Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί, παιδιά μου εν Κυρίω αγαπημένα.
Κάποτε οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι κατηγόρησαν τον Κύριο για μια «μη καθώς πρέπει» συμπεριφορά του: συνέτρωγε με τους τελώνες και τις πόρνες και ήταν φίλος τους. Και Εκείνος, που δεν υπολόγιζε, βέβαια, τον ψεύτικο καθωσπρεπισμό των υποκριτών, τους απάντησε πως ήρθε να καλέσει όχι τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς σε μετάνοια.
Δυό χιλιάδες χρόνια μετά, η Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού, εξακολουθεί να καλεί στο θεραπευτήριό της τους ασθενείς από την αμαρτία για να θεραπευτούν. Και όχι μόνο τους θεραπεύει, αλλά και τους προβάλλει ως πρότυπα θεραπείας, για την μετάνοια και την αγάπη τους.
Μια τέτοια θεραπευμένη αμαρτωλή είναι η πόρνη γυναίκα της αποψινής βραδιάς. Με συναίσθηση αμαρτωλότητας, που αγγίζει τα κατάβαθα των καρδιών μας, με αγαπητική προς τον Κύριο διάθεση, με θαρραλέα μετάνοια και εξαγόρευση, που υπερσκελίζει τα βλέμματα και τα σχόλια των φαρισαίων και φαρισαϊζόντων, αδειάζει στα πόδια του Χριστού, μαζί με τα μύρα, τα δάκρυα των οφθαλμών της και τη συντριβή της ψυχής της. Αδειάζει και η ίδια, κενώνεται από την αμαρτία της. Η κένωσή της συναντά την κένωση του Χριστού. Και Εκείνος μεν, κενώνοντας τον Εαυτό Του από τη Θεία Του δόξα με μια «άφατη κένωση», όπως λέγει το δοξαστικό των αποστίχων, γίνεται ταπεινός άνθρωπος. Η κένωση η δική Του σημαίνει κατέβασμα. Η κένωση η δική της σημαίνει άνοδο, ξαλάφρωμα, ελευθερία.
Σ αὐτήν την ελευθερία, αγαπητοί μου αδελφοί, φθάνει ο καθένας που κενώνεται με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή με συναίσθηση αμαρτωλότητος, μετάνοια και εξαγόρευση. Η πρώην αμαρτωλή γυναίκα δεν τίθεται σήμερα τυχαία ως υπόδειγμα. Προβάλλεται από την Εκκλησία για χάρη μας, «ίνα ακολουθήσωμεν τοις ίχνεσιν αυτής», όχι βέβαια στην αμαρτία της, αλλά στη γενναία και αμετάκλητη επιστροφή της. Ας μη μετρούμε, λοιπόν, την «ηθική ζωή» και τα «καλά έργα» που τυχόν κάνουμε. Δεν μένει σ αὐτά τα εξωτερικά «στολίδια» ο Χριστός. «Κι αν ακόμη πράξετε όσα είναι διατεταγμένα», μας λέγει στο Ευαγγέλιο, «πάλι να λέτε ότι είμαστε αχρείοι δούλοι». Επιμένει να αποκτήσουμε επίγνωση των κρυφών της καρδίας μας, της αμαρτίας και της πτώσεώς μας. Τότε και μόνον τότε θα μπορούμε να κερδίσουμε μία θέση κοντά Του, μαζί με την πόρνη γυναίκα που έγινε μυροφόρος, και με τον ληστή, που άνοιξε πρώτος τη θύρα του Παραδείσου.
Μετά πατρικών ευχών και αγάπης,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ
