Η Εταιρεία Θεσσαλικών Ερευνών και η Λαϊκή Βιβλιοθήκη Βόλου – κληροδότημα Δαμιανού Κυριαζή παρουσιάζουν την Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2025 και ώρα 7.00 μ.μ. στην αίθουσα της Λαϊκής Βιβλιοθήκης Βόλου (Κ. Καρτάλη – Κωνσταντά) το Ημερολόγιο του 2025, αφιέρωμα στον Βολιώτη ζωγράφο Αριστομένη Αγγελόπουλο.
Για το Ημερολόγιο θα μιλήσει η δρ Κοινωνιολογίας της Τέχνης κ. Χρύσα Δραντάκη, ενώ θα προβληθεί και ντοκιμαντέρ σε σενάριο και σκηνοθεσία Γ. Μαυροϊδάκου σχετικό με τη ζωή και το έργο του Αριστομένη Αγγελόπουλου και της Lily Masson, παραγωγή του ελληνικού βιβλιοπωλείου Librairie “Desmos” του Παρισιού.
Θα συντονίσει η δημοσιογράφος κ. Ροσάννα Πώποτα.
Το Ημερολόγιο της ΕΘΕ για το 2025 προσφέρει τη δυνατότητα στον χρήστη του να γνωρίσει το έργο ενός ζωγράφου πρώτης γραμμής.
Πρόκειται για τον γεννημένο στον Βόλο το 1900 Αριστομένη Αγγελόπουλο. Στα μαθητικά του χρόνια δείχνει το ταλέντο του και προσελκύει το ενδιαφέρον του Πούλακα, ο οποίος του προσφέρει ιδιαίτερα μαθήματα. Αγαπημένη συνήθειά του είναι οι βόλτες στην παραλία του Βόλου και η ζωγραφική στους τοίχους των σπιτιών της γειτονιάς. Γράφει γι’ αυτή την περίοδο ο Αγαμέμνων Μουρτζόπουλος: Θεμελιακό βίωμα αυτής της εποχής, που η σημασία του μένει πάντα ενεργής στη συνείδηση του ζωγράφου, είναι το λιμάνι την ώρα της δύσης, που το μικρό παιδί αντίκριζε από το κεφαλόσκαλο, όπου το δειλινό κατέφευγε, δραπέτης των σχολικών του υποχρεώσεων, με τον ουρανό χρυσό, τη θάλασσα να πρασινίζει και ακίνητους τους όγκους των πλευρισμένων βαποριών. Οι οπτικές αυτές καταθέσεις στην ψυχή και τα συναισθηματικά σύστοιχά τους έγιναν μήτρες της μέλλουσας δημιουργίας του καλλιτέχνη.
Ο Βόλος, λοιπόν, θα τον ακολουθεί στην πολύχρονη καλλιτεχνική του διαδρομή (ζωγράφιζε ως τα ενενήντα του χρόνια), που συνοδεύτηκε από πολλές μετοικεσίες, αφού στα μέσα του α΄ παγκοσμίου πολέμου, στα δεκαέξι του, κι ενώ ορφάνεψε, ταξίδεψε στην Μανσούρα της Αιγύπτου, για να συναντήσει τον μεγαλύτερό του αδελφό. Ο αδελφός του, δικηγόρος σε Μικτά Δικαστήρια, διέκρινε το ταλέντο του και τον έστειλε στην Αλεξάνδρεια για να μαθητέψει στον Δ. Λίτσα, τον κατ’ εξοχήν ζωγράφο της Αιγύπτου, μαθητή των Λύτρα, Ροϊλού και Βολανάκη. Εκεί θα δημιουργήσει και θα συμμετάσχει στον σύλλογο «Το ατελιά», που συγκεντρώνει το σύνολο της διανόησης και της καλλιτεχνικής δημιουργίας της ακμάζουσας πόλης.
Το 1960 εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου θα γνωρίσει την Lily Masson, την κόρη του μεγάλου ζωγράφου André Masson, της οποίας γίνεται δάσκαλος και σύντροφος. Η Lily του μετέφερε τις εμπειρίες της από τις γνωριμίες της οικογένειάς της με δημιουργούς, όπως ο Πικάσσο, ο Μπρακ κ.ά. Όλα αυτά τα βιώματα από τις γνωριμίες του με τους ανθρώπους της καλλιτεχνικής δημιουργίας βρήκαν τη θέση τους στους δικούς του καλλιτεχνικούς βηματισμούς. Γράφει ο ίδιος:
Νομίζω πως εκείνο που επέδρασε και επιδρά πάνω στη δουλειά μου είναι πρώτον και κυρίως τα έργα καλλιτεχνών που μου μεταδίδουν ποιητική συγκίνηση, συγκίνηση που βγαίνει προπαντός από την ίδια τη ζωγραφική. Τέτοια για ν’ αναφέρω μερικά είναι του Vermeer de Delft, Leonardo Da Vinci, Georges de la Tour, Pieta D’ Avignon, Greco,Velasquez, Braque και μερικών σημερινών ζωγράφων και δεύτερο το περιβάλλον στο οποίο έζησα κατά καιρούς, το ελληνικό τοπίο με το ρυθμό του, η έρημος με το μεγαλείο της και το Παρίσι με το χρώμα του ή καλύτερα το φως του. Τα παραπάνω έχουν και αυτά για μένα συγγένεια με τα έργα των ζωγράφων που ανέφερα.
Όμως ο Αγγελόπουλος εν τέλει παραμένει «ελληνικός». Γράφει χαρακτηριστικά ο Στρατής Τσίρκας:
Ο Αγγελόπουλος “όπου και να ταξιδέψει” παραμένει “ελληνικός”, με
τη διαυγή αίσθηση του κάλλους, το ισόρροπο πάθος της σαφήνειας και την
ανθρώπινη αγωνία εμπρός στο άγνωστο…
Τα εξαιρετικά κείμενα και το εικαστικό υλικό, που πλαισιώνουν την έκδοση οδηγούν τον αναγνώστη σε μία συναρπαστική καλλιτεχνική πορεία και συνάμα στην γνωριμία του έργου ενός συμπατριώτη καλλιτέχνη πρώτης γραμμής.
