«Διάβασα και διαβάζω αρκετές αναλύσεις σχετικά με την εκλογή Τραμπ. Αλλά όλες σχεδόν είχαν αναφορά , είτε το δήλωναν είτε όχι, σε μια αόριστη <<κοινή λογική >> ατόμου ή ομάδας ανθρώπων έτσι όπως προσδιορίστηκε ως έννοια από τον Α. Γκράμσι.
Και παρ’ όλο που πολλές φορές η <<κοινή αυτή λογική >> έρχεται σε σύγκρουση με την κριτική σκέψη εν τούτοις είναι αδύνατον να απαιτηθεί από έναν καθημερινό άνθρωπο να διακρίνει κάθε φορά ποια είναι η κοινή λογική που απορρέει από κριτική σκέψη. Και για να έλθουμε στα παραδείγματα. Την κοινή λογική προφανώς θα υπερασπιστεί ο οποιοσδήποτε απέναντι σε χαρτογιακάδες πολιτικούς, σε δημοσιοσχεσίτες φελλούς, σε μιζαδόρους οικονομικούς παράγοντες, σε σάπια πολιτικά συστήματα, σε οικονομικές και πολιτικές ελίτ, σε διεφθαρμένους παράγοντες και θα βρει ήδη διαμορφωμένο το κλίμα και την κοινή αίσθηση στις κοινωνίες και μάλιστα με επιθετικές διαθέσεις.
Την κοινή λογική θα επικαλεστεί ο οποιοσδήποτε όταν στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις με συνανθρώπους του στο δρόμο θα βρίσει ή θα χρησιμοποιήσει εκφράσεις που αποκλίνουν από την <<ευπρέπεια>>. Κι αυτά όλα και πολύ περισσότερα είναι βγαλμένα από τη δική του αλήθεια , την αλήθεια που ζει και κανένας δεν μπορεί να του την αλλάξει. Κι έρχεται η ώρα που ο <<ηγέτης>> είτε λέγεται Τραμπ είτε όπως αλλιώς, την αλήθεια αυτή την κάνει διακηρυκτικό λόγο και μάλιστα <<τολμά>> να χρησιμοποιήσει και να εισάγει την έκφραση του δρόμου ,που όλοι μπορεί να χρησιμοποιήσουμε κάποτε αλλά δεν και συνηθισμένη στο σπίτι μας, στον πολιτικό λόγο και μάλιστα να το θεωρήσει, ηλιθίως, τεράστια επανάσταση που την ταυτίζει ή προσπαθεί να την ταυτίσει με την επανάσταση που θα ήθελαν οι πολίτες. Και οι πολίτες αγανακτισμένοι και με το δίκιο τους από τους τέως, καθώς τους ομαδοποιούν συλλήβδην στο σακούλι του χθες, αναζητούν το νέο και διαφορετικό που πολλές φορές στον λόγο του <<ηγέτη>> το βρίσκουν κιόλας.
Αλλά ο <<ηγέτης>> δεν αρκείται σ’ αυτό μόνο. Τα σλόγκαν και τα συνθήματα που με κόλπο και μαεστρία, οφείλω να πω σε κάποιες περιπτώσεις, χρησιμοποιεί είναι τόσο γενικόλογα που αφενός είναι αναμάσημα διαπιστώσεων χωρίς πρόταση ( εμφανή τουλάχιστον) αφετέρου είναι τόσο <<λαμπερά>> που κρύβουν τις πραγματικές προθέσεις ή στην καλύτερη περίπτωση δηλώνουν διάθεση που θα μπορούσε να είναι η διάθεση του οιουδήποτε που δεν διεκδικεί όμως καμιά <<εξουσία>> και καμιά πολιτική ιδιότητα. Για παράδειγμα : Αγαπώ την Αμερική. Αγαπώ τον Βόλο. Λες και σ’ αυτή την πόλη υπάρχουν άνθρωποι που δεν την αγαπούν. Νομάρχης Λάρισας κι όχι Περιφερειάρχης Θεσσαλίας. Λες και δεν γνωρίζει ο καθένας τον πραγματικό τίτλο. Το σάπιο πολιτικό σύστημα πήγε σπίτι του. Παραβλέποντας και κρύβοντας ότι αυτό δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς το σάπιο και παρασιτικό οικονομικό σύστημα στο οποίο συμμετείχε φερ’ ειπείν ο Τραμπ αλλά και άλλοι πολλοί , εδώ κι αλλού.
Και με έναν απόλυτα εξηγήσιμο τρόπο η αλήθεια του <<ηγέτη>> γίνεται ένα με την <<αλήθεια>> του μέσου αγανακτισμένου ανθρώπου ενώ η συνέχεια του έργου, είναι ο λόγος του <<ηγέτη>> να εκφράζει αυθαίρετα τον λόγο του μέσου πολίτη. Και σ’ αυτή την αμφίδρομη σχέση εκείνος που έχει την εξουσία χρησιμοποιεί την ιδιότητά του μέσω των ΜΜΕ για να διαφημίσει την δική του στρεβλή αλήθεια ως την κοινή αλήθεια. Και ο απογοητευμένος κι αγανακτισμένος πολίτης το ανέχεται καθώς δεν έχει μπροστά του ένα άλλο πρότυπο, ένα άλλο σύνθημα, μια άλλη κοινή λογική που θα του δώσει με καθαρό και ευθύ τρόπο τη διέξοδο που αναζητεί και που του πρέπει. Την επανάσταση που δεν έρχεται με τα όπλα αλλά με την αλλαγή του τρόπου σκέψης και της κοινής δράσης, της πάλης των τάξεων αλλά και την κατανόηση των επιμέρους συστημικών αντιθέσεων.
Και καθώς έλεγε ο Γκράμσι αυτό δεν μπορεί να είναι έργο ούτε μόνο των <<καταπιεζομένων>> ή <<υποτελών>> όπως τους ονόμαζε ούτε μόνο των διανοουμένων. Μπορεί όμως να είναι έργο ενός εκρηκτικού μείγματος με συνύπαρξη ,συνέργεια και αμοιβαία αποδοχή του ρόλου του καθενός απ’ τους δυο. Έτσι μόνο η κοινή λογική που θα είναι αποτέλεσμα κριτικής σκέψης και συνεκτικής δράσης θα αλλάξει τη καθημερινότητα και θα δημιουργήσει μια άλλη αλήθεια που δεν θα μπορεί να τη διαστρεβλώσει κανείς <<ηγέτης>>. Καθαρά λόγια και φτάνουν πια οι μισές αλήθειες που συνήθως είναι και μισά ψέμματα» έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, ο δημοτικός σύμβουλος Βόλου της παράταξης «Μαζί για το Βόλο», Κώστας Γαργάλας.
