«Ax! Eλλάδα μου αλαργινή και ολομόναχη! Κατάντησες σαν το φύτρο του σταριού αναμεσίς στα χωμάτινα πέλαα με το χάρο να λιγουρεύεται ακούραστα το κορμάκι σου μέχρις ότου στερέψει το πικραμένο νερό που τρέχει στις φλέβες σου. Μήτε ένα φύλλο, μήτε ένα πουλί δεν σε κοντοζυγώνει φοβούμενο τους αχούς απ’ τα σήμαντρα που άρχισαν να βαρούν ρυθμικά για του καιρού τα μελλούμενα. Μια σιωπή και μια θόρυβος ενός λαού που όταν δεν τον βλέπεις νομίζεις ότι όλοι αυτοί οι πομπώδεις αναστεναγμοί προέρχονται από τους στεναγμούς των αδικοσκοτωμένων. Και όταν ανοίγεις τα μάτια σου προσγειώνεσαι άτσαλα στα σπερματο – βαμμένα σοκάκια της μάνας οποιασδήποτε Μυκόνου της βασίλισσας των μεταμεσονύκτιων θέλγητρων. Άξαφνα ορθώνεσαι ή το περίμενες κάποια στιγμή να συμβεί έτσι ως ρεαλιστική ακολουθία των δικών σου πεπραγμένων;» γράφει ο συμπολίτης, κ. Κώστας Παρδάλης.
