«Κάποιες σκέψεις για τα πλυντήρια και την ψηφιακή διακυβέρνηση. Είναι μόδα. Σε κάθε εκδήλωση και ένα πλυντήριο. Στον αθλητισμό ξεπλένονται οι παιδεραστές, με αυτονόητα παραδείγματα. Στον καλλιτεχνικό κόσμο ξεπλένουμε τους αυνάνες παρά την σθεναρή αντίσταση του αντίστοιχου υπουργείου. Στον κλάδο της υγείας ξεπλένουμε τους ηλικιωμένους και τους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας στέλνοντάς τους για εμβολιασμό στην άλλη άκρη. Στα παπαγαλάκια ξεπλένονται τα λάθη της κυβέρνησης, που μετατρέπονται σε επιτεύγματα με πρώτο παράδειγμα το κλείσιμο του οδικού άξονα. Στα επίσης παπαγαλάκια οι υποτιθέμενες παροχές της κυβέρνησης εμφανίζονται από το υπερπέραν σαν ανάσα που χορηγεί η κυβέρνηση. Παράδειγμα πρώτο. Στο πρόσφατο παρελθόν Μάιος 2015 ευδοκίμησα στην επαγγελματική μου υπηρεσία και συνταξιοδοτήθηκα. Από τον επόμενο μήνα πήρα προκαταβολή σύνταξης 742 ευρώ. Παράδειγμα δεύτερο. Άτομο συνταξιοδοτήθηκε τον προηγούμενο Αύγουστο. Από τον Οκτώβριο η προκαταβολή σύνταξης ήταν 725 ευρώ. Με την ψηφιακή διακυβέρνηση δηλαδή οι προηγούμενοι ευδοκιμήσαντες θα παίρναμε προκαταβολή 384 ευρώ; Και μάλιστα με αυτοματοποιημένη διαδικασία . . . για να εντυπωσιαστούμε ακόμη περισσότερο. Δεν είδα κάποιες υποκατηγορίες μελλοντικών συνταξιούχων. Το να γενικεύεις μία παροχή γίνεται εκ του πονηρού και για ευνόητους λόγους. Μήπως η ψηφιακή διακυβέρνηση πρέπει να μετονομαστεί σε ψηφιακή απάτη; Αν ναι, γιατί η κοινωνία δεν μιλά; γιατί η αντιπολίτευση κωφεύει;» διερωτάται ο συμπολίτης, κ. Γιώργος Ινεπολόγλου.
