Ήταν γιατρός -και μάλιστα καθηγητής Πνευμονολογίας. Είχε περάσει χρόνια φροντίζοντας ασθενείς. Ώσπου, στα 48 του χρόνια, ο Kevin Mortimer βρέθηκε ξαφνικά στην άλλη πλευρά, εκείνη του ασθενούς, ακούγοντας μια από τις δυσκολότερες διαγνώσεις.
Ο πνευμονολόγος στο Aintree University Hospital του Λίβερπουλ διαγνώστηκε το 2024 με καρκίνο του προστάτη σταδίου 4, ο οποίος είχε ήδη εξαπλωθεί στα οστά και στους πνεύμονες. Η νόσος χαρακτηρίστηκε μη ιάσιμη και το αρχικό θεραπευτικό πλάνο ήταν παρηγορικό. Σήμερα, όμως, περίπου τρία χρόνια μετά τη διάγνωση, οι εξετάσεις του δεν ανιχνεύουν καρκίνο.
Ο Mortimer έχει χαρακτηριστεί «super-responder», χάρη στην εξαιρετική ανταπόκρισή του σε μια σχετικά νέα τριπλή θεραπευτική προσέγγιση για τον προχωρημένο καρκίνο του προστάτη.
Διαγνώστηκε την ημέρα που η κόρη του γιόρταζε τα 11α γενέθλιά της
Ο καθηγητής είχε μόλις επιστρέψει από επαγγελματικό ταξίδι στη Νέα Ζηλανδία, όπου είχε συμμετάσχει σε συνέδριο με την ιδιότητά του ως καθηγητής Πνευμονολογίας και συνπρόεδρος του Global Asthma Network. Είχε ενοχλήσεις στο στήθος και, μετά τον αρχικό έλεγχο, μια ύποπτη εικόνα στην ακτινογραφία οδήγησε σε αξονική τομογραφία.
Εκείνη την ημέρα πήγε κανονικά στο νοσοκομείο για την επίσκεψη στους ασθενείς του. Δεν πρόλαβε, όμως, να την ολοκληρώσει, αφού οι συνάδελφοί του τον ενημέρωσαν για τα αποτελέσματα και μέχρι το τέλος της ημέρας προσπαθούσε πλέον να συνειδητοποιήσει ότι είχε εκτεταμένη μεταστατική νόσο στα οστά και στους πνεύμονες.
Το δυσκολότερο ίσως βήμα ήταν να μιλήσει στην κόρη του. Όπως έχει περιγράψει, το να καθίσει μαζί της, έχοντας δίπλα τους το λούτρινο ελεφαντάκι που είχε από μωρό, και να της εξηγήσει ότι είχε καρκίνο τελικού σταδίου ήταν ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που είχε κάνει ποτέ. Η αντίδρασή της τού έμεινε αξέχαστη. Του είπε ότι έπρεπε να έχουν ελπίδα και του έφτιαξε ένα μικρό γούρι με τη λέξη «hope», το οποίο εκείνος εξακολουθεί να έχει μαζί του.
Παρόλα αυτά, ο ίδιος τους πρώτους μήνες πίστευε ότι επρόκειτο να πεθάνει. Ένιωθε, όπως έχει εξομολογηθεί, ότι ζούσε πολλές στιγμές της ζωής του για τελευταία φορά. Όταν άρχισε να έχει πονοκεφάλους, φοβήθηκε ότι ο καρκίνος είχε φτάσει στον εγκέφαλο. Η μαγνητική τομογραφία δεν έδειξε εγκεφαλικές μεταστάσεις και τότε, όπως έχει αφηγηθεί, άρχισε για πρώτη φορά να πιστεύει ότι ίσως υπήρχε μέλλον.
Ο στόχος του ήταν πολύ συγκεκριμένος: ήθελε επτά ακόμη χρόνια, ώστε η κόρη του να προλάβει να ενηλικιωθεί έχοντας τον πατέρα της δίπλα της.
Η θεραπεία που άλλαξε την πρόγνωση
Η ελπίδα άρχισε να αποκτά πλέον και ιατρικό έρεισμα. Στο Clatterbridge Cancer Centre, ο δρ. Mortimer κρίθηκε κατάλληλος για τριπλή θεραπεία (triplet therapy), η οποία συνδύαζε χημειοθεραπεία, ορμονική θεραπεία και δαρολουταμίδη. Η ορμονική θεραπεία μειώνει τα ανδρογόνα που τροφοδοτούν την ανάπτυξη του καρκίνου του προστάτη, ενώ η δαρολουταμίδη αναστέλλει τη σηματοδότηση των ανδρογόνων στα καρκινικά κύτταρα. Σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία, η συγκεκριμένη θεραπευτική στρατηγική στοχεύει τη νόσο μέσω διαφορετικών μηχανισμών.
Η ανταπόκριση στη θεραπεία ήταν εντυπωσιακή. Οι επαναληπτικές εξετάσεις έδειξαν σταδιακή υποχώρηση της νόσου και δύο χρόνια αργότερα ο επανέλεγχος των οστών δεν έδειχνε πλέον ενδείξεις των μεταστάσεων που είχαν καταγραφεί κατά τη διάγνωση. «Είμαι ζωντανή απόδειξη του πόσο έχουν προχωρήσει οι θεραπείες για τον καρκίνο του προστάτη τα τελευταία χρόνια, χάρη στις επενδύσεις, την καινοτομία και την επιστήμη αιχμής», έχει δηλώσει.
Πλησιάζοντας πλέον τα τρία χρόνια από τη διάγνωσή του, ο ίδιος σπεύδει, ωστόσο, να υπογραμμίσει ότι γνωρίζει πως είναι ένας «super-responder» και ότι δεν θα είχαν όλοι οι άνδρες με αντίστοιχη διάγνωση το ίδιο αποτέλεσμα. Αναγνωρίζει τη σημαντική πρόοδο που έχει συντελεστεί, χωρίς να παραβλέπει ότι η πορεία της νόσου παραμένει διαφορετική για κάθε ασθενή.
Ένας μαραθώνιος που τον άλλαξε και ως γιατρό
Η εμπειρία του με τον καρκίνο άλλαξε και τον τρόπο με τον οποίο, ως γιατρός πλέον αλλά και ασθενής ταυτόχρονα, αντιλαμβάνεται λέξεις όπως «τελικός» και «παρηγορικός». Όπως εξηγεί, αρχικά οι όροι αυτοί τον έκαναν να αισθάνεται ότι απλώς περίμενε να πεθάνει. Σήμερα προτιμά να σκέφτεται τον εαυτό του ως έναν άνθρωπο που μπορεί να ζήσει μακροπρόθεσμα με τη νόσο υπό έλεγχο.
Δεν θέλει πια ο καρκίνος να αποτελεί το κέντρο της ζωής του. Ζει με την οικογένειά του, κάνει σχέδια και προσπαθεί να μένει στο παρόν. Ελπίζει, όπως λέει, να έρθει η εποχή που το να ζει ένας άνδρας πολλά χρόνια με προχωρημένο καρκίνο του προστάτη δεν θα αποτελεί μια αξιοσημείωτη εξαίρεση, αλλά μια εύλογη προσδοκία.
Πηγή: https://www.ygeiamou.gr/
