υπηρεσίες στους ασθενείς. Όπως η ιδέα της για τη διοργάνωση συλλαλητηρίου στο Βόλο τον Ιούνιο του 2005 για την επίσπευση της νέας πτέρυγας του Αχιλλοπούλειου. Για το έργο της οι «Φίλοι» βραβεύτηκαν, μετά από πρόταση των δημοσιογράφων του Βόλου, δύο φορές στην Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντισμού από την Προεδρία της Δημοκρατίας και το Υπουργείο Υγείας (2001, 2005), επίσης από το Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας (2002), το Σύλλογο Νεφροπαθών κ.λπ. Η ίδια η Αγνή από το Λύκειο Ελληνίδων Βόλου (2005) για το κοινωνικό της έργο και την προσφορά της στον εθελοντισμό.
Η Αγνή μεγάλωσε σε μια πολύ δεμένη οικογένεια των Ιωαννίνων με δυο αγαπημένους και ερωτευμένους γονείς που μετέδωσαν στα τέσσερα παιδιά τους, τρία κορίτσια και έναν γιο, αξίες ζωής, όπως την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια, τη φροντίδα για τον συνάνθρωπο, αξίες που η Αγνή αποδείκνυε με κάθε τρόπο όχι μόνο στην κοινωνική της ζωή, αλλά και στην καθημερινότητά της. Έχοντας βιώσει από μικρό παιδί την τραυματική εμπειρία των κοινωνικών φρονημάτων και των διώξεων του αριστερού πατέρα, ποτίστηκε με τις αρχές της ισότητας και του φιλελευθερισμού που χαρακτήριζαν κάθε της κίνηση και απόφαση.
Πτυχιούχος της Σχολής Νηπιαγωγών, εργάστηκε για λίγα χρόνια μέχρι που παντρεύτηκε με τον Πασχάλη Σκουζό και έκτοτε αφοσιώθηκε στην οικογένειά της και ειδικά στην ανατροφή του αγαπημένου της Αλέξανδρου και αργότερα των δύο εγγονών της, Πασχάλη και Βασίλη που πάντα καμάρωνε για την εξέλιξή τους, καθώς και για την μητέρα τους Χριστίνα.
Ωστόσο ποτέ δεν παραμέλησε τα πνευματικά της ενδιαφέροντα και με την πρώτη ευκαιρία, ως ενήλικη πλέον, απόκτησε και δεύτερο πτυχίο από το Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Μεγάλη επίσης η αγάπη της για το βιβλίο και η αντίστοιχη προσφορά της στα λογοτεχνικά μαθήματα της ΧΕΝ, η αγάπη της για το λαϊκό πολιτισμό και η συμβολή της στο «Λύκειο Ελληνίδων», η αγάπη της για το θέατρο που αποδεικνύει η εξαιρετική συλλογή της που μας δώρισε στα ΓΑΚ Μαγνησίας. Η μεγαλύτερη αγάπη της όμως ήταν τα Γιάννενα και η Ήπειρος και η δραστηριοποίησή της στην «Ηπειρωτική Αδελφότητα Βόλου» ήταν έντονη και συνεπής για πολλές θητείες. Πάντα κουβαλούσε μέσα της την πατρίδα της και στο σπίτι της είχε φροντίσει να έχει ένα δωμάτιο με διακόσμηση που θύμιζε τις ρίζες της, το «γιαννιώτικο» δωμάτιο όπως το έλεγε και που ήταν ο πολύ προσωπικός της χώρος.
Τα λόγια είναι πολύ λίγα για να περιγράψουν την πληθωρικότητα της Αγνής. Για μένα προσωπικά υπήρξε μια εξαιρετική Φίλη και το κενό της απουσίας της θα είναι πάντα αισθητό. Θα μου λείψουν το χιούμορ της, η ζωντάνια της, το κέφι της για τη ζωή, η θυμοσοφία της, τα εύστοχα σχόλια και οι παρατηρήσεις της.
Αγαπητοί Αλέξανδρε, Χριστίνα, Πασχάλη και Βασίλη, θερμά συλλυπητήρια και ας την θυμόμαστε πάντα εν ειρήνη».
Όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος κ. Δημήτρης Μπάτζιος «Ορφάνεψε πιο πολύ από σήμερα η κοινωνία των αγνών ανθρώπων. Μια προσωπικότητα του εθελοντισμού, με την συνανθρωπία και την ευεργεσία βίωμά της, η Αγνή Σκουζού, έφυγε σήμερα το μεσημέρι με εκπλήρωση του ζωτικού της ονείρου: Να υπηρετήσει τον εθελοντισμό με πάθος. ‘Ηταν αυτή η ηπειρώτισσα, σύγχρονη Μητέρα Τερέζα, που μαζί με άλλα είκοσι άτομα, ένα θερινό πρωϊνό του 1997 ,έκατσε σε ένα τραπέζι του “Ενυδρείου” και ίδρυσε το σωματείο “Φίλοι του Νοσοκομείου Βόλου”. Λίγο πριν δεν είχε κοπιάσει και πολύ ο αείμνηστος επίσης χειρουργός γιατρός με προσφορά στην επιστήμη και στα κοινά, Γιάννης Βαρδούλης, να την πείσει ώστε να ιδρύσει μια κυψέλη αγάπης και αρωγής προς τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους νοσηλευόμενους και το υπόλοιπο προσωπικό του νοσοκομείου. Η Αγνή σήμανε την εκκίνηση για την ωραία αυτή διαδρομή του εθελοντισμού. Όρθωσε την ψυχή της και έπεισε πρώτα τα λίγα ιδρυτικά μέλη να ανασκουμπωθούν και να αποδυθούν στο αγώνα ζωής για συνανθρώπους. Σαν η εκκίνηση έγινε δρόμος ορμητικής ανθρωπιάς, προέκυψαν και οι δύο βραβεύσεις από δύο Προέδρους της Δημοκρατίας. Έσπευσαν και ευεργέτες-δωρητές -πρώτοι ο ομογενής Μιλτ. Γεωργακόπουλος και ο Πασχάλης Σκουζός, σύζυγος της Αγνής- να συνδράμουν στην προσφορά και συγκεκριμένου εξοπλισμού του Νοσοκομείου. Η Αγνή, ακάματη πρόεδρος των “Φίλων του “Αχιλλοπουλείου” Νοσοκομείου” με ασίγαστο πάθος για μια 15ετία περίπου, άσκησε την καταλυτική επιρροή της για την αποπεράτωση του νέου νοσοκομείου. Υπήρξε η μπροστάρισσα αυτής της προσπάθειας, αφού ηγήθηκε και σε αγωνιστικό συλλαλητήριο έξω από το νοσοκομείο. Δημιούργησε και την ομάδα κρούσης μέσα στο ίδρυμα, ομάδα που ήταν και παραμένει μια ζωτική παρουσία μελών του σωματείου μέσα στο νοσηλευτικό ίδρυμα να παρέχει καθημερινά τη βοήθειά της. Κορύφωση αυτού του ονείρου της Αγνής ήταν η δημιουργία και του ξενώνα για φτωχούς συνοδούς νοσηλευομένων, με την αρωγή του Χαράλαμπου Τσίμα, επί ημερών προεδρίας της Γεωργίας Σταγάκη, συνεχίστριας του σπουδαίου έργου της Σκουζού.
Προσωπικά κλίνω ευλαβικό γόνυ στο σκήνωμα αυτής της γυναίκας που μεταξύ των πρώτων με είχε καλέσει δίπλα της να ανοίξουμε το δρόμο αυτού του σωματείου. Μ΄έπεισε με το βλέμμα της που πρόδιδε ανιδιοτελή αποφασιστικότητα. Μετά από χρόνια έλεγε συχνά σε φιλικά της πρόσωπα: “Να ξέρατε πόσο με τυράννησε αυτός ο Δημήτρης με την επιμονή του να προχωρεί το εθελοντικό έργο με πρακτικό και ταχυκίνητο πνεύμα. Έφτασα στο σημείο να λέω πως μ΄έκανε πολλές φορές να κλαίω από μια διδακτική καταπίεση που μου ασκούσε”. Τα διηγούνταν σε φίλους και χαμογελούσε μ΄ένα τρόπο που έπειθε ότι πράγματι ήταν γεννημένη να υπηρετεί τον συνάνθρωπο που υποφέρει. Να του τείνει χέρι βοήθειας με αγάπη, στωϊκότητα, ανιδιοτέλεια και καλοσύνη. Μέχρι το θάνατό της, όσο μπορούσε να λογίζεται, πρόφερε τα ίδια λόγια: Αγαπήστε τον συνάνθρωπό σας. Αυτή η αγάπη και το χέρι στήριξής του, δίνουν ένα γλυκό νόημα στη ζωή μας.
Το ταξίδι της προς τον Παράδεισο άρχισε. Ολοκληρώνεται την Τρίτη 11 το πρωί από το ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Στο τέρμα του ταξιδιού της θα συναντήσει και τον αγαπημένο της σύζυγο Πασχάλη που τον στερήθηκε εδώ και μερικούς μήνες, από τον περασμένο Γενάρη. Καλό της ταξίδι, λοιπόν. Και ΄κει που θα βρεθεί, είμαι βέβαιος, ότι θα συνεχίσει με πάθος το εθελοντικό της καθήκον που ήταν όρκος ζωής της».
