«Γα τρεις γκλοπιές απολογούμαστε γονατιστοί σε όλο το απλυταριό». Ο απαξιωτικός χαρακτηρισμός «άπλυτοι», αγαπημένος όρος Τζήμερων και Μπογδάνων, έχει εδώ και χρόνια καθιερωθεί στον τοξικό ακροδεξιό λόγο ως κωδική ονομασία για κάθε κοινωνική ομάδα που βγαίνει και διαμαρτύρεται στους δρόμους. Μπορεί να αναφέρεται σε αναρχικούς ή φεμινίστριες, σε εργάτες ή οικολόγους, σε κομμουνιστές ή μετανάστες. «Άπλυτο» δεν σε κάνει η σωματική σου υγιεινή ή οι στιλιστικές σου επιλογές αλλά το ότι εναντιώνεσαι σε συμφέροντα και ηγεμονίες.
Δεν είναι παράξενο που η απλυσιά υιοθετήθηκε ως στιγματισμός των εχθρών της καθεστωτικής τάξης. Η επίκληση της ηθικής και φυλετικής καθαρότητας, η δυσανεξία στην διαφορετικότητα και η ταύτιση του ανεπιθύμητου με το ρυπαρό, βρίσκονταν πάντα στον πυρήνα της φασιστικής ψυχοπαθολογίας. Γιατί, η πόλωση ανάμεσα σε καθαρό και βρώμικο έχει αποδειχτεί ένας πολύ εύχρηστος συμβολικός αγωγός της μισαλλοδοξίας. Η φοβία της μόλυνσης και η σιχασιά απέναντι στην ακαθαρσία επιστρατεύονται για να δημιουργήσουν ανακλαστικά κοινωνικούς παρίες και να στοχοποιήσουν αντιπάλους.
Οι «άπλυτοι» ταυτίζονται μεταφορικά με μια απειλή για την κοινωνική τάξη και υποβιβάζονται σε μια κατώτερη μορφή ύπαρξης («τρωκτικά και κατσαρίδες» είχε χαρακτηρίσει τους διαδηλωτές του Πολυτεχνείου η Αλεξία Έβερτ πριν λίγους μήνες). Κι έτσι, σε κάποιο ακροατήριο αρχίζει να γίνεται αποδεκτή η μόνη λύση που είναι το καθάρισμα, το ξεπάστρεμα κι η αποστειρωμένη μονοκαλλιέργεια της νομιμοφροσύνης» σημειώνει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Κώστας Μανωλίδης.
