Τον αγώνα που έδινε τόσο για τον εαυτό της όσο και για τους άλλους καρκινοπαθείς σκεφτόμουν, όταν διάβασα την είδηση της εκδημίας της Σοφίας Ιωάννου. Η εκλιπούσα, ως πρόεδρος των καρκινοπαθών Μαγνησίας ανέδειξε τα προβλήματα που υπήρχαν στο νοσοκομείο και ως απάντηση πολλές φορές εισέπραξε εχθρικές συμπεριφορές. Το αναφέρω αυτό, διότι εδώ και καιρό είχε πάψει να είναι πρόεδρος, αφού ενεπλάκη σε μία πολύχρονη δικαστική διαμάχη με άλλους καρκινοπαθείς που επεδίωκαν τον έλεγχο του συλλόγου. Τι νόημα είχε όλο αυτό; Νομίζω κανένα. Αυτό είχε άμεση σχέση και με τον τρόπο που λειτουργούσε το ογκολογικό τμήμα του νοσοκομείου το οποίο ακολούθησε διαλυτικές τάσεις με τα γνωστά αποτελέσματα. Το μείζον βέβαια παραμένει η υποστελέχωση του τμήματος σε επίπεδο γιατρών και η προοπτική δημιουργίας ακτινοθεραπευτικού τμήματος για το οποίο, αν και δεσμεύτηκε ο πρωθυπουργός, μέχρι σήμερα παραμένει ανεκπλήρωτο όνειρο.
