«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαζομάρα από το δόγμα “no politica” σε τέχνη και αθλητισμό, (αν δεχτούμε πως είναι κι αυτός μια μορφή της), για μην σας πω και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, με τις όποιες ατομικές ή επαγγελματικές μας ιδιότητες, σε όλα από το πιο απλό έως το πιο σύνθετο. Αν σιωπήσει ποτέ η τέχνη (και ο αθλητισμός, λέω εγώ, (έως κάτι που αγγίζει κι ενώνει υπερταξικά και σε κάποιες περιπτώσεις υπερεθνικά) στις κοινωνικές/ταξικές/φυλετικές αδικίες τότε θα απολέσει το δικαίωμα/(καθήκον ή ακόμα και σκοπό) στην διαμόρφωση ατομικής και κοινωνικής συνείδησης και είτε το θέλουμε είτε όχι, πολλοί από τους αθλητές είναι (ή θα έπρεπε να είναι) πρότυπα νέων ανθρώπων που διαμορφώνουν την συνείδηση και την αίσθηση δικαίου βάση ΚΑΙ μέσω αυτών των προτύπων. Εσύ τι λες; Είναι πολιτική εργαλείοποίηση του αθλητισμού η κίνηση των Bucks, είναι άτοπη ή άνευ νοήματος ή σημασίας, απλά μια κίνηση εντυπωσιασμού ή έχει την δύναμη να κάνει την (όποια) διαφορά; Θα έπρεπε ο αθλητισμός και οι αθλητές να έχουν και να εκφέρουν γνώμη κατά την εξάσκηση του επαγγελματικής τους ιδιότητας ή πιστεύεις στον Αθλητισμό για τον Αθλητισμό και Τέχνη για την Τέχνη;» ρωτά ο συμπολίτης, κ. Χρήστος Μάρτζος.
