«Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η έρευνα της «Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημόσιας, Συνεταιριστικής και Κοινωνικής Στέγης», Housing Europe και για την χώρα μας. Σύμφωνα με την εν λόγω έρευνα, που αντλεί δεδομένα από την Eurostat και Εθνικές Στατιστικές Αρχές, το υψηλότερο ποσό πανευρωπαϊκά ως προς το διαθέσιμο εισόδημα δαπανούν σε έξοδα κατοικίας τα ελληνικά νοικοκυριά. Συγκεκριμένα στην Ευρώπη, κατά μέσο όρο, το 21,4% του διαθέσιμου εισοδήματος (έπειτα από φόρους και έξοδα ασφαλίσεως) αντιστοιχεί σε δαπάνες για κατοικία, τουτέστιν ενοίκιο, δόσεις στεγαστικού δανείου, φόρους ή έξοδα συντηρήσεως. Ωστόσο, στη πατρίδα μας, το ποσοστό αυτό ξεπερνά το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος για το 39,6% του πληθυσμού. Δεν χρειάζεται πολύπλοκη οικονομετρική μέθοδο για να αντιληφθούμε τον λόγο. Το ποσοστό αυτό συσχετίζεται α) με την συρρίκνωση μεσοσταθμικά σε ποσοστό 36% των διαθέσιμων εισοδημάτων σε σχέση με το 2010 β) Με την μείωση της απασχόλησης κατά 20% σε σχέση με το 2010 γ) με την αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης επι των ακινήτων από 0,2% του ΑΕΠ το 2010 (περίπου 600 εκατ. ευρώ) σε 2,1% το 2017 (περίπου 3,7 δισ. ευρώ) δ) με την εφαρμοσθήσα από τις τράπεζες διαχείριση των στεγαστικών δανείων. Ως εκ τούτου αυτή η κατάσταση είναι απότοκος της καπιταλιστικής κρίσης και των επιπτώσεις των υφεσιακών πολιτικών των Μνημονίων. Τα άνωθεν είχαν ως αποτέλεσμα επίσης, το μέχρι πρότινος σχετικά υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα να έχει υποχωρήσει. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ από το 84,6% το 2005 έφτασε στο 73,9% στο τέλος του 2016. Επιπλέον θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να εξετάσουμε πιο προσεκτικά την επίπτωση της πρακτικής της «Βραχυχρόνιας Μίσθωσης» ως προς την διαμόρφωση των ενοικίων κλπ. Η κατάσταση γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη δεδομένου ότι η χώρα μας, στερείται πάσας σοβαρής και συνεκτικής, πολιτικής κοινωνικής στέγης» επισημαίνει ο συμπολίτης ιστορικός, κ. Χάρης Πουλάκης.
