«Έγραφα πριν λίγες μέρες ότι ο κορονοϊός και ο πόλεμος στην Ουκρανία επιταχύνουν η αν θέλετε βάζουν σε μεγεθυντικό φακό το πρόβλημα της τροφής του ανθρώπου στη γη. Το πρόβλημα της τροφής έρχεται να ρίξει νερό στο μύλο της ισορροπίας της ζωής στον πλανήτη . Αρκεί να πάρουμε τα σωστά μηνύματα . Έγραφα πριν δέκα μέρες ότι αυτή τη στιγμή τέσσερα αγροτικά προϊόντα ( ρύζι, σόγια, σιτάρι, καλαμπόκι ) καλύπτουν το 60% της παγκόσμιας κατανάλωσης τροφίμων . Είναι αυτό λογικό; Είναι λογικό αυτά να κατευθύνονται από ελάχιστες εταιρείες κολοσσούς που ελέγχουν σπόρους και λιπάσματα ; Όχι δεν είναι ; Τότε κανείς απορεί. Δηλαδή όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης δεν έχει πορο δηλαδή διέξοδο . Τότε λοιπόν πρέπει να πηγαίνουμε λίγο πίσω να κοντό στεκόμαστε και να σκεφτόμαστε τι κάνουμε . Πρέπει να ξανασκεφτούμε ξανά αρχικά . Όταν ανακαλύφθηκαν οι Πυγμαίοι χιμπατζήδες αργοπέθαιναν στα δάση του Ζαιρ. Αργοπέθαιναν λόγω της εξυπνάδας τους . Μεγάλωναν τα παιδιά τους αργά γιατί έπρεπε να τους μάθουν ένα σωρό πράγματα . Αυτό όμως ήταν πολύ αργή διαδικασία και έτσι η ταχύτητα αλλαγής του περιβάλλοντος τους τους εξαφάνισε . Ο άνθρωπος ξεχώρισε από τα άλλα ζώα και από τον πίθηκο γιατί ανέπτυξε την γλώσσα . Όχι ως όργανο επικοινωνίας αλλά ως όργανο κατηγοριοποίησης του κόσμου . Απόδοσης νοήματος. Ένας εσωτερικός λόγος που γίνεται εξωτερικός για τις ανάγκες της επικοινωνίας . Εδώ βρισκόμαστε ξανά σήμερα . Και για να ερμηνεύσουμε τις αλλαγές που γίνονται στην τροφή μας πρέπει να σταθούμε λίγο πιο μακριά . Πιο μακριά από γεγονότα που γίνονται κυρίαρχα στα ΜΜΕ ( βραβεύτηκαν άτομα από την πρόεδρο της δημοκρατίας που ποτέ δεν θα τα θέλαμε για φίλους και όμως έγινε ). Και να προβληματιστούμε για το τι έρχεται. Και με ποιους τρόπους μπορούμε να δημιουργήσουμε καλύτερη κοινωνία . Γιατί δεν είναι αυτονόητο» υποστηρίζει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Δημήτρης Κουρέτας.
