Ο Νίκος Πορτοκάλογλου είναι τα τραγούδια του. Ανθρωπος ζεστός, φιλικός, ευαίσθητος -οικογενειάρχης. Γεννήθηκε στον Βόλο, μεγάλωσε στην Νέα Σμύρνη, ζει στο Χαλάνδρι.
«Ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Σμύρνη. Ηταν δύο ετών όταν εγκαταστάθηκαν στον Βόλο μετά την Καταστροφή. Εκεί γεννήθηκα. Περίπου στην ίδια ηλικία, στα τρία μου, ήρθα στην Αθήνα. Σμύρνη-Βόλος, Βόλος-Νέα Σμύρνη, αυτή είναι η διαδρομή. Μεγάλωσα στην Νέα Σμύρνη. Θυμάμαι την γειτονιά μου σαν ένα παραδεισένιο μέρος, με μεγάλους κήπους, γεμάτο μαργαρίτες την άνοιξη -μνήμη από μια άλλη ζωή, μια άλλη χώρα που χάθηκε. Εχει διαφορά να το θυμάσαι με αγάπη και συγκίνηση αλλά να μην λες “αχ και να μπορούσα να γυρίσω εκεί”. Αυτό δεν το έχω.
Οταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω γελοιογράφος ή ζωγράφος. Ή ποδοσφαιριστής. Αλλά κατάλαβα ότι δεν είχα ταλέντο. Οταν άρχισα να μαθαίνω κιθάρα, με κέρδισε εντελώς, ήμουν συνεχώς με μια κιθάρα. Μέτριος μαθητής. Μου ήταν εντελώς απωθητικό το σχολείο –δημόσιο επί χούντας. Μόνον στην τελευταία τάξη, είχα την τύχη να εμφανιστεί ένας φιλόλογος, ο κύριος Παναγιώτου, μια καταπληκτική φυσιογνωμία που μας καταγοήτευσε.
Πήγαινα για αρχιτεκτονική -δεν μπήκα. Πέρασα δύο χρόνια σε ένα χάος, με τους γονείς μου να αγωνιούν για μένα και το μέλλον μου. Δούλευα σαν μουσικός σε λαϊκά μαγαζιά παίζοντας κιθάρα ή μπάσο, μεγάλη εμπειρία. Μετά πήγα στις Βρυξέλλες σε μια σχολή Καλών Τεχνών –με φιλοξένησε ο θείος μου που έμενε εκεί. Τότε σιγουρεύτηκα ότι ήθελα να γίνω μουσικός και κατάλαβα πόσο πολύ ήθελα να ζήσω στην Ελλάδα. Η περίοδος του άγχους για το μέλλον μου, γέννησε, εκεί, τα πρώτα μου τραγούδια, από δική μου εσωτερική ανάγκη».
Το Μουσικό Κουτί
«Το πιο ωραίο κομπλιμέντο που μου είπε ένας φίλος για το Μουσικό Κουτί είναι ότι δεν υπάρχει ίχνος νοσταλγίας. Κι ότι ενώ τραγουδάμε παλιά τραγούδια, το βλέμμα είναι προς το μέλλον. Είναι μια εκπομπή που από την φύση της περιέχει μια ματιά στις καταβολές μας, στις ρίζες μας, χωρίς νοσταλγία. Άλλωστε ούτε όλα τα παλιά τραγούδια είναι καλά ούτε όλα μας αφορούν σήμερα.
Από την ΕΡΤ ήρθε η πρόταση. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν “τι δουλειά έχω εγώ με την τηλεόραση” κι ότι υπάρχουν άλλοι που ξέρουν καλύτερα. Υπήρχε όμως μια επιμονή και τότε είπα ότι είναι σαν αν είσαι πάντα στην αντιπολίτευση και να βρίζεις την κυβέρνηση, κι όταν σου πουν περάστε να κυβερνήσετε να λες όχι ευχαριστώ. Εκατσα και σκέφτηκα πως θα ήθελα να είναι μια μουσική εκπομπή που θα πήγαινα ως καλεσμένος.
Ενα κομμάτι της ιδέας στηρίχθηκε στο περσινό μου πρόγραμμα, το Juke Box, στα τραγούδια που μας μεγάλωσαν –είχε ξεκινήσει από τις κουβέντες μας με τον Λαυρέντη αλλά δεν προλάβαμε. Να υπάρχει το ρεπερτόριο των καλεσμένων συνδυασμένο με μια κουβέντα και να διηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες –όχι τις απόψεις μας για το τραγούδι και την επικαιρότητα.
Αποφεύγω τις θεωρητικές συζητήσεις, ειδικά μέσα στην κρίση που ασχοληθήκαμε και ασχολήθηκα όσο ποτέ με την πολιτική -ατελείωτες συζητήσεις με φίλους που αρκετές κατέληγαν σε τσακωμούς, απομάκρυνση. Χάσαμε φίλους μέσα σ΄αυτά τα χρόνια. Ηθελα η εκπομπή να είναι κι ένα είδος αποτοξίνωσης από την τοξικότητα των προηγούμενων χρόνων.
Επίσης ήθελα να υπάρχουν οι εξερευνήσεις, κάτι καλό καινούργιο. Απευθύνθηκα στον Πάνο Σουρούνη που ξέρω ότι παρακολουθεί πολύ τα νέα ρεύματα κι έτσι έχουμε μεγάλη λίστα με νέα πρόσωπα.
Ο τίτλος ήταν μια ιδέα του Κωνσταντίνου Ζούλα. Μαγικό αντικείμενο το μουσικό κουτί, μας συνδέει με την παιδική μας ηλικία, λίγο σαν θησαυρός…
Είμαι ευτυχής που έχω δίπλα μου αυτό το πολύ φωτεινό και ταλαντούχο πλάσμα, την Ρένα Μόρφη. Είμαστε από διαφορετικές γενιές, όπως και οι μουσικοί. Επικεφαλής της μπάντας με πολλές ιδέες, ο Γιάννης Δίσκος (πνευστά). Εχω εντυπωσιαστεί από την εργατικότητα και τον ενθουσιασμό της ομάδας, σαν ένα δικό τους στοίχημα. Είμαι άνθρωπος που δίνει χώρος στους μουσικούς, είμαι μέρος της μπάντας».
Το «Μουσικό Κουτί», κάθε Τετάρτη από την ΕΡΤ1 (22.00)
Πηγή: https://www.bovary.gr/
