«Όλη μου την ζωή πορεύομαι σεβόμενος την διαφορετικότητα των ανθρώπων. Το φύλο, την θρησκεία, τα ατομικά δικαιώματα. Είχα και έχω φίλους που είναι γκέι, έχω συνταξιδέψει με γκέι άτομα, όλοι τους ανεξαιρέτως είναι ευφυέστατοι και πνευματώδεις. Ο κόσμος με θεωρεί “προχω” αν και στην προσωπική μου ζωή είμαι μάλλον ένας συντηρητικός οικογενειάρχης έως και λίγο αυστηρός. Αναρωτιέμαι όμως καμία φορά : Υπάρχουν όρια ή τουλάχιστον πρέπει να υπάρχουν και εάν ναι, ποια είναι αυτά; Νομίζω ότι βρήκα την απάντηση. Στα πλαίσια του Θεσσαλονίκη pride, ο Δήμος Θεσσαλονίκης ενέκρινε πρόγραμμα μαθημάτων για παιδιά νηπιαγωγείου (ναι, νηπιαγωγείου) για την αποδοχή των τρανς ατόμων με τίτλο “το πολύχρωμο σχολείο”. Δύο τραβεστί διάβασαν στα παιδιά “ειδικά παραμύθια”. Αντιγράφω : Η διδασκαλία περιλαμβάνει εισαγωγή και εκμάθηση της ΛΟΑΤΚΙ ορολογίας και κουλτούρας. Για εμένα όλο είναι λάθος, σορρυ. Πέρασαν χρονάκια αλλά θυμάμαι τον δικό μου εαυτό στο νηπιαγωγείο. Η βασική μου ανησυχία ήταν εάν τελείωσε η Μερέντα στο σπίτι και τι ώρα θα πάμε με τα παιδιά για μπάλα. Γιατί θα έπρεπε αντ αυτού να ασχολούμαι ως νήπιο με drag queens, αυτό δεν μπορεί μάλλον να μου το εξηγήσει κανείς αποτελεσματικά. Μα να μάθουν τα παιδιά να σέβονται και αυτά τα άτομα, θα πει κανείς. Όχι. Δεν είναι αυτή η αρχή. Η αρχή είναι να μάθουν τα παιδιά μας να σέβονται ΟΛΑ τα άτομα, το παιδί με το αναπτυξιακό πρόβλημα και τον “χοντρό” που δεν μπορεί να τρέξει. Αυτό είναι το πνεύμα και αυτό πρέπει συστηματικά να καλλιεργούμε στο παιδί από τα μικράτα του ακόμα. Και όταν αυτό φτάσει στην εφηβεία και μπει στην εξίσωση και η σεξουαλικότητα, η κουλτούρα αυτή του αλληλοσεβασμού θα επεκταθεί και στο γκέι άτομο και στο γκέι ζευγάρι. Έτσι πρέπει, έτσι χτίζονται οι κοινωνίες, σιγά και σταθερά και με πυξίδα την αποδοχή της διαφορετικότητας και του αναμφισβήτητου αξιώματος ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι και πεθαίνουν ίσοι, άρα δεν θα ήταν λογικό να είναι άνισοι στο in between. Από αυτό όμως ίσαμε το να φέρνουμε drag queens με περούκες και πούπουλα να κάνουν ΛΟΑΤΚΙ μάθημα στα νηπιάκια, εγώ βλέπω απόσταση. Ταπεινά συγγνώμη» η άποψη του συμπολίτη γιατρού, κ. Γιώργου Χαρίτου.
