«Ποιο είναι το στοιχείο που μας σοκάρει πιο πολύ από την αυτοκτονία του πατέρα στην Κάρπαθο; Η αιτία της πράξης; Η ντροπή για το παιδί του; Η χλεύη του περίγυρου; Όλα αυτά μαζί; Δεν ξέρω, είναι εύκολο πια το ανάθεμα. Για τον πατέρα που ντροπιάστηκε, για το αγόρι που αγάπησε έναν άντρα, για το κορίτσι που βιάστηκε αλλά τα ήθελε ο κώλος της, για τη μητέρα που μεγάλωσε ένα τέρας, για τη γυναίκα που εγκατέλειψε ένα παιδί και πάει λέγοντας. Ένα δάκτυλο διαρκώς σηκωμένο. Δείχνει πάντα το δέντρο, μόνο το δέντρο, ποτέ το δάσος. Δεν φυτρώνουμε από μόνοι μας σε αυτό τον κόσμο. Κάπως μεγαλώνουμε, καλλιεργούμαστε, ανατρεφόμαστε. Κι αν είμαστε σε εκείνη τη χρονική στιγμή που το μυαλό ξανά στενεύει, που ο ορίζοντας κλείνει, που ό,τι διαφορετικό από μας είναι ξένο και μας προκαλεί φόβο ή αποτροπιασμό, δε φταίει πάντα το μυαλό, αλλά το χωράφι που μας καλλιεργεί» σημειώνει η κ. Ηρώ Διώτη.
