«Θα πω κάτι με αγάπη και χωρίς διάθεση παρεξήγησης : Ποιος είναι “ασφαλέστερη” παρέα για να πιεις έναν καφέ μαζί του : α) ένας ανεμβολίαστος που γενικά προσέχει όμως και πριν 24 ώρες έχει ράπιντ αρνητικό β) ή εγώ που είμαι εμβολιασμένος και έρχομαι καθημερινά σε επαφή με 50 άρρωστα παιδιά; Χθεσινοβραδινή έξοδος μετά συζύγου. Νέο κορίτσι στην υποδοχή δεν ήθελε να με σκανάρει γιατί με αναγνώρισε.
Επέμενα βεβαίως. Γιατί κανείς δεν είναι “υπεράνω υποψίας” και ακόμη και έτσι να ήτανε, κανείς εμβολιασμένος δεν είναι “υπεράνω ιού”. Τόσο απλά. Κατανοώ την κατεύθυνση των μέτρων. Οι εμβολιασμένοι να έχουν κάποιες “ελευθερίες” και οι ανεμβολίαστοι κάποιους “περιορισμούς”. Θα αντιδράσετε, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς : Έφερε αποτελέσματα. Εκεί που η ιατρική ενημέρωση απέτυχε, το τσιπουράδικο σημάδεψε την καρδιά του προβλήματος. Είχαμε σε μια εβδομάδα σχεδόν δεκαπλασιασμό των νέων εμβολιασμών. Γυρνώ λοιπόν στο ερώτημα της αρχής του κειμένου. Το να γυρνούν οι εμβολιασμένοι αμετροεπώς, το να έχουν ασυλία πολλοί εξ αυτών πια εμβολιασμένοι προ εξαμήνου, για πλαστά πιστοποιητικά ούτε λόγος, και να γεμίζουν τα νυχτερινά μαγαζιά ίσαμε πάνω, είναι μια απόφαση πολιτική ΚΑΙ ΜΟΝΟ.
Δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, την επιδημιολογία και την δημόσια υγεία εν γένει. Και θα συνεχίσει να γεννά κρούσματα. Κρούσματα – καρφιά στο φέρετρο ενός δημόσιου νοσοκομείου που ψυχορραγεί. Σε ένα ιδανικό ματριξ, δεν θα είχαμε ανάγκη την κυβέρνηση. Καμία κυβέρνηση. Θα τα κάναμε σωστά και από μόνοι μας, χωρίς χωροφυλάκους. Θα σκεφτόμασταν για τον εαυτό μας και για τον συνάνθρωπο. Αλλά δεν το κάνουμε. Και αφήνουμε άλλους να το κάνουν για εμάς. Σας έχω νέα. Το κάνουν λάθος» το μήνυμα του γιατρού, κ. Γιώργου Χαρίτου.
