«Τιμήσαμε την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973. Τιμήσαμε όσες και όσους αγωνίστηκαν ενάντια σε ένα τυραννικό, ανελεύθερο και καταπιεστικό καθεστώς. Ένα καθεστώς εξαρτημένο από τον ξένο παράγοντα, που «βουτήχτηκε» στα σκάνδαλά και στην διαφθορά. Ένα καθεστώς που τυράννησε, δολοφόνησε, εξόρισε, κυνήγησε και βασάνισε χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες. Ένα καθεστώς που συνέβαλε τα μάλα στην τραγωδία της Κύπρου, αρχής γενομένης από την προδοτική απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο, της Μεραρχίας που είχε αποστείλει στην Μεγαλόνησο κρυφά η Κυβέρνηση της Ενώσεως Κέντρου το 1964. Ένα καθεστώς που το 1974, όχι μόνο λόγω των διεθνών συνθηκών αλλά και της ανερμάτιστης και πρωτονεοφιλελεύθερη πολιτικής που ακολουθούσε από το 1967, επέφερε ύφεση 6,4% του ΑΕΠ, ανυπόφορες πληθωριστικές πιέσεις και μείωση των πραγματικών μισθών κατά 4%.
Ένα καθεστώς που το 1967-1973 αύξησε σημαντικά το δημόσιο χρέος και το έλλειμα τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας. Ένα καθεστώς που δεν κατάφερε να ενισχύσει τον τεχνολογικό μετασχηματισμό, την Έρευνα και Ανάπτυξη, τις μακροπρόθεσμες επενδύσεις αιχμής στους παραγωγικούς κλάδους και στους τομείς επιταχυντές της μεγέθυνσης, ώστε να θέσει τα θεμέλια για έναν βιώσιμο ενάρετο κύκλο. Ένα καθεστώς που δεν αντιμετώπισε, απεναντίας ενίσχυσε, τις ανισότητες στην διανομή των εισοδημάτων και του πλούτου. Ένα καθεστώς που δεν αντιμετώπισε τις ανισότητες μεταξύ των περιφερειών της χώρας, που δεν εφάρμοσε μια συνεκτική πολιτική για την συνολική αναβάθμιση του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα της Οικονομίας. Τιμούμε λοιπόν όσες και όσους αγωνίστηκαν για Δημοκρατία, Ελευθερία και Κοινωνική Ισότητα. Τα ιδανικά του Πολυτεχνείου μένουν ζωντανά και σήμερα. Αποτελούν μάλιστα φωτεινό οδηγό για να ξεπεράσουμε, τις αλληλοσυνδεόμενες, οικονομικές και υγειονομικές δυσκολίες που βιώνουμε» επισημαίνει ο συμπολίτης ιστορικός,κ. Χάρης Πουλάκης.
