Θεωρώ ότι το μεγαλύτερο κόστος στις εκλογές, ο Αγοραστός, το υπέστη από τις παλινωδίες της Νέας Δημοκρατίας και της κυβέρνησης, πολύ περισσότερο, από τις ίδιες τις πλημμύρες. Όταν τη μια μεριά η Νέα Δημοκρατία τον «έδινε» ως υπαίτιο της καταστροφής, μοιράζοντας non paper για τα εκατοντάδες εκατομμύρια που δαπανήθηκαν στη Θεσσαλία για αντιπλημμυρικά, τα οποία «μηρύκαζαν» οι δημοσιογράφοι των κεντρικών ΜΜΕ, βγάζοντάς τον στον «τάκο» και την άλλη έβγαινε ο πρωθυπουργός και έλεγε ότι τον στηρίζει, κατανοώντας πολλοί ότι κάτι συμβαίνει στο κυβερνών κόμμα το οποίο δεν είχε το περιθώριο να δώσει λύση αλά Πατούλη και έτσι αποφάσισε να τον στηρίξει μέχρι τέλους. Στήριξη η οποία όμως έγινε με τόσο χοντροκομμένο τρόπο που πήρε τη μορφή εκβιαστικών διλημμάτων. Όπως στην περίπτωση του Λευτέρη Αυγενάκη. Ο υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης έθεσε τόσο άκομψα τα ζητήματα των αποζημιώσεων που αντί να βοηθήσει τον Αγοραστό, εξόργισε όσους ψηφοφόρους αμφιταλαντεύονταν, στέλνοντάς τους στην αγκαλιά του Κουρέτα, ως αντίδραση στον εκβιασμό. Δεν θέλει πολλή σκέψη για να το καταλάβει κανείς αυτό. Ανεξάρτητα από το αν έχει δίκιο ή όχι ως προς την ικανότητα του Αγοραστού να διαχειρίζεται χρηματοδοτικά προγράμματα και εργαλεία.
Εν συντομία, ο Αγοραστός πλήρωσε όλα όσα συνέβησαν από τις εθνικές εκλογές και εντεύθεν. Η ξεκάθαρη στήριξή του, όπως και του Αχιλλέα Μπέου, στον Χρήστο Τριαντόπουλο, προκάλεσε την αντίδραση ψηφοφόρων που υποστήριζαν τους άλλους βουλευτές, δίχως να υπάρχει κάποια συντονισμένη ενέργεια. Παράλληλα, όσοι βλέπουν στο μέλλον και διαπίστωσαν τη φιλοδοξία της Δωροθέας Κολυνδρίνη να εμπλακεί στο κεντρικό πολιτικό σύστημα «φλερτάροντας» μέχρι τελευταία στιγμή με μία θέση στο βουλευτικό ψηφοδέλτιο, είδαν τις περιφερειακές εκλογές σαν μια ευκαιρία «εξουδετέρωσής» της, ώστε να μην απειληθούν στο μέλλον. Όλα αυτά επικαλύφθηκαν από όσα ήταν λογικό να στοιχίσουν στον Κώστα Αγοραστό και στη σημερινή περιφερειακή αρχή μετά τα ακραία καιρικά φαινόμενα που χτύπησαν την περιοχή μας.
