«Όποιος νέος άντρας – είτε γόνος πλούσιων μορφωμένων καπιταλιστών, είτε σπορά απόρων αμόρφωτων προλετάριων, είτε, γενικά, ως μια οργισμένη χαμένη παρουσία στη ζωή αδιάφορων μεσοαστών γονέων – δεν έχει καταφέρει να υπερβεί το ενστικτώδες, κυριαρχικό, αυταρχικό, αναίσθητο ζώο μέσα του μέσω μιας ηθικοψυχολογικής, διαφωτισμένης, ενσυναισθηματικής, αδελφοποιητικής Παιδείας… είναι δυνητικά ένας απερίσκεπτος βιαστής, ένας δολοφόνος, ένας ναρκισσιστής, ένας σαδιστής… ένας τυφλός ως προς την συλλογική Ανθρωπιά και την Εξέλιξη του ανθρώπου “υπάνθρωπος”… H δε κοινωνία του/μας, που τον έχει αναθρέψει, αγνοήσει ή καταστρέψει, έχει αποτύχει οικτρά (λόγω άγνοιας, ανικανότητας, αδιαφορίας, προκαταλήψεων) να είναι μια ισορροπημένη κοινωνία ανθρωπισμού, αλληλοκατανόησης, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, αξιοπρέπειας. Παραμένει, εν μέρη, μια κοινωνία τσιφλικάδων κι ανεξέλεγκτων (ατομικά ή ομαδικά) εγω-κεντρικών σαρκοβόρων και ψυχοφθόρων ζώων χωρίς αίσθηση πανανθρώπινης κοινότητας ή ηθικής.
Όταν “οργανωμένα” γυναίκες βιάζονται, “οργανωμένα” άντρες δολοφονούνται, “οργανωμένα” πολίτες και παιδιά κακοποιούνται κι εγκαταλείπονται στη “κακή τους μοίρα”, η δικαιολογία της μεμονωμένης “ατομικής διαταραχής” δεν στέκει και η Κοινωνία μας και οι (οικογενειακοί, πολιτικοί, εκπαιδευτικοί, ηθικοί, νομικοί, διανοητικοί, ομαδικοί, αστυνομικοί, σωφρονιστικοί, θρησκευτικοί, επιχειρηματικοί, κλπ) “ηγέτες” της, συνειδητά ή εξ αμελείας (λόγω ηθικής χαλαρότητας) ευθύνονται και πρέπει να απαλλάσσονται ώστε άλλοι πιο υπεύθυνοι, ηθικοί και αποτελεσματικοί να ξαναπροσπαθήσουν να αφαιρέσουν τον καρκίνο που μας σαπίζει από μέσα. Η “βασική παιδεία” μας έχει φιλόδοξα τεχνολογικά φτερά για λίγους (εγκεφαλικούς “αστέρες”) αλλά ξανά και ξανά αποδεικνύεται δραματικά ότι στερείται ανθρωπιστικές βάσεις συναισθηματικής νοημοσύνης για όλους (παιδιά και μελλοντικούς πολίτες).
Κάθε φόνος, βιασμός, αυτοκτονία, ξυλοδαρμός, κάθε θάνατος από εγκατάλειψη ή στέρηση, θα πρέπει να πυροδοτεί (όχι ακόμη μια συζήτηση, ανάρτηση, μελέτη ή επιτροπή… μα) τουλάχιστον μια παραίτηση/απόλυση ενός “υπεύθυνου”, μιας διοίκησης ή μιας ολόκληρης κυβέρνησης κι αν όχι αυτά… μια εξέγερση ηθικών ανθρώπων.
Γιατί δεν έχουμε πολλά ακόμη να χάσουμε. Ίσως μόνο τις προσωπικές αυταπάτες μας και τις κοινωνικές ψευδαισθήσεις των “αξιών” μας, της ασφάλειάς μας, της αξιοπρέπειά μας, της ελπίδας μας… Γιατί η “ευ” ζωή είναι αλλού κι αλλιώς. Σε άλλες “μορφωμένες” χώρες. Εμείς, ως κοινωνία, απλά πλέον φυτοζωούμε και μαζικά αποδρούμε “διασκεδάζοντας” (για λίγο, με τις ποικιλότροπες μαστούρες) περιμένοντας τον επόμενο “σωτήρα” ή από μηχανής Θεό για λύσεις. Οι θεσμοί, προστάτες των αξιών μας (η Παιδεία μας, η Πολιτική μας, η Θρησκεία μας, η Δικαιοσύνη/Αστυνομία μας, η Δημοσιογραφία μας) είναι ιδεολογικά απαρχαιωμένοι και διάτρητοι, ακατάλληλοι κι ανυπόφοροι, όχι μόνο ανούσιοι μα ύπουλα καρκινογόνοι… και οι άνθρωποι-“ηγέτες” που τους υπηρετούν (ζουν ανάμεσά μας αν όχι συχνά εμείς οι ίδιοι) αδιάφοροι, βολεμένοι, ανίκανοι, συμβιβασμένοι, καμένοι, ενίοτε πουλημένοι.
Αν δεν επαναστατήσουμε ανθρωπιστικά (δεν μπορούμε; δεν θέλουμε;), αν δεν γκρεμίσουμε θεσμούς για να τους χτίσουμε συθέμελα, μάλλον ματαιοπονούμε ή κοροϊδευόμαστε και ίσως θα πρέπει να παραδώσουμε τα ηνία της κοινωνίας μας, των θεσμών μας, σε πιο ικανούς κι ακέραιους άλλους (ντόπιους ή ξένους). (Έτσι κι αλλιώς εθνική ή ηθική κυριαρχία δεν έχουμε εδώ και πολλές γενιές). Έχουμε ξεπουληθεί στις “Αγορές” και τα “αγαθά” τους. Σε κάθε περίπτωση πάντως θα αξίζουμε τις συνέπειες των επιλογών μας» επισημαίνει ο Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης.
