«Κάθισα και μέτρησα τα τελευταία χρόνια τον μέσο όρο της θητείας των Υπουργών Γεωργίας στην Ελλάδα. Είναι εννιάμιση μήνες( 9 και μισό). Δηλαδή αν δείτε τις εγκύκλιες γνώσεις σχετικές του καθενός υπουργού ( με ελάχιστες εξαιρέσεις) , μέχρι να πάνε περνάει ένα τρίμηνο να ενημερωθούν. Μετά αρχίζουν οι πιέσεις και κάπου στο εξάμηνο μαθαίνει ότι ο πρωθυπουργός θα τον αλλάξει. Ε τότε κάνει το αυτονόητο. Ασχολείται με την εκλογική του πελατεία. Γράψει ο Καραγάτσης στο διήγημα ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΛΙΑΠΚΙΝ ( στη δεύτερη σελίδα). «Έρχονται τουλάχιστον 5 υπουργοί το χρόνο Γεωργίας στην Αβερώφειο Γεωργική Σχολή , το χρόνο-δηλαδή ένας κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση. Πρέπει να τους δείξουμε να τους εξηγήσουμε….Δεν έχουν ιδέα από το παραμικρό. Κάποτε ένας με ρώτησε αν ο καπνός είναι δένδρο. Και είναι όλοι τους τόσο αστοιχείωτοι. Αυτό που τους ενθουσιάζει είναι όταν πάμε στο χοιροστάσιο. Μάλλον τους θυμίζει το πολίτικο τους περιβάλλον». Νομίζω ότι έφτασε η ώρα που πρέπει να συνεννοηθούν όλα τα κόμματα και σε αυτό τον τομέα να βάζουν ανθρώπους για 4-5 χρόνια να έχουν τον χρόνο να κάνουν πράγματα και αυτά που θέλουν να υφίστανται κάποια διαβούλευση. Γιατί δηλαδή ο προϋπολογισμός να υφίσταται διαβούλευση στη Βουλή και όχι το γεγονός ότι έχουμε φτάσει να τρώμε κατά 70% ξένο χοιρινό ή μοσχαρίσιο κρέας; Ή τώρα κάποιοι φωνάζουν ότι η φέτα είναι εθνικό προϊόν. Ναι είναι άλλα θα πρέπει να λέτε στον κόσμο ότι από την εξαγωγή φέτας παίρνουμε 300 εκατ. , αλλά πληρώνουμε για εισαγωγές γαλακτοκομικών-τυροκομικών 2,7 δις. Γιατί αυτά να μην συζητιούνται στη Βουλή λέω εγώ ο αδαής;» αναρωτιόταν ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Δημήτρης Κουρέτας.
