Ατέλειωτη ώρα! Κι ένας μεσοβέζικος εθνικός άξονας Ε65 που θύμιζε νεόπλουτος στις ευθείες και ζητιάνος στις στροφές, σαν να ζήταγε περίσσευμα κονδυλίων απ’ την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Άλλοτε βαριανάσαινε, άλλοτε ρουθούνιζε και άλλοτε σώπαινε. Σιωπηλός μάρτυρας μιας ακόμη Βαλκανικής ανέχειας.
Τοπόλοβο, Έλχοβο, Μπολγιάροβο, Πάντσεβο και μια ομίχλη μάγισσα που ‘στρωσε για καλά τις ρυτίδες της σαν την παλιά φανέλα στα μάτια και στο στόμα, ξετυλίγοντας αφρόντιστα να φανεί μόνο κάθε μποτοξαρισμένο σημάδι νιότης που της έφτιαξαν για να ξεχνά και να μην θυμάται τις αξέχαστες κομμουνιστικές φκιασιδότητες.
Το λεωφορείο μάρτυρας μιας σιωπηλής υπομονής, κατάπινε τα χιλιόμετρα της νέας τάξης πραγμάτων αγόγγυστα και χαμογελώντας μιας και η νέα Γερμανογαλλική τάξη πραγμάτων μετά την Ευρωπαϊκή συνεύρεση σκόρπισαν αλόγιστα παιδιά κι εγγόνια, ανίψια και νόθα ολούθε στην πονεμένη υφήλιο βαφτίζοντας τα άλλοτε LIDL, άλλοτε Practiker κι άλλοτε «το γονικό της μάνας τους», που λέμε και στην Νέα Αγχίαλο. Γερμανικό λεωφορείο για! Αδέλφια έβρισκε παντού, ακόμη και ξαδέλφια που τροχογύρναγαν στο πλάι μας που άλλοτε μας προσπέρναγαν και άλλοτε μας κόρναραν να παραμερίσουμε. Μesrcedes, Bmw, Opel, Porche, Peugeot κι άλλα ακόμη τροχήλατα καλούδια που προσέδιδαν πομπώδη ερωτική αίγλη και Ευρωπαϊκή ασπράδα στα νεόπλουτα κοπάδια των μελαψών οδηγών της Βουλγάρικης κοσμοπολίτικης ανέγερσης.
Mεσημέριασε! Φτάνουμε; Ακούστηκε μια αγουροξυπνημένη φωνή πιθανώς νεανίδος του χορευτικού συλλόγου μας. Φτάνουμε, φτάνουμε! Ακούστηκε σθεναρά η απάντηση μιας παλιάς ξαναφερμένης Νέο-Αγχιαλίτικης καραβάνας.
Σαβατιανά, και σέφκες κυπελάτα και αμολητά έκαναν ξαφνικά την απρόσμενη εμφάνισή τους σηκώνοντας άγαρμπα το κοιμισμένο τους κεφάλι λες και κοίταγαν απορημένα το μεταναστευτικό πλήθος και αναρωτιόνταν γιατί γύρισαν πίσω αφού έφυγαν. Τα βρήκαν σκούρα κει στην τάχαμου νέα τους πατρίδα;
Μαζεμένες αμυγδαλιές και σπαρμένα χωράφια μας καλωσόριζαν και «χιονισμένες αλυκές» που πρόσμεναν να τρυγηθούν και βουνά συγκεντρωμένου άλατος κείτονταν καταμεσής του αλατοφόρου πέλαου. Του νέου πέλαου, της νέας τάξης πραγμάτων. Συγκεντρωμένου άλατος όχι με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο του φτυαρίσματος και του κοσκινίσματος αλλά συγκεντρωμένου με τα ατσάλινα χεράκια της Γερμανικής βιομηχανικής ανετότητας.
Kαι κει στο βάθος του ορίζοντα, κει που ο ουρανός γονατισμένος φλερτάρει την μάννα γη να την!…
Να την η θάλασσα η σταχτιά που κλέβει τις καρδιές μας και αναριγεί τα ήπατα και τις αλησμονιές μας. Να την η μαύρη μάγισσα των παιδικών μου χρόνων!
Να την η μαύρη μάγισσα των παιδικών μου ονείρων που άλλοτε με τρόμαζε λέγοντας μου ότι σπαταλώ άδικα τον καιρό μου εκεί που δεν ανήκω και όταν μ’ έπιαναν τα κλάματα με γαλήνευε λέγοντας μου: Μην βιάζεσαι θα το καταλάβεις όταν μεγαλώσεις!
Φτάσαμε; Ακούστηκε μια άλλη φωνή. Όχι ακόμη! Ακόμη λίγο έμεινε θα το καταλάβετε όταν φτάσουμε.
Τι είναι εδώ; Το Μπουργκάς ή Πύργος στα Ελληνικά, σε λίγη ώρα φτάνουμε, ξανακούστηκε εκείνη η φωνή της παλιάς καραβάνας.
Κι ανάσα μια μας έμεινε, ένα τσιγάρο δρόμος. Νόμιζα πως ο δρόμος του αίματος ποτέ δεν θα κούραζε. Έτσι κι αλλιώς στον κόσμο των ονείρων διάλεξα μόνος το μερτικό μου.
Κι ο χρόνος σύμμαχος ολομόναχος σαν ρουκέτα θα τιναχτεί μέσα απ’ την καταχνιά. Πάνω απ’ την χλαλοή και το θανάσιμο μίσος καταμεσής του ουρανού και της πλανεύτρας θάλασσας και θα μας οδηγήσει όλους ζωντανούς και πεθαμένους στον ίδιο ενάρετο δρόμο, στον δρόμο της συμφιλίωσης πετώντας μακριά του παρελθόντος μας το αγκίστρι…
*Το οδοιπορικό πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο
