Ακούω και διαβάζω από χθες ότι ο Χρήστος Τριαντόπουλος παραπέμπεται για ένα ΑΠΛΟ πλημμέλημα. Οι δημοσιολογούντες που χρησιμοποιούν αυτή την έκφραση, προφανώς και έχουν ως σκοπό να πείσουν την κοινή γνώμη ότι το αδίκημα είναι ελαφρύ και δεν επιφέρει και μεγάλες ποινές. Αγνοώ πλήρως τις ποινές που δύναται να επιβληθούν στην περίπτωση που καταδικαστεί ο πρ. υφυπουργός. Όσοι όμως προβάλλουν τέτοιους ισχυρισμούς, εκτιμώ ότι έχουν απωλέσει οποιαδήποτε επαφή με την πραγματικότητα. Το είδος του αδικήματος, δεν συνδέεται με το έγκλημα που φέρεται να έχει συντελεστεί και για το οποίο κατηγορούνται οι έξι. Στο βούλευμα-καταπέλτη άλλωστε το δικαστικό συμβούλιο αναφέρει ρητά ότι: η παρέμβασή τους στο χώρο “επέφερε πράγματι αλλοιώσεις στον τόπο του δυστυχήματος – εγκλήματος, ικανές και πρόσφορες να δυσχεράνουν τις έρευνες και τη συλλογή ουσιωδών αποδεικτικών στοιχείων από τις ανακριτικές αρχές, καθώς και τη ματαίωση της εξασφάλισης των ιχνών του εγκλήματος. Παράλληλα, με τις παραπάνω ενέργειές τους και παραλείψεις, προκλήθηκε βλάβη στους παθόντες και στις οικογένειες των θυμάτων του πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος, καθώς αποστερήθηκαν κρίσιμο αποδεικτικό υλικό προς άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων τους ενώπιον των ποινικών και πολιτικών δικαστηρίων, αλλά και εκμεταλλεύσιμο βιολογικό υλικό, που ήταν εξαιρετικά χρήσιμο για την ταυτοποίηση κάποιων εκ των θυμάτων του δυστυχήματος”. «Όλοι οι κατηγορούμενοι ενεργήσαν με πρόθεση από κοινού και κατόπιν συναπόφασής τους», αναφέρει το βούλευμα επισημαίνοντας, μεταξύ των άλλων, ότι κινήθηκαν και έδρασαν κατά παράβαση των υπηρεσιακών καθηκόντων και χωρίς να ζητήσουν τη συναίνεση – έγκριση των αρμοδίων δικαστικών αρχών. Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει είναι, αν οι αρμόδιες δικαστικές αρχές έπρεπε να βρίσκονται στο σημείο του δυστυχήματος και δεν ήταν.
