«Το λέω αλήθεια δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί να υπάρξει χειρότερη υπουργός Παιδείας από τη Διαμαντοπούλου, αλλά η ζωή δυστυχώς μας διέψευσε και η Κεραμέως μπορεί δικαίως να βάλει την τιάρα της και να ανέβει στον θρόνο της αθλιότητας. Στο νομοσχέδιο που είναι σε διαβούλευση -και θα ψηφιστεί εν μέσω θέρους, καύσωνος, ραστώνης, ανόδου κρουσμάτων, διαμαχών για τα εμβόλια- του υπουργείου Παιδείας υπάρχει ένα άρθρο το οποίο προβλέπει ότι με εισήγηση των διδασκόντων θα συγκροτούνται τμήματα όχι με αλφαβητική σειρά, αλλά ανάλογα με τη μαθησιακή ανάγκη του κάθε μαθητή και της κάθε μαθήτριας, κι αν δεν αποφασίσουν οι δάσκαλοι και οι δασκάλες, θα το κανονίζουν οι Διευθυντές.
Δεν ξέρω πώς ακούγεται στα αυτιά σας αυτό το αίσχος, αλλά αυτό που συμπεραίνεται είναι η δημιουργία τμημάτων “αρίστων” και “πλεμπαίων”, τμημάτων προωθημένων και προβληματικών μαθητών, μαθητών δακτυλοδεικτούμενων και άλλων που θα τους επαινούμε σαν τα παγώνια, και για να μη τα πολυλογώ, ένας παιδαγωγικός διαχωρισμός που μέχρι τώρα κουτσά στραβά, δεν υπερασπιζόταν το δημόσιο σχολείο. Για αυτό άλλωστε το δημόσιο σχολείο υπάρχει, για να αντικατοπτρίζει τον πραγματικό κόσμο, να στοχεύει σε μια κοινωνία συμπεριληπτική, με το παιδί του φτωχού, του εργάτη, του επιστήμονα, του τοξικομανή, του πρόσφυγα, του μετανάστη να φοιτούν στον ίδιο χώρο.
Και το παιδί με υψηλή αντίληψη, το παιδί με ιδιαίτερο ταλέντο, το παιδί με αναπηρία, το παιδί με μαθησιακές δυσκολίες, το παιδί του “ξένου”, όλα αυτά τα παιδιά, να προχωράνε μαζί, να γνωρίζει το ένα το άλλο, να εμπνέεται το ένα από το άλλο, να φροντίζει το ένα το άλλο, να προστατεύει το ένα το άλλο. Δεν μπορεί να επιτρέψουμε να θεσμοθετηθεί ο ανταγωνισμός και η περιθωριοποίηση στα σχολεία. Αυτά τα σχολεία είναι δικά μας και του κάθε παιδιού ξεχωριστά. Κάτω τα χέρια μωρέ γαμώτο. Κρατήστε την αριστεία για τους κολλητούς σας» επισημαίνει η κ. Ηρώ Διώτη.
