Επιστρέφει αυτό το Σάββατο, μετά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, η εκπομπή του Ράδιο ΕΝΑ 102,5 «Βιβλίο και Πολιτισμός», που επιμελείται και παρουσιάζει η Σοφία Νικολάου.
Ο Νέος Χρόνος ανατέλλει και μας οδηγεί σε αποτιμήσεις των περασμένων αλλά και των νέων προσδοκιών. Αγερμοί και καλαντισμοί για το καλό του Νέου Χρόνου. Στην εκπομπή η Σοφία Νικολάου θα κάνει μια αποτίμηση της χρονιάς που πέρασε και θα παρουσιάσει το βιβλίο του Paul Auster «Μπαουμγκάρτνερ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση Ιωάννας Ηλιάδη.
Στο συγκεκριμένο έργο του Όστερ, παρακολουθούμε τη ζωή ενός 71χρονου άνδρα, του Σάι Μπαουμγκάρτνερ, του οποίου η καθημερινότητα έχει στιγματιστεί από την απώλεια της αγαπημένης του συζύγου, που συνέβη πριν από εννέα χρόνια. Καθώς είναι έτοιμος να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή του, καλείται να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που φέρνει το γήρας, όπως η σωματική και πνευματική εξάντληση, αλλά και οι συνέπειες μιας πρόσφατης αποτυχημένης σχέσης. Η νοσταλγία για το παρελθόν και η επιθυμία για λησμονιά τον συνοδεύουν, δημιουργώντας ένα κλίμα αβεβαιότητας.
Στην πορεία, γνωρίζει μια νέα κοπέλα που δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για τα ανέκδοτα ποιήματα της εκλιπούσας συζύγου του. Αυτή η γνωριμία έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε μια πατρική σχέση. Ο Όστερ μας προσκαλεί να αναλογιστούμε τη συνέχεια της ζωής, η οποία παραμένει γεμάτη εκπλήξεις και ανατροπές, προσφέροντας ένα ανοιχτό τέλος γεμάτο δυνατότητες και ερμηνείες στον αναγνώστη.
Ο συγγραφέας χειρίζεται εντέχνως θεματικές όπως ο έρωτας, ο αποχωρισμός, ο θάνατος, η θλίψη, η νοσταλγία, η ανάμνηση, η παρηγοριά, η ελπίδα. Πρόκειται για το κύκνειο άσμα του Πολ Οστέρ ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 77 ετών στις 30 Απριλίου της χρονιάς που έφυγε. Το μυθιστόρημα αυτό είναι μια ωδή στην ζωή και το θάνατο άλλωστε όπως λέει κι ο Πλάτωνας ολόκληρη η φιλοσοφία δεν είναι παρά μια «μελέτη θανάτου»
Η γυναίκα του Siri Hustvedt έγραψε : «Ενώ ο Paul δούλευε πάνω στο τελευταίο του μυθιστόρημα, το Baumgartner, άρχισε να υποφέρει από πυρετό κάθε απόγευμα. Αν και δεν το γνωρίζαμε τότε, οι πυρετοί ήταν σύμπτωμα πνευμονίας που προκλήθηκε από τον καρκίνο του. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να σταματήσει να εργάζεται πολύ νωρίτερα από το συνηθισμένο. Καθώς μου διάβαζε δυνατά το βιβλίο σε τακτικά έλεγε ξανά και ξανά: «Δεν έχω ιδέα τι κάνω». Και για πρώτη φορά στην ιστορία της μακρόχρονης λογοτεχνικής μας συντροφιάς, δεν είχα καμία κριτική, καμία λέξη ή χωρίο που θεωρούσα ότι έπρεπε να κοπεί ή να αλλάξει. «Συνέχισε», είπα, «το αγαπώ. Απλώς συνέχισε». Ο Paul δεν είναι ο Baumgartner, και εγώ δεν είμαι η Anna, η οποία δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να δημοσιεύσει το έργο της, αλλά όταν άκουσα για πρώτη φορά το μυθιστόρημα και στη συνέχεια διάβασα το χειρόγραφο σιωπηλά στον εαυτό μου ένιωσα, για να επαναδιατυπώσω τον Wordsworth, νύξεις θνητότητας. Γνωρίζω επίσης ότι η φαντασία είναι εργαλείο του ασυνείδητου. Ο Paul έγραφε, όχι μόνο ένα προοίμιο για τον δικό του πιθανό θάνατο, αλλά και ένα βιβλίο που προοιωνιζόταν τρομακτικά τη δική μου θλίψη, όχι τη δική του».
