Με ενδιαφέρον άκουσα χθες τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη από το βήμα της Βουλής, να εξηγεί τους λόγους για τους οποίους απουσίαζε από τα έδρανα της Βουλής, αποφεύγοντας να ακούσει την ομιλία του προέδρου της Κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Παππά. Ο κ. Μητσοτάκης υποστήριξε ότι ήταν μια ελάχιστη ένδειξη αυτοσεβασμού. «Απόρησαν κάποιοι γιατί δεν παρακολούθησα την τοποθέτηση του κ. Νίκου Παππά. Θέλω να είμαι σαφής. Δεν αναγνωρίζω ως εκπρόσωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης έναν πολιτικό καταδικασμένο 13-0 από το ειδικό δικαστήριο ούτε θα συνομιλήσω ούτε θα χαριεντιστώ μαζί του και αυτό επιβάλλει ο κοινοβουλευτικός αυτοσεβασμός» υποστήριξε ο κ. Μητσοτάκης. Η παρουσία του πρωθυπουργού βέβαια στην ομιλία του Παππά επουδενί δεν θα εκλαμβανόταν ως «χαριεντισμός» με έναν καταδικασμένο, ούτε θα τον απάλλασσε βέβαια από τις ευθύνες που διαπίστωσε η δικαιοσύνη ότι έχει ο πρ. υπουργός στη διαχείριση των τηλεοπτικών αδειών. Από την άλλη όμως ο κ. Μητσοτάκης, θα υποστηρίξει κάποιος κακοπροαίρετος, ποτέ δεν έθεσε ζήτημα αυτοσεβασμού όταν συνάντησε και χαριεντίστηκε στην κυριολεξία με ότι πιο χυδαίο και φαιδρό υπάρχει σήμερα στον χάρτη της αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα. Τον Δήμαρχο Βόλου Αχιλλέα Μπέο. Μάλλον φταίει ότι ο Μπέος δεν έχει καταδικαστεί όπως ο Νίκος Παππάς.
