Σήμερα, Παρασκευή 17 και αύριο Σάββατο 18 Ιανουαρίου ο αγαπημένος καλλιτέχνης Φοίβος Δεληβοριάς έρχεται στον Βόλο για δύο μοναδικές και sold out εμφανίσεις στο Café Santan. Λίγες ώρες πριν την έλευσή του στην πόλη, μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς του φίλους μερικές σκέψεις, υπογραμμίζοντας το δέσιμό του με την περιοχή, καθώς όπως αναφέρει χαρακτηριστικά «στον Βόλο έχω σκεφτεί και γράψει χίλια πράγματα από παιδάκι», ενώ κάνει λόγο και για το παροδικό σκοτάδι, που διώκει, προσβάλλει και συκοφαντεί τους πιο εντάξει, τους πιο δοτικούς…
Η ανάρτησή του
«Επιτέλους Βόλος, επιτέλους «Καφέ σαντάν», επιτέλους δύο μέρες, που σημαίνει κλοπή κάποιου καινούργιου τραγουδιού από το θησαυροφυλάκιο της τσιγκούνας της πραγματικότητας. Γιατί στον Βόλο έχω σκεφτεί και γράψει χίλια πράγματα, από παιδάκι που οι γονείς μου μου δίδαξαν το Πήλιο. Ύστερα έφηβος -στο σπίτι του υπέροχου μπαρμπα-Κώστα Ακριβόπουλου, που διάβαζα το «Στο δρόμο» του Κέρουακ και το βράδυ έκανα αυτοσχέδιες συναυλίες με τραγούδια που έγραφα το μεσημέρι. Πιο μετά -τέλη του Λυκείου- ερωτευμένος με την Ξένια που κουβαλούσε όλη τη θεσσαλικότητα στην ομορφιά της και μου την έδωσε μ’ένα φιλί κι εμένα.
Ακόμη ακούγοντας τις ιστορίες του Αποστόλη Χατζηγιάννη, του καθηγητή μας της Φυσικής και των φοβερών παιδιών του που έμελλε να γίνουν φίλοι μου. Και πολύ αργότερα στο φανταρικό μου στην Αγχίαλο, όπου ανάμεσα σε πολύ αγαπημένους ανθρώπους , έγραψα ολόκληρη τη σειρά του «Καθρέφτη».
Τέλος, γνωρίζοντας τη Ρένα, έμπνευση, δύναμη και αγάπη μιας ζωής. Το φοβερό Φιλίππου family, τον Πάρη Θεοδωρακάκη, τα παιδιά του Ωδείου, τον Πέτρο και την Καλλιρόη, τη Δήμητρα Sioux, το Νίκο τον Μπαρπάκη. Έχω πολλές ιστορίες να ελευθερώσω , για ένα φως που πρόλαβα ολοζώντανο, πολύ μακριά από το παροδικό σκοτάδι που διώκει και προσβάλλει και συκοφαντεί τους πιο εντάξει, τους πιο δοτικούς (θα έρθει η ώρα να πούμε όλοι μαζί ένα μεγάλο ευχαριστώ κι ένα μεγάλο συγνώμη στον Αλκίνοο, για την Ελλάδα που μας θύμισε κι εκείνη που του αντιπροσφέραμε). Θα το κάνω με τον πιο ακριβό τρόπο που μπορώ και με τον Κωστή και τον Σωτήρη πάντα πλάι μου με τα φτερά και τα σπαθιά τους».
