Με αφορμή τους πρόσφυγες που έφτασαν πριν λίγες ημέρες στην πόλη μας, ο ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος, Κώστας Γαργάλας, εξέφρασε, μέσω της προσωπικής του σελίδας στο Facebook, κάποιες σκέψεις του. Όπως έγραψε «Πολλές φορές αναλογίζομαι ότι οι παππούδες και οι γιαγιάδες των περισσότερων συμπατριωτών, για κάποια στιγμή της ζωής τους βίωσαν τη προσφυγιά ή τη καταδίωξη και τον κατατρεγμό.
Κι σ’ όλες αυτές τις στιγμές αισθάνθηκαν ένα περίεργο συναίσθημα καθώς έλεγε η γιαγιά μου, που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί αφού από νοικοκύρηδες έγιναν ανεμοπούλια κι από άνθρωποι γενίκαν ζωντανά. Η ίδια σκέψη πέρασε απ’ το νου μου κι όταν είδα τις φωτογραφίες από τα 103 παιδιά, 48 γυναίκες και 52 άνδρες αλλά κι από τον χώρο <<φιλοξενίας>> που επιλέχθηκε από τη Δημοτική Αρχή Βόλου και τη σύμφωνη γνώμη του Υφυπουργείου Άμυνας και προσωπικά του κ. Βίτσα. Τη στιγμή μάλιστα που κατατέθηκε από εμάς στο Δημοτικό Συμβούλιο (μεταξύ δε αυτών και σύντροφοί του κ. Βίτσα) ολοκληρωμένη πρόταση διαχείρισης και περιελάμβανε άλλους χώρους , οργανωμένους ,αξιοπρεπείς ,ασφαλείς για όλους , ανθρώπινους και με μηδενικό οικονομικό κόστος. Φυσικά πάντα υπάρχει χρόνος κάποιος να ενδιαφερθεί. Αρκεί να αντιληφθεί το πρόβλημα χωρίς πανικό, με απόλυτο ορθολογισμό και σχέδιο αλλά και ευαισθησία για τις συνθήκες ζωής των φιλοξενουμένων προσφύγων. Η πρότασή μας είναι πάντα επίκαιρη και είμαστε στη διάθεση του οποιουδήποτε φορέα αποφασίσει να κινηθεί προς αυτή τη κατεύθυνση αφού έτσι κι αλλιώς ήμασταν και είμαστε έμπρακτα αλληλέγγυοι. Όμως έχω και μια ευχή.
Εύχομαι από τη καρδιά μου οι λαμβάνοντες τις αποφάσεις να μη βιώσουν ποτέ τη προσφυγιά . Να μη γίνουν ποτέ πρωταγωνιστές, ως κατατρεγμένοι και εξαιτίας εκείνων των απίστευτων ιστορικών αντιστροφών ρόλων, βρεθούν στη θέση των προσφύγων. Κι αν ποτέ τους τύχει ,να μη ζήσουν ποτέ αυτό που βιώνουν σήμερα στο Βόλο τα 103 παιδιά , οι 48 γυναίκες και οι 52 άνδρες. Κι αυτό δεν είναι άλλο από το τσουβάλιασμα της ζωής. Γιατί δεν φτάνει μόνο ένα πιάτο φαγητό κι ένας χώρος για να κουρνιάσεις σαν αρνί στο κοπάδι για να λέγεσαι άνθρωπος».
