Συνδυάζοντας και αναλύοντας τα γεγονότα, μια μέρα που είχε τον απόλυτο έλεγχο των λειτουργιών του νου του, συνειδητοποίησε ότι το πανούργο σχέδιό της το είχε μηχανευτεί εξαρχής. Ελισσόταν ολόγυρά του και άνθιζαν απάνω της άλικα τριαντάφυλλα, κι αφού τον εξουδετέρωνε με τις μεθυστικές μυρουδιές της, ανίχνευε, απερίσπαστη, την επιδερμίδα του με το πρόσχημα πως τον καθαρίζει, τάχα, απ’ τ’ ανύπαρκτα σπιθουράκια και, όπου συναντούσε ευάλωτο σημείο, έχωνε και μία ρίζα της. Τότε, αισθανόταν ένα στιγμιαίο, ανεπαίσθητο κέντρισμα, αλλά εκείνη τού αποπροσανατόλιζε, γρήγορα, τις σκέψεις μ’ ένα φιλί, βάλσαμο λιωμένο, που του γλύκαινε τον πόνο και του νάρκωνε κάθε προσπάθεια συναίσθησης της κατάστασης. Στο τέλος, το σώμα του είχε γεμίσει με στίγματα, που δεν καθάριζαν με το τρίψιμο και το πλύσιμο. Άμα διείδε τον κίνδυνο που διέτρεχε, προσπάθησε ν’ αντισταθεί, δίχως, όμως, ποτέ να το κατορθώσει. Όταν, μάλιστα, αντιλήφθηκε ότι είχε εγκατασταθεί σε κάθε ίνα του κορμιού του, παραιτήθηκε και αρκούνταν στο ν’ απολαμβάνει τις ηδονές, που κατά καιρούς τού προσέφερε. Κι εκείνη, αντί ν’ απολογηθεί για την ανορθόδοξη τακτική της, τον φοβέριζε και τον έκανε να νιώθει μειονεκτικά.
— Δε θα ξανακάνουμε έρωτα, γιατί μ’ εμποδίζεις να ψηλαφίσω το σώμα σου, ώστε να θεωρώ οικείο κάθε σημείο του.
— Μα με πονάς.
— Είναι που δεν είσαι έμπειρος στο σεξ και όλα σού φταίνε, καλέ μου.
— Με συγχωρείς.
Μόνος του, μετά, γδερνόταν με τα νύχια ν’ αποσπάσει τις ρίζες της, για ν’ απαλλαγεί απ’ το ανασκάλεμα του κορμιού και της ψυχής του που του προκαλούσαν, μα το μόνο που πετύχαινε ήταν να χαρακώνει και να μακελεύει τις σάρκες του. Άκουγε τα κόκαλά του να θρυμματίζονται ανατριχιαστικά, καθώς οι ρίζες της τα διαπερνούσαν και κατασκεύαζαν καινούργιο, δικό της, σκελετό με σκοπό να εγκατασταθεί μέσα του, για να τον ελέγχει ολοκληρωτικά. Έκτοτε, του ’γινε απαραίτητη και, αν δεν ήταν μαζί του, σερνόταν στα πατώματα σαν το διψασμένο στην έρημο, που αναζητά απεγνωσμένα λίγες σταγόνες νερού. Πότε πότε, όταν δεν άντεχε τη μοναξιά, χρησιμοποιώντας τους αγκώνες του έφτανε ως την εξώπορτα και κει κουλουριαζόταν και κολλούσε το αυτί του στο ξύλο. Περίμενε ν’ ακούσει το γνώριμο ήχο των τακουνιών της στο διάδρομο, που τον ξυπνούσε απ’ το λήθαργο και να γευτεί το γλυκοφίλημά της, που τον επανασυνέδεε με τη ζωή. Εκείνη θέριευε κι αυτός ολοένα μαράζωνε, συρρικνωνόταν. Κάθε φορά που έφευγε είχε την εντύπωση ότι του έλειπαν κομμάτια του που δεν αναπληρώνονταν. Κι άμα της έλεγε ότι δε νιώθει καλά, εκείνη γελούσε.
— Εγώ μια χαρά σε βλέπω, λίγο κομμένο μόνο· δεν τρως; Θα σου φτιάξω μια ομελέτα με μπόλικο πιπέρι να δυναμώσεις.
Ώσπου, κατέκτησε και τον εγκέφαλό του κι είχε τη δυνατότητα να εισδύει στα όνειρά του και να επηρεάζει τα ονειροπολήματά του κατά τις επιθυμίες της.
– Άφησέ με, τουλάχιστον, να ονειρεύομαι ελεύθερα.
– Είσαι ολοδικός μου, μωρό μου, δεν το ’χεις καταλάβει;
Τον είχε μετατρέψει πλέον σε υποχείριό της. Κάποιες φορές που αργούσε να τον επισκεφθεί, σηκωνόταν μες στη νύχτα αδύναμος, σαν μαριονέτα, μούσκεμα στον ιδρώτα και την αναζητούσε φωνάζοντας.
– Ηλέκτρα! Ηλέκτρα!
Οι γείτονες, που είχαν συνηθίσει να τον ακούνε να θρηνεί, ανησύχησαν σαν σιώπησε. Κάλεσαν την Αστυνομία και τον βρήκαν άτονο, ακίνητο πλάι στην πόρτα να κοιτάζει τυφλά.
– Τι έχεις πάθει; ρώτησε ανήσυχος κάποιος, μα απόκριση δεν πήρε κι ένας άλλος είπε:
– Να καλέσουμε ασθενοφόρο, τι καθόμαστε;
Εκείνη τη στιγμή, άνοιξε ο θάλαμος του ασανσέρ και ακούστηκε ρυθμικός χτύπος τακουνιών.
Στράφηκε απότομα. Πού ήταν κρυμμένη η δύναμη αυτή και, από άνευρος κι άλαλος, φώναξε στεντόρεια:
– Ηλέκτρα! Πού ήσουν, αγάπη μου, τόσο καιρό;
Όλοι άρχισαν ν’ αποχωρούν, βλέποντας το λόγο της τραγικής κατάπτωσης του δύσμοιρου αγοριού.
Οι αστυνομικοί έγραψαν στο βιβλίο συμβάντων πως:
…επρόκειτο περί βαρέως ερωτευμένου νέου, ο οποίος ανένηψε ἅμα τῇ ἀκοῇ του ευήχου κτύπου των τακουνιών της.
◊
© Βάιος Κουτριντζές
Σημ. : Το διήγημα αποτελεί προδημοσίευση από τη συλλογή διηγημάτων μου φαντασίας & επιστημονικής φαντασίας με τον προσωρινό τίτλο : «Κρινάκια στον Κόκκινο Πλανήτη», που πρόκειται να εκδοθεί εντός του έτους.
