Η συγγραφέας Κατερίνα Δημόκα δίνει ραντεβού σήμερα,(12 το μεσημέρι, στο PUBLIC Βόλου Όγλ 28 & Ι. Κονταράτου 9)στους μικρούς της φίλους, για να τους μιλήσει για τα χρώματα και την αγάπη μέσα από το παιδικό της βιβλίο «Η δασκάλα των χρωμάτων». Προηγουμένως όμως, άνοιξε την καρδιά της και τις σκέψεις της στη «ΜΑΓΝΗΣΙΑ»
Η Λογοτεχνία είναι ο κύριος τομέας δράσης σας;
Είμαι εκπαιδευτικός. Εργάζομαι ως φιλόλογος σε Γυμνάσιο της Λιβαδειάς, στο ίδιο μάλιστα σχολείο όπου φοιτούσα ως μαθήτρια. Η επάνοδός μου ως καθηγήτριας πλέον στο Γυμνάσιο της εφηβείας μου λειτουργεί για μένα ως νοσταλγικό προσκύνημα. Και κάπου εκεί, στο βίωμα του προσκυνήματος, εντάσσω και την εντρύφησή μου στην παιδική / εφηβική λογοτεχνία.
Τι εννοείτε με τον όρο προσκύνημα;
Την επιστροφή στις πρωτογενείς πηγές της ύπαρξής μου, τη συνάντηση με το παιδί που κάποτε υπήρξα στην πατρίδα της αθωότητας.
Θυμάστε το παιδικό βιβλίο που επέδρασε καταλυτικά στην ψυχή σας;
Διάβαζα με δίψα ως παιδί λογοτεχνία και μυθολογία. Μπορώ να ανακαλέσω πολλούς τίτλους αλλά νιώθω ότι ένα βιβλίο που με καθόρισε ήταν το μυθιστόρημα «Οι Μικρές Κυρίες» της Λ.Μ. Άλκοτ, δώρο της νονάς μου. Ήταν ένα ανάγνωσμα τρυφερό και διάφανο στις αξίες του. Την 6η φορά σταμάτησα πια να το διαβάζω• το είχα αφομοιώσει!
Το δικό σας βιβλίο «Η Δασκάλα των Χρωμάτων» από ποιες πηγές απέρρευσε;
Από τα παιδιά μου! Όταν ο μικρός μου γιός, ο Αντώνης, πριν από πολλά χρόνια μου ανακοίνωσε ότι η αγαπημένη του φίλη στο νηπιαγωγείο μετακομίζει σε άλλη πόλη, αποφασίσαμε να την κάνουμε πριγκίπισσα. Μια πριγκίπισσα δεν ξεχνιέται ποτέ! Έτσι δημιουργήθηκε «Ο βασιλιάς Μονόχρωτος» που δεν επέτρεπε τα χρώματα, με βασικούς ήρωες τη βασιλοπούλα Αναστασία και τον κηπουρό Αντώνη. Η ιστορία αγαπήθηκε από τα παιδιά μου και όλους όσοι τη διάβασαν. Ο έπαινος συμμετοχής στο Διαγωνισμό Παραμυθιού Αίσωπος 2010 όπου συμμετείχε ήταν πάντα εκεί, για να μας θυμίζει την ύπαρξη του παραμυθιού…
Και πότε μπαίνει η δασκάλα στο παραμύθι σας;
Η Δόνα Ανεζίνα γεννήθηκε λίγο αργότερα, ώστε να καλύψει δικές μου εσωτερικές ανάγκες. Για να δημιουργήσω, εξελίσσοντας την παλιά ιδέα, ανακαινίζοντάς τη με λογοτεχνικό στίγμα και διευρύνοντάς τη με ένα νέο πρόσωπο, τη “Δασκάλα των Χρωμάτων”. Το τελικό παραμύθι διακρίθηκε από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά στον 59ο Διαγωνισμό της και οδήγησε στη συνεργασία μου με τον εκδοτικό οίκο ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ. Είναι τιμή και χαρά μου που ανήκω σ’ αυτήν την εκδοτική οικογένεια.
Ως εκπαιδευτικός ταυτίζεστε με τη «Δασκάλα των Χρωμάτων» που δημιουργήσατε;
Εγώ όχι, οι μαθητές μου έσπευσαν να το κάνουν και με συγκίνησαν! Η Δόνα Ανεζίνα ταξιδεύει στην υφήλιο και νομιμοποιεί όλους τους πολιτισμούς που συναποτελούν την οικουμενικότητα. Εγώ συναντώ με σεβασμό την πολυπολιτισμικότητα σε πεπερασμένο χώρο, στη σχολική τάξη, κι αφήνω το βιβλίο μου να ταξιδέψει ελεύθερα με όχημα την αύρα του.
Σας ενδιαφέρει μόνο το κειμενικό είδος του παραμυθιού;
Όχι. Έχω γράψει και ιστορίες βραχείας φόρμας καθώς και εφηβικά μυθιστορήματα. Το επόμενο βιβλίο μου, που θα κυκλοφορήσει -από το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ πάντα- τον Μάιο του 2017 με τίτλο «Όμηρος… στο πέλαγος», είναι ένα μυθιστόρημα που απ
ευθύνεται σε μεγαλύτερα παιδιά και εκτυλίσσεται στον αγαπημένο καλοκαιρινό μας προορισμό, τη Σκύρο.
Η συγγραφή είναι φιλοδοξία ή δικαίωση;
Θα έλεγα απλώς αυτοεκπλήρωση. Η αληθινή ουσία μου ένιωθα ότι πάντα ελλόχευε μέσα σε κόλλες χαρτιού.
Δηλαδή δημιουργείτε με χειρόγραφο τρόπο;
Κατά βάση ναι. Η ψηφιακή αποτύπωση έπεται. Χαρτί και μολύβι είναι τα όπλα μου. Πρωτογενή, να ταιριάζουν πάντα στο προσκύνημα. Το μολύβι, βλέπετε, θα μου το επέτρεπε κι ο βασιλιάς Μονόχρωτος στην άχρωμή του πολιτεία!!!
Πιστεύετε ότι τα παιδιά του σήμερα αρέσκονται να διαβάζουν λογοτεχνία;
Παραδέχομαι ότι υπάρχουν πολλά ανταγωνιστικά ερείσματα. Γι’ αυτό κρίνω ουσιώδες να επιτευχθεί μια έγκαιρη και γόνιμη συνάντηση του παιδιού με το ποιοτικό ανάγνωσμα, που θα το αιχμαλωτίσει με τη φρεσκάδα του. Απαιτείται, λοιπόν, μια κουλτούρα βιβλίου, τόσο στην επιλογή όσο και στη δελεαστική παρουσίασή του στους μικρούς αναγνώστες. Τούτο συνιστά ένα διαρκές στοίχημα για τους γονείς και τους ενήλικες που παρακολουθούν την αγορά του βιβλίου.
Αν το βιβλίο είχε φωνή, τι θα έλεγε στα παιδιά;
Είμαι σίγουρη ότι θα έλεγε:
«Ταξιδέψετε στις σελίδες μου! Όλος ο κόσμος χωράει μέσα τους!»
