«Η ενδυνάμωση του δημόσιου χώρου δεν είναι μόνο θέμα εικόνας και γι αυτό δεν εξαντλείται στον ανώδυνο υπηρεσιακό εξωραϊσμό της ζαρντινιέρας, των συντριβανιών και των βραχόκηπων. Οι ανοιχτοί χώροι της πόλης αποτελούν ένα κοινό αγαθό που πρέπει πρώτα απ’ όλα να προστατευτεί από την συρρίκνωση, την απαξίωση και τον σφετερισμό του. Τα μέτρα της πανδημίας απέδειξαν πόσο περιορισμένη και ανεπαρκής είναι η κεντρική παραλία για μια πόλη 100.000 κατοίκων. Γενικότερα, το θαλάσσιο μέτωπό του Βόλου στο σύνολό του παρουσιάζει μια εικόνα κόπωσης και κατακερματισμού: παλιωμένες και αλλοιωμένες διαμορφώσεις, προνομιακά αλλά αδρανοποιημένα τμήματα όπως οι εκτάσεις γύρω από το Ξενία και οι εκβολές του Άναυρου, και σημεία ντροπιαστικής εγκατάλειψης όπως το Κορδόνι ή το πάρκο του Πεδίου του Άρεως. Χρειάζεται όχι μόνο αισθητική και λειτουργική αναβάθμιση αλλά μια στρατηγική ενοποίησης και διεύρυνσης της παράκτιας ζώνης. Η ακτή από τον Άγιο Κωνσταντίνο μέχρι την Παναγία Τρύπα λειτουργεί πολύ κάτω από τις δυνατότητές της. Είναι μπλοκαρισμένη από την περιφραγμένη έκταση που σκανδαλωδώς παραχωρήθηκε στο Δομοτέλ-Ξενία και δεν διαθέτει τη ραχοκοκαλιά μιας ομαλής ενοποιητικής διαδρομής. Έχει σίγουρα ανάγκη από μια ευρηματική αρχιτεκτονική ανασύνταξη. Προηγουμένως όμως, απαιτεί οπωσδήποτε μια αποφασιστική αποσυμφόρηση από παρωχημένες κατασκευές όπως το χουντικής έμπνευσης Ενυδρείο και τα παραπήγματα του ΟΕΑ/ΝΑΒ, κι από αυθαίρετες επεκτάσεις όπως ο Ίσαλος ή οι περιφράξεις του Ξενία. Ένας ακόμα πιο διορατικός σχεδιασμός θα μπορούσε να δρομολογήσει μια μεγάλη παράκτια διαδρομή περιπάτου η οποία θα ξεκινούσε από το λιμάνι του Βόλου, θα περνούσε μπροστά από την κλειστή στο μέλλον ΑΓΕΤ, και θα έφτανε μέχρι την Αγριά ή ακόμα πιο πέρα στο Καρνάγιο» επισημαίνει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Κώστας Μανωλίδης.
